Αρχείο

Posts Tagged ‘Add new tag’

Tί ναναι αυτό το Τατουάζ ;

Δεκέμβριος 1, 2008 2 Σχόλια

Tί ναναι αυτό το Τατουάζ ;

Το βλέπω ξαφνικά στο μπράτσο μου , σχέδιο ακατανόητο, και απλώνεται γοργά
και καίει ..
Tί ναναι αυτό το Τατουάζ ; τι να δείχνει;
Με μια βελόνα
Κεντά το μπράτσο μου ο Χρόνος.
Advertisements
Κατηγορίες:ταυτότητες Ετικέτες: ,

ο Αυθεντικός εαυτος ή για την Αχρονη στιγμή της Αγάπης

Νοέμβριος 19, 2008 Σχολιάστε

Eκείνος ηταν μονος αμετρητες περιπετειες πού συνωστίζονταςν στο μυαλό του μαζί με συναισθηματα και ιδεες ,αγωνιουσε μηπως του φύγει καμμια αναμνηση ,προσπαθούσε να τις φυλάξει καλά στα εσωτερικά συρταρια,μήπως δεν εχει άλλο χωρο ,οι αναμνησεις ξεφευγαν , ξεθωριαζαν με τα χρονια σαν τις ιδεες και τις γνωσεις , η μνημη.Αλύπητη.Η μνημη .Απιστη. Ποιάν αγαπούσε ;Τι αγαπουσε;Και ποια απ΄όλες τις γυναικες,σώματα πτερόεντα αισθηματα,πληγες και ματωμένα λόγια,ξενύχτια,με τα ματια κοκκινα , κατηγορίες,ποιά ηταν εκείνη πού αυτός ειχε αγαπήσει ή εστω ποθήσει.
Ηταν ένα βραδυ σαν όλα τάλλα εκείνος καθόταν σκεφτικός στην πολυθρόνα ,γεματος αναμνησεις –θα πρεπει να δώσω στοιχεία; ονομα ; επαγγελμα ; ηλικια;-για εκείνον όλα αυτά δεν ειχαν σημασία τα ειχε ξεχασει,μόνος με τον εαυτό του το βραδυ όταν όλοι οι αλλοι ειχαν φυγει. (Ολοι οι ανθρωποι καποια στιγμή ανακαλύπτουν ότι ο χρόνος δεν υπάρχει,όταν αθορυβα εισβαλλει στο μυαλό τους ο εκπτωτος αγγελος ) εκείνος πόθησε την αχρονη στιγμη της αγαπης.

Δεν θυμηθηκε την συγκεκριμμένη γυναικα-αλλωστε αυτή τώρα θα εχει γεράσει και –ποιός ξερει – αν την γνωρισε ποτέ πραγματικά καθώς κι εκείνη αλλωστε –ποός ξερει ποιά ηταν-ποτέ δεν μπορουμε να γνωρίσουμε πραγματικά τον αλλον ,κολλαμε πανω του ετικέτες , προβολές ,μισοκοιταμε από τα παραθυρόφυλλα του αλλου,τον αγνοούμε,διψαμε όμως για το κοιταγμα του –να μας κοιτάξει σε εκείνο το απροσδιοριστο σημειο του εαυτού μας πού θελουμε να δεί-να αισθανθουμε το βλέμμα του σαν κάψιμο στη σαρκα μ να αναδειχτει,να φανει ν’ αναδυθεί ο αυθεντικόςεαυτός μας σαν πίδακας αισθηματων ,πανδαιμόνιο χρωματων , ατελειωτη αναζήτηση του εαυτου στους κόλπους μιας γυναικας. Του εαυτου,των πολλαπλών εαυτών πού ξετυλίγονται Σα μια ατελειωτη σειρά από καθρεπτες. Τα ματια του ειχαν σακκουλες από κάτω. Ειχε –κι αυτός γεράσει
Αναρτήθηκε από Νοσφεράτος στις 9:17 μμ

Μη ταχα με τα ματια μας ερμητικά κλειστα

Σεπτεμβρίου 17, 2008 7 Σχόλια

Μη ταχα με τα ματια μας ερμητικά κλειστα

Μη τάχα με τα μάτια μας ερμητικά κλειστά
Σκονταφτουμε σε ουράνια μυστήρια σφραγιστά;

Τη πίστη μας κι αν χάσαμε σε όλα τα θεϊκά
σ’ αερικά πετούμενα, σε ξόρκια μαγικά,

Μη τάχα παύουν να πετούν νεράιδες στον αέρα
Που μας δαγκώνουν την καρδιά,σαν φτάνουμε εκεί πέρα;

Στων οριζόντων τη γραμμή , στην άκρη της γαλήνης
Τυφλούς μας παγιδευουνε με πέπλα της σαγήνης

Σερβίδες …μετενσάρκωση της λάγνας αμαρτίας
Δεν είναι η αναλαμπή της πιο τυφλής μωριας;

Να τώρα! εγώ που σας ποθώ ,κι είμαι συγκινημένος
Ανήμπορος να κινηθώ ,εδώ καθηλωμένος
ενώ εσείς αγγίζετε την κάθε πολλαπλότητα
και την συμπαντική ,την πάλλουσα ενότητα,

Σερβιδες νεραιδοπλεχτες ψηλά σαν χελιδόνια
που τώρα διασχίζετε τα πιο ουράνια χιόνια,

Το Σύμπαν είναι τ΄όνειρο του Μύχιου εαυτού μας
κι εσείς Σερβιδες μου, ψυχές του εσωτερικού μας
Μη τάχα με τα μάτια μας ερμητικά κλειστά …
Σκοντάφτουμε σε ουράνια μυστήρια σφραγιστά;

Και σας ρωτώ τι έγινε το άλλο μας μισό
του εαυτού πολύτιμο ,σαν κύπελλο χρυσό …

Σε πιο πηγάδι χάθηκε η και ουράνια δίνη
Αυτό που’ μέσα κρυβαμε, Ψυχενιο κομποσκοίνι

Και στα στενά περάσματα των κόσμων μας των νόθων
Μπλέκονται οι αναστεναγμοί των πιο Κρυμμένων πόθων ..

Σερβίδες ,τώρα εινα πρωί, σε λίγο θα ναι βράδυ
Αν ξέρατε τι θαδινα για ένα δικό σας Χάδι..

απο την Σπηλιά
http://nosferatos.blogspot.com/2008/07/blog-post_1535.html

Η Γνώση είναι Γουρούνι που σαρκάζει

Σεπτεμβρίου 16, 2008 Σχολιάστε

Η Γνώση είναι Γουρούνι που σαρκάζει  

 

 Μες τη στεγνή λαμπρότητα του κόσμου

 Η γνώση είναι γουρούνι που σαρκάζει

Αθώο , πορφυρό ,στιλπνό πετράδι

Η γνώση είναι αίμα στο ασπράδι

 

 Μες τα λασπόνερα του Βούρκου της κυλιέται

Το βράδυ σε μια φάτνη αποκοιμιέται

 Σαν το γουρούνι που το γδέρνουν ζωντανό

Γνώση αθώα , σαν Χριστούλης  στο σταυρό

 

 Σαν Αστραπή , μες τον παράδεισο που πέφτει

 Η γνώση είναι  λουλούδι που μας γνέφει

Έλα και συ , μικρό γουρούνι στο σφαγείο

 Να κρεμαστείς , μες του Χασάπη το Ψυγείο

Κατηγορίες:ποιηματάκια Ετικέτες: ,

Η ποιηση ειναι βαθυ εντός μας, ορυχείο

Σεπτεμβρίου 13, 2008 25 Σχόλια

Η ποιηση ειναι βαθύ εντός μας, ορυχείο

Η ποιηση ειναι βαθυ εντός μας, ορυχείο
Κι αυτό που εξορύσσεται ειναι στιλπνό και λείο
ειναι του βιού μας Λάφυρο,πολύτιμο πετραδι
μοιάζει περίβλημα Αυγου ,μοιάζει ματιου ασπραδι

μοιάζει μ’ ενα κατάλευκο ,στο πέτο μας μαντήλι
η ,στο καντήλι, που η μαμά , άναβε, το φυτίλι
μοιάζει με τον πλακούντα (μας) και τον ομφαλιο λώρο
που η Φυση ,αν και αστοργη ,μας εδωσε για δώρο…


Που όμως το πετάξανε απο την γέννηση μας
-ενώ κουκούλι θάτανε για αναγέννηση μας
απο την Σπηλιά του Νοσφεράτου
Κατηγορίες:ποιηματάκια, Uncategorized Ετικέτες: ,

Η Ντροπή

Σεπτεμβρίου 12, 2008 Σχολιάστε

Nτροπή και ενοχή

Η ντροπή συγχέεται εύκολα με την ενοχή. Ενοχή αισθανόταν ο Ρασκολνικοφ για τη πράξη του, ο Ηλίθιος του Ντοστογιέφσκι αισθανόταν ντροπή(για την κοινωνική αδεξιότητα του).

Ο Ηλίθιος, ο Μίσκιν «αμύνεται όσο μπορεί, επιδεικνύει ανωτερότητα και τη γνωστή του ηλιθιότητα, αλλά μένουμε μονίμως με την αίσθηση ότι είναι περιττός ανάμεσα στους ανθρώπους, υπεράριθμος και λίγο άχρηστος παρά πρωταγωνιστής» .

Η ντροπή για τον Νορμπερτ Ελιας συνδέεται με την αίσθηση ενός ανυπεράσπιστου εαυτού. Για τον Ελιας η γενίκευση της ντροπής( αιδούς ) αποτελεί ένα κρίσιμο επεισόδιο στην μακρά πορεία εσωτερικευσης των συναισθημάτων -εκλογίκευσης της συμπεριφοράς του Δυτικού ανθρώπου. Το συναίσθημα της αιδούς -γράφει- «είναι ένα είδος φόβου , μπροστά σε χειρονομίες υπεροχής τρίτων», φόβος που δεν μπορεί να αποκρουστεί με κάποια μορφή σωματικής άμυνας. Η σύγκρουση η οποία εκδηλώνεται με αιδώ- φόβο δεν είναι μόνο μια σύγκρουση του ατόμου με την επικρατούσα κοινή γνώμη αλλά «μια σύγκρουση στην οποία το οδηγεί η συμπεριφορά του με το κομμάτι εκείνο του εαυτού του το οποίο εκπροσωπεί αυτή την κοινή γνώμη , είναι μια σύγκρουση στα πλαίσια της δικής του θυμικής οικονομίας» Ο φόβος απέναντι στην παραβίαση κοινωνικών απαγορεύσεων αποκτά τόσο πιο έντονα χαρακτήρα αιδούς όσο εντονότερα η κοινωνική συγκρότηση μεταβάλλει εξωτερικούς καταναγκασμούς σε αυτοκαταναγκασμους, όσο δηλαδή προωθείται ο (εκ)πολιτισμός της συμπεριφοράς 

 Ο Ελιας, σ αυτό το σημείο , φαίνεται να συμφωνεί με την πολύ ευρεία χρήση του όρου «πολιτισμός» που κάνει ο Φρουντ (στο έργο του «η δυσφορία στον πολιτισμό ») : ο Πολιτισμός είναι η μορφή κοινωνικού και πολιτιστικής οργάνωσης που προχωράει πέρα από την απλή πρωτόγονη, που υπαινίσσεται αυξανόμενη περιπλοκοττητα της κοινωνικής ζωής . Το τίμημα που πληρώνεται για τα υψηλά πολιτιστικά επιτεύγματα σύμφωνα με τον Φρόυντ ,(κατά τον Ελιας το τίμημα για την «κοινωνική ειρήνευση») είναι η αυξανόμενη καταπίεση- απώθηση της επιθετικής ορμής και η ενοχή.(στον Ελιας η «αιδώς»-ντροπή). Tα αισθήματα ενοχής για τον Φρουντ είναι η έκφραση της έντασης ανάμεσα στο υπέρ-εγώ και το εγώ. Σύμφωνα με τις φροϋδικές απόψεις, θεμελιώδης πηγή της ανθρώπινης ενοχής και πρωταρχική δύναμη του πολιτισμού , είναι ο (υποτιθεμενος) φόνος του πατέρα από τους γιους , που διεκδίκησαν από αυτόν την εξουσία εντός της πρωταρχικής ομάδα -ορδής . Με τη σύλληψη της έννοιας του ένστικτου της καταστροφής, ο Φρουντ αναγνώρισε πως. υπήρχε πολύ πιο πολλή καταστροφικότητα από oση μπορούσε να ερμηνευτεί από το συσχετισμό με το σεξουαλικό ένστικτο : «ο άνθρωπος – λέει ο Φρόιντ- δεν είναι ένα πράο ,αξιαγάπητο πλάσμα , που το πολύ πολύ να αμυνθεί όταν το επιτεθούν , αλλά στον ορμικό εφοδιασμό του περιλαμβάνει και μια σημαντική ποσότητα επιθετικής τάσης. Γι αυτό ο πλησίον του δεν είναι μόνο πιθανός βοηθός και σεξουαλικός αντικείμενο , αλλά και πειρασμός για να ικανοποιήσει πάνω του την επιθετικότητα του , να εκμεταλλευτεί την εργασία του χωρίς αμοιβή , να τον μεταχειρισθεί σεξουαλικά , να τον ταπεινώσει ,να τον βασανίσει , να τον σκοτώσει… Η πολιτισμένη ζωή , αποδέχεται ο Φρουντ , είναι, εν γένει, πιο ασφαλής από αυτή των πρωτόγονων. Αυτή η ασφάλεια από την άλλη πλευρά, ανταλλάσσεται με αυστηρές απαγορεύσεις.:« Ο πολιτισμός δαμάζει δηλαδή την επικίνδυνη επιθετική τάση του ατόμου με το να το αποδυναμώνει , να το αφοπλίζει , και με μια αρχή που τοποθετεί στο εσωτερικό του, σαν φρουρά σε κατεχόμενη πόλη , να το επιτηρεί. » Από αυτή την οπτική γωνία , συνεπώς, ο πολιτισμός είναι μια ηθική επιχείρηση «ο πολιτισμός [ ..].κάνει κάτι πολύ περίεργο[…]. Η επιθετικότητα ενδοβάλλεται, εσωτερικευται, και στην πραγματικότητα ξαναστέλνεται εκεί από όπου προήλθε, δηλαδή απευθύνεται ενάντια στο Εγώ του άτομο[….] εκεί παραλαμβάνεται από ένα μέρος του Εγώ , που αντιπαρατίθεται στο υπόλοιπο, ως Υπερεγώ, και ασκεί τώρα ως «ηθική συνείδηση » απέναντι στο Εγώ την ίδια επιθετική ορμή , που το Εγώ θα την ασκούσε ευχαρίστως πάνω σε αλλά , ξένα άτομα . Την ένταση ανάμεσα στο αυστηρό Υπερεγώ και στο υποταγμένο σε αυτό Εγώ την ονομάζουμε ένοχη συνείδηση : Εκφράζεται ως ανάγκη για τιμωρία Η ενοχή όπως συμπεραίνει ο Φρόυντ είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα στην ανάπτυξη του πολιτισμού καθώς « το τίμημα για την πολιτισμένη πρόοδο πληρώνεται με απώλεια της ευτυχίας προερχόμενη από αύξηση του αισθήματος ενοχής»

Όμως ,για τον σύγχρονο Άγγλο κοινωνιολογο Α.Giddens ,στην τωρινή «ύστερη νεωτερικοτητα» «η δυναμική της ντροπής μάλλον παρά της ενοχής έρχεται να καλύψει την κεντρική ψυχολογική σκηνή .Η ντροπή -λεει ο Α.Giddens.- διαφέρει από την ενοχή : η ντροπή εξαρτάται από (συν)αισθήματα προσωπικής ανεπάρκειας, και έχει σχέση με την ολοκλήρωση του εαυτού, ενώ η ενοχή προέρχεται από (συν)αισθήματα λαθεμένων πράξεων

 Στην τυπολογία που παραθέτει ο Α Giddens. η ενοχή αφορά σε πράξεις που σχετίζονται με την παραβίαση κωδίκων ή ταμπού, σε παραβίαση κωδίκων κατάλληλης συμπεριφοράς σε ότι αφορά το σώμα και σε (συν) αισθήματα που συνδέονται με το να μη κάνεις κάτι λάθος μπροστά σε ένα πρόσωπο που σέβεσαι ή αγαπάς. Το συναίσθημα εμπιστοσύνης που συνδέεται με την ενοχή βασίζεται στην απουσία της προδοσίας ή της απιστίας. Το θετικό αντίστοιχο στο οποίο οδηγεί η υπέρβαση του συναισθήματος της ενοχής είναι το συναίσθημα της ηθικής ακεραιότητας

 

Aπο το περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ

http://periodikoeneken.blogspot.com/2008/07/5-6-2006.html

να τιτιβιζουν σιγανα,μεσα στα blogs,αιώνια

Σεπτεμβρίου 10, 2008 Σχολιάστε

να τιτιβιζουν σιγανα,μεσα στα blogs,αιώνια

Η ποίησις, ω Vripol μου! ειναι ερώτων Χνούδι
Ειναι το μύχιο μυστικό , το μέσα μας τραγούδι
κι οταν παρέλθουν άδοξα τα Χιτς και οι παράτες
και πέσουν στην αφάνεια εικόνες πιπεράτες

εκεί ,στήν άκρη των αφρών, στο τέλος των κυμάτων
θα μεινουν μόνο οι σκιές σωμάτων αοράτων
Θα μεινουν τα ποιήματα -άστρα σαν χελιδόνια
να τιτιβιζουν σιγανά ,μεσα στα Blogs ,αιώνια

Κατηγορίες:ποιηματάκια Ετικέτες: ,