Αρχείο

Posts Tagged ‘Add new tag’

Tί ναναι αυτό το Τατουάζ ;

1 Δεκεμβρίου, 2008 2 Σχόλια

Tί ναναι αυτό το Τατουάζ ;

Το βλέπω ξαφνικά στο μπράτσο μου , σχέδιο ακατανόητο, και απλώνεται γοργά
και καίει ..
Tί ναναι αυτό το Τατουάζ ; τι να δείχνει;
Με μια βελόνα
Κεντά το μπράτσο μου ο Χρόνος.
Κατηγορίες:ταυτότητες Ετικέτες: ,

ο Αυθεντικός εαυτος ή για την Αχρονη στιγμή της Αγάπης

19 Νοεμβρίου, 2008 Σχολιάστε

Eκείνος ηταν μονος αμετρητες περιπετειες πού συνωστίζονταςν στο μυαλό του μαζί με συναισθηματα και ιδεες ,αγωνιουσε μηπως του φύγει καμμια αναμνηση ,προσπαθούσε να τις φυλάξει καλά στα εσωτερικά συρταρια,μήπως δεν εχει άλλο χωρο ,οι αναμνησεις ξεφευγαν , ξεθωριαζαν με τα χρονια σαν τις ιδεες και τις γνωσεις , η μνημη.Αλύπητη.Η μνημη .Απιστη. Ποιάν αγαπούσε ;Τι αγαπουσε;Και ποια απ΄όλες τις γυναικες,σώματα πτερόεντα αισθηματα,πληγες και ματωμένα λόγια,ξενύχτια,με τα ματια κοκκινα , κατηγορίες,ποιά ηταν εκείνη πού αυτός ειχε αγαπήσει ή εστω ποθήσει.
Ηταν ένα βραδυ σαν όλα τάλλα εκείνος καθόταν σκεφτικός στην πολυθρόνα ,γεματος αναμνησεις –θα πρεπει να δώσω στοιχεία; ονομα ; επαγγελμα ; ηλικια;-για εκείνον όλα αυτά δεν ειχαν σημασία τα ειχε ξεχασει,μόνος με τον εαυτό του το βραδυ όταν όλοι οι αλλοι ειχαν φυγει. (Ολοι οι ανθρωποι καποια στιγμή ανακαλύπτουν ότι ο χρόνος δεν υπάρχει,όταν αθορυβα εισβαλλει στο μυαλό τους ο εκπτωτος αγγελος ) εκείνος πόθησε την αχρονη στιγμη της αγαπης.

Δεν θυμηθηκε την συγκεκριμμένη γυναικα-αλλωστε αυτή τώρα θα εχει γεράσει και –ποιός ξερει – αν την γνωρισε ποτέ πραγματικά καθώς κι εκείνη αλλωστε –ποός ξερει ποιά ηταν-ποτέ δεν μπορουμε να γνωρίσουμε πραγματικά τον αλλον ,κολλαμε πανω του ετικέτες , προβολές ,μισοκοιταμε από τα παραθυρόφυλλα του αλλου,τον αγνοούμε,διψαμε όμως για το κοιταγμα του –να μας κοιτάξει σε εκείνο το απροσδιοριστο σημειο του εαυτού μας πού θελουμε να δεί-να αισθανθουμε το βλέμμα του σαν κάψιμο στη σαρκα μ να αναδειχτει,να φανει ν’ αναδυθεί ο αυθεντικόςεαυτός μας σαν πίδακας αισθηματων ,πανδαιμόνιο χρωματων , ατελειωτη αναζήτηση του εαυτου στους κόλπους μιας γυναικας. Του εαυτου,των πολλαπλών εαυτών πού ξετυλίγονται Σα μια ατελειωτη σειρά από καθρεπτες. Τα ματια του ειχαν σακκουλες από κάτω. Ειχε –κι αυτός γεράσει
Αναρτήθηκε από Νοσφεράτος στις 9:17 μμ

Μη ταχα με τα ματια μας ερμητικά κλειστα

17 Σεπτεμβρίου, 2008 7 Σχόλια

Μη ταχα με τα ματια μας ερμητικά κλειστα

Μη τάχα με τα μάτια μας ερμητικά κλειστά
Σκονταφτουμε σε ουράνια μυστήρια σφραγιστά;

Τη πίστη μας κι αν χάσαμε σε όλα τα θεϊκά
σ’ αερικά πετούμενα, σε ξόρκια μαγικά,

Μη τάχα παύουν να πετούν νεράιδες στον αέρα
Που μας δαγκώνουν την καρδιά,σαν φτάνουμε εκεί πέρα;

Στων οριζόντων τη γραμμή , στην άκρη της γαλήνης
Τυφλούς μας παγιδευουνε με πέπλα της σαγήνης

Σερβίδες …μετενσάρκωση της λάγνας αμαρτίας
Δεν είναι η αναλαμπή της πιο τυφλής μωριας;

Να τώρα! εγώ που σας ποθώ ,κι είμαι συγκινημένος
Ανήμπορος να κινηθώ ,εδώ καθηλωμένος
ενώ εσείς αγγίζετε την κάθε πολλαπλότητα
και την συμπαντική ,την πάλλουσα ενότητα,

Σερβιδες νεραιδοπλεχτες ψηλά σαν χελιδόνια
που τώρα διασχίζετε τα πιο ουράνια χιόνια,

Το Σύμπαν είναι τ΄όνειρο του Μύχιου εαυτού μας
κι εσείς Σερβιδες μου, ψυχές του εσωτερικού μας
Μη τάχα με τα μάτια μας ερμητικά κλειστά …
Σκοντάφτουμε σε ουράνια μυστήρια σφραγιστά;

Και σας ρωτώ τι έγινε το άλλο μας μισό
του εαυτού πολύτιμο ,σαν κύπελλο χρυσό …

Σε πιο πηγάδι χάθηκε η και ουράνια δίνη
Αυτό που’ μέσα κρυβαμε, Ψυχενιο κομποσκοίνι

Και στα στενά περάσματα των κόσμων μας των νόθων
Μπλέκονται οι αναστεναγμοί των πιο Κρυμμένων πόθων ..

Σερβίδες ,τώρα εινα πρωί, σε λίγο θα ναι βράδυ
Αν ξέρατε τι θαδινα για ένα δικό σας Χάδι..

απο την Σπηλιά
http://nosferatos.blogspot.com/2008/07/blog-post_1535.html

Η Γνώση είναι Γουρούνι που σαρκάζει

16 Σεπτεμβρίου, 2008 Σχολιάστε

Η Γνώση είναι Γουρούνι που σαρκάζει  

 

 Μες τη στεγνή λαμπρότητα του κόσμου

 Η γνώση είναι γουρούνι που σαρκάζει

Αθώο , πορφυρό ,στιλπνό πετράδι

Η γνώση είναι αίμα στο ασπράδι

 

 Μες τα λασπόνερα του Βούρκου της κυλιέται

Το βράδυ σε μια φάτνη αποκοιμιέται

 Σαν το γουρούνι που το γδέρνουν ζωντανό

Γνώση αθώα , σαν Χριστούλης  στο σταυρό

 

 Σαν Αστραπή , μες τον παράδεισο που πέφτει

 Η γνώση είναι  λουλούδι που μας γνέφει

Έλα και συ , μικρό γουρούνι στο σφαγείο

 Να κρεμαστείς , μες του Χασάπη το Ψυγείο

Κατηγορίες:ποιηματάκια Ετικέτες: ,

Η ποιηση ειναι βαθυ εντός μας, ορυχείο

13 Σεπτεμβρίου, 2008 25 Σχόλια

Η ποιηση ειναι βαθύ εντός μας, ορυχείο

Η ποιηση ειναι βαθυ εντός μας, ορυχείο
Κι αυτό που εξορύσσεται ειναι στιλπνό και λείο
ειναι του βιού μας Λάφυρο,πολύτιμο πετραδι
μοιάζει περίβλημα Αυγου ,μοιάζει ματιου ασπραδι

μοιάζει μ’ ενα κατάλευκο ,στο πέτο μας μαντήλι
η ,στο καντήλι, που η μαμά , άναβε, το φυτίλι
μοιάζει με τον πλακούντα (μας) και τον ομφαλιο λώρο
που η Φυση ,αν και αστοργη ,μας εδωσε για δώρο…


Που όμως το πετάξανε απο την γέννηση μας
-ενώ κουκούλι θάτανε για αναγέννηση μας
απο την Σπηλιά του Νοσφεράτου
Κατηγορίες:ποιηματάκια, Uncategorized Ετικέτες: ,

Η Ντροπή

12 Σεπτεμβρίου, 2008 Σχολιάστε

Nτροπή και ενοχή

Η ντροπή συγχέεται εύκολα με την ενοχή. Ενοχή αισθανόταν ο Ρασκολνικοφ για τη πράξη του, ο Ηλίθιος του Ντοστογιέφσκι αισθανόταν ντροπή(για την κοινωνική αδεξιότητα του).

Ο Ηλίθιος, ο Μίσκιν «αμύνεται όσο μπορεί, επιδεικνύει ανωτερότητα και τη γνωστή του ηλιθιότητα, αλλά μένουμε μονίμως με την αίσθηση ότι είναι περιττός ανάμεσα στους ανθρώπους, υπεράριθμος και λίγο άχρηστος παρά πρωταγωνιστής» .

Η ντροπή για τον Νορμπερτ Ελιας συνδέεται με την αίσθηση ενός ανυπεράσπιστου εαυτού. Για τον Ελιας η γενίκευση της ντροπής( αιδούς ) αποτελεί ένα κρίσιμο επεισόδιο στην μακρά πορεία εσωτερικευσης των συναισθημάτων -εκλογίκευσης της συμπεριφοράς του Δυτικού ανθρώπου. Το συναίσθημα της αιδούς -γράφει- «είναι ένα είδος φόβου , μπροστά σε χειρονομίες υπεροχής τρίτων», φόβος που δεν μπορεί να αποκρουστεί με κάποια μορφή σωματικής άμυνας. Η σύγκρουση η οποία εκδηλώνεται με αιδώ- φόβο δεν είναι μόνο μια σύγκρουση του ατόμου με την επικρατούσα κοινή γνώμη αλλά «μια σύγκρουση στην οποία το οδηγεί η συμπεριφορά του με το κομμάτι εκείνο του εαυτού του το οποίο εκπροσωπεί αυτή την κοινή γνώμη , είναι μια σύγκρουση στα πλαίσια της δικής του θυμικής οικονομίας» Ο φόβος απέναντι στην παραβίαση κοινωνικών απαγορεύσεων αποκτά τόσο πιο έντονα χαρακτήρα αιδούς όσο εντονότερα η κοινωνική συγκρότηση μεταβάλλει εξωτερικούς καταναγκασμούς σε αυτοκαταναγκασμους, όσο δηλαδή προωθείται ο (εκ)πολιτισμός της συμπεριφοράς 

 Ο Ελιας, σ αυτό το σημείο , φαίνεται να συμφωνεί με την πολύ ευρεία χρήση του όρου «πολιτισμός» που κάνει ο Φρουντ (στο έργο του «η δυσφορία στον πολιτισμό ») : ο Πολιτισμός είναι η μορφή κοινωνικού και πολιτιστικής οργάνωσης που προχωράει πέρα από την απλή πρωτόγονη, που υπαινίσσεται αυξανόμενη περιπλοκοττητα της κοινωνικής ζωής . Το τίμημα που πληρώνεται για τα υψηλά πολιτιστικά επιτεύγματα σύμφωνα με τον Φρόυντ ,(κατά τον Ελιας το τίμημα για την «κοινωνική ειρήνευση») είναι η αυξανόμενη καταπίεση- απώθηση της επιθετικής ορμής και η ενοχή.(στον Ελιας η «αιδώς»-ντροπή). Tα αισθήματα ενοχής για τον Φρουντ είναι η έκφραση της έντασης ανάμεσα στο υπέρ-εγώ και το εγώ. Σύμφωνα με τις φροϋδικές απόψεις, θεμελιώδης πηγή της ανθρώπινης ενοχής και πρωταρχική δύναμη του πολιτισμού , είναι ο (υποτιθεμενος) φόνος του πατέρα από τους γιους , που διεκδίκησαν από αυτόν την εξουσία εντός της πρωταρχικής ομάδα -ορδής . Με τη σύλληψη της έννοιας του ένστικτου της καταστροφής, ο Φρουντ αναγνώρισε πως. υπήρχε πολύ πιο πολλή καταστροφικότητα από oση μπορούσε να ερμηνευτεί από το συσχετισμό με το σεξουαλικό ένστικτο : «ο άνθρωπος – λέει ο Φρόιντ- δεν είναι ένα πράο ,αξιαγάπητο πλάσμα , που το πολύ πολύ να αμυνθεί όταν το επιτεθούν , αλλά στον ορμικό εφοδιασμό του περιλαμβάνει και μια σημαντική ποσότητα επιθετικής τάσης. Γι αυτό ο πλησίον του δεν είναι μόνο πιθανός βοηθός και σεξουαλικός αντικείμενο , αλλά και πειρασμός για να ικανοποιήσει πάνω του την επιθετικότητα του , να εκμεταλλευτεί την εργασία του χωρίς αμοιβή , να τον μεταχειρισθεί σεξουαλικά , να τον ταπεινώσει ,να τον βασανίσει , να τον σκοτώσει… Η πολιτισμένη ζωή , αποδέχεται ο Φρουντ , είναι, εν γένει, πιο ασφαλής από αυτή των πρωτόγονων. Αυτή η ασφάλεια από την άλλη πλευρά, ανταλλάσσεται με αυστηρές απαγορεύσεις.:« Ο πολιτισμός δαμάζει δηλαδή την επικίνδυνη επιθετική τάση του ατόμου με το να το αποδυναμώνει , να το αφοπλίζει , και με μια αρχή που τοποθετεί στο εσωτερικό του, σαν φρουρά σε κατεχόμενη πόλη , να το επιτηρεί. » Από αυτή την οπτική γωνία , συνεπώς, ο πολιτισμός είναι μια ηθική επιχείρηση «ο πολιτισμός [ ..].κάνει κάτι πολύ περίεργο[…]. Η επιθετικότητα ενδοβάλλεται, εσωτερικευται, και στην πραγματικότητα ξαναστέλνεται εκεί από όπου προήλθε, δηλαδή απευθύνεται ενάντια στο Εγώ του άτομο[….] εκεί παραλαμβάνεται από ένα μέρος του Εγώ , που αντιπαρατίθεται στο υπόλοιπο, ως Υπερεγώ, και ασκεί τώρα ως «ηθική συνείδηση » απέναντι στο Εγώ την ίδια επιθετική ορμή , που το Εγώ θα την ασκούσε ευχαρίστως πάνω σε αλλά , ξένα άτομα . Την ένταση ανάμεσα στο αυστηρό Υπερεγώ και στο υποταγμένο σε αυτό Εγώ την ονομάζουμε ένοχη συνείδηση : Εκφράζεται ως ανάγκη για τιμωρία Η ενοχή όπως συμπεραίνει ο Φρόυντ είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα στην ανάπτυξη του πολιτισμού καθώς « το τίμημα για την πολιτισμένη πρόοδο πληρώνεται με απώλεια της ευτυχίας προερχόμενη από αύξηση του αισθήματος ενοχής»

Όμως ,για τον σύγχρονο Άγγλο κοινωνιολογο Α.Giddens ,στην τωρινή «ύστερη νεωτερικοτητα» «η δυναμική της ντροπής μάλλον παρά της ενοχής έρχεται να καλύψει την κεντρική ψυχολογική σκηνή .Η ντροπή -λεει ο Α.Giddens.- διαφέρει από την ενοχή : η ντροπή εξαρτάται από (συν)αισθήματα προσωπικής ανεπάρκειας, και έχει σχέση με την ολοκλήρωση του εαυτού, ενώ η ενοχή προέρχεται από (συν)αισθήματα λαθεμένων πράξεων

 Στην τυπολογία που παραθέτει ο Α Giddens. η ενοχή αφορά σε πράξεις που σχετίζονται με την παραβίαση κωδίκων ή ταμπού, σε παραβίαση κωδίκων κατάλληλης συμπεριφοράς σε ότι αφορά το σώμα και σε (συν) αισθήματα που συνδέονται με το να μη κάνεις κάτι λάθος μπροστά σε ένα πρόσωπο που σέβεσαι ή αγαπάς. Το συναίσθημα εμπιστοσύνης που συνδέεται με την ενοχή βασίζεται στην απουσία της προδοσίας ή της απιστίας. Το θετικό αντίστοιχο στο οποίο οδηγεί η υπέρβαση του συναισθήματος της ενοχής είναι το συναίσθημα της ηθικής ακεραιότητας

 

Aπο το περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ

http://periodikoeneken.blogspot.com/2008/07/5-6-2006.html

να τιτιβιζουν σιγανα,μεσα στα blogs,αιώνια

10 Σεπτεμβρίου, 2008 Σχολιάστε

να τιτιβιζουν σιγανα,μεσα στα blogs,αιώνια

Η ποίησις, ω Vripol μου! ειναι ερώτων Χνούδι
Ειναι το μύχιο μυστικό , το μέσα μας τραγούδι
κι οταν παρέλθουν άδοξα τα Χιτς και οι παράτες
και πέσουν στην αφάνεια εικόνες πιπεράτες

εκεί ,στήν άκρη των αφρών, στο τέλος των κυμάτων
θα μεινουν μόνο οι σκιές σωμάτων αοράτων
Θα μεινουν τα ποιήματα -άστρα σαν χελιδόνια
να τιτιβιζουν σιγανά ,μεσα στα Blogs ,αιώνια

Κατηγορίες:ποιηματάκια Ετικέτες: ,

για τον Βαλκανικό Μυθο

10 Σεπτεμβρίου, 2008 Σχολιάστε

για τον Βαλκανικό Μυθο

  •  
    • »H κοινωνική του προσωπικότητα, η τόσο αβέβαιη, μου έγινε ξεκάθαρη τη στιγμή που μου είπε το όνομά του, όπως κάποιος που, αφού σπαζοκεφαλιάσει με ένα αινιγματάκι, μαθαίνει τελικά τη λέξη που ρίχνει φως σ’ αυτό που έμενε σκοτεινό, και το οποίο, για τα πρόσωπα, είναι το όνομα.» *
    • «Το μακεδονικό ζήτημα μπορεί να συνοψισθεί στην ιστορία του κυρίου Ομεριτς ,πού μου την αφηγήθηκε η Βαντρούσκα. Ο Ομεριτς,πού τον έλεγαν έτσι επί γιουγκοσλαβικής μοναρχίας, έγινε Ομεροφ κατά την βουλγαρική κατοχή στον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο κι έπειτα Ομερσκι για την Δημοκρατία της Μακεδονίας πού συμπεριελήφθη στην γιουγκοσλαβική ομοσπονδιακή δημοκρατία. Το αρχικό του όνομα ,Ομερ ,ήταν τούρκικο.»**

Τα Βαλκάνια δεινοπάθησαν από την ανακάλυψη και την κατασκευή τους. Ο «βαλκανισμός» και το υποκείμενο του είναι φυλακισμένα μέσα σε ένα πεδίο λόγου όπου τα «Βαλκάνια»δημιουργούν αντιθετικό ζεύγος με τη «Δύση» και την «Ευρώπη».ενώ ο «βαλκανισμός » είναι ο σκοτεινός άλλος του «δυτικού πολιτισμού»
Η βαλκανική χερσόνησος τοποθετήθηκε φαντασιακά ως ο αντίποδας της Ευρώπης. Αν η ευρωπαϊκή ήπειρος ήταν η χώρα πού δεν παρήγαγε μόνο ρατσισμό αλλά και αντιρατσισμό ,όχι μόνο αντισημιτισμό αλλά και την απάρνηση του ,τα Βαλκάνια πολιτισμικά είναι δεδομένα ως -ο<<άλλος>>.

Ο» άλλος »είναι μια άδεια, μια κενή περιεχομένου έννοια. Η Διαφορά και οχι η αναγνώριση της ομοιότητας οριοθετεί κατ αρχήν τους άλλους .Γι αυτό και αποτελούν αντικείμενα προβολών, στερεότυπων , προκαταλήψεων ,δηλαδή εικόνων πού’’ εμείς’’ κατασκευάζουμε γι αυτούς ,εικόνων περιγραφικών και αξιολογικών συνάμα ανάμικτων με συναισθήματα, συμπάθειας ή αντιπάθειας, φόβου ή επιθυμίας

  • Ο Εdward Said πρότεινε την έννοια του «Οριενταλισμού» για να δηλώσει «την θεσπισμένη συλλογική αντιμετώπιση της Ανατολής» ,το πώς δηλαδή να κάνεις δηλώσεις γι αυτήν, να επικυρώνεις απόψεις για αυτήν, να την περιγράφεις, να την διδάσκεις, να την διευθετείς, να την εξουσιάζεις: με λίγα λόγια, ο Οριενταλισμός μπορεί να εξεταστεί και να αναλυθεί ως ο δυτικός τρόπος κυριαρχίας, αναδόμησης και επιβολής εξουσίας πάνω στην Ανατολή»***

Τα Βαλκάνια γρήγορα έγιναν στόχος πολλών εξωτερικευμένων απογοητεύσεων ­πολιτικών .ιδεολογικών και πολιτιστικών ­πού χρησίμευσαν ως πηγή αρνητικών χαρακτηριστικών απέναντι στα οποία φτιάχτηκε μια θετική ναρκισσιστική εικόνα του Ευρωπαίου και της Δύσης αναγνώστες …..

*Marcel Proust, `A la Recherche du temps perdu**Κλαούντιο Μάγκρις , Δουναβις,μτφ Μπαμπης Λυκούδης .Εισαγωγή Νικος Μπaκουνάκης εκδ Πολις 2001

Κατηγορίες:Uncategorized Ετικέτες: ,

Παρατηρήσεις σχετικά με τα Μπλογκς.

10 Σεπτεμβρίου, 2008 Σχολιάστε
  • Τα Μπλογκς και η ταινια του Moebius
    Στα Μπλογκς ο λόγος περιστρεφεται αναμεσα στο μεσα και στο εξω , στο Δημοσιο και το Ιδιωτικο (ή και το Μύχιο ) στο προσωπο και την περσόνα ,παραμενοντας ομως παντα πανω στην ιδια επιφανεια σαν να στριφογυρνα πανω στην ιδια ταινια του
    Moebius

    http://www.hellenica.de/Math/TainiaTouMoebius.html
    -Νομίζω ότι τα blogs θέτουν την ίδια την αντίληψη που έχουμε για την πληροφόρηση σε μια νέα βάση … Η νεωτερική κοινωνία ήταν (και είναι ακόμα σε μεγάλο βαθμό) μια «έντυπη» κοινωνία – μια κοινωνία όπου εμφανίζεται και κυριαρχεί η τυπογραφία, η εφημερίδα (αυτή η «νεότερη καθημερινή προσευχή» με τα λόγια του Χέγκελ) και το τυπωμένο βιβλίο Με την μαζική έντυπη επικοινωνία-κυριαρχεί ο γραπτός λόγος-το κείμενο. Γίνεται δυνατή η επικοινωνία με ανθρώπους πού βρίσκονται σε άλλο τόπο και σε άλλο χρόνο, διασπάται δηλαδή η προηγούμενη συμπόρευση χώρου και χρόνου. Ακόμα ο χρόνος θεωρείτο (και γίνοταν) ανοδικός, προοδευτικός.
  • Αντί για την ιεραρχική στη σειρά των θεμάτων -μονόδρομη επικοινωνία (που υπέβαλλε και μια ιεραρχική αντίληψη του χρόνου) η δομή της Μπλογκοσφαιρας, οριζόντια , διαρκώς διερυνόμενη, όπου το παλιό δεν πετιεται αλλά ανασύρεται, όπου τα σχόλια επικάθονται το ένα στο άλλο σαν ατελείωτο παλιμψηστο, μας ετοιμάζουν για μια νέα κατανόηση του χώρου και του χρόνου… όπου η νεωτερική διάσπαση του χρόνου σε παρελθόν παρόν και μέλλον παύει να υφίσταται. Ο χρόνος συρρικνώνεται, γίνεται ένας παροντικός χρόνος. Τα blogs μας προϊδεάζουν επίσης για μια ακρως εξατομικευμένη-ελιτίστικη επικοινωνία όπου οι τυχόν συλλογικότητες δεν θα μοιάζουν με ότι ήδη ξέραμε …αλλά μάλλον με συγκυριακές και τυχαίες συναντήσεις όπου θα κυριαρχεί η ρευστότητα..

Απο την Σπηλιά του Νοσφεράτου
http://nosferatos.blogspot.com/2008/07/blogs.html

  • Γιατί γίνονται Μπλογκο-καυγάδες και Κουρούμπελα στην Μπλογκόσφαιρα ;
    Λέγεται ότι ο μέσος άνθρωπος κάνει περίπου 50.000 σκέψεις την ημέρα
    -οι περισσότερες είναι μάλλον μα$#@2κίες… Σκέψεις ημιτελείς , προσωρινές , αναδραστικές (γιατί με κοιταξε ετσι αυτος )
    -μικρες παρατηρησεις της καθημερινοτητας ” γιατί οι νεοι μας φορανε ασπρα καλτσακια” γιατί αυτός φορα γραβατα με πανω της ζωγραφισμένη την Νταιζη Ντακ” κλπ
    -αναμνησεις ” αραγε μ’ αγαπά ακομα η Βαρβάρα ; και τι ωραια βυζια που ειχε κ.λ.π “
    -προβλεψεις “‘ αραγε θα με χεσει παλι ο προισταμενος για εκείνη την πατάτα πουκανα προχθες;”
    -κι αναμεσα τους και καποιες σκεψεις που υπεριπτανται στον θαυμαστο κόσμο των Πλατωνικών ιδεων : ” Ποιος αλήθεια ειμ’ εγώ και που παω” ” Τα αστρα ειναι τρυπίτσες στον ουρανιο θόλο” ” Ο θεος μαλλον Μου μοιάζει ” κ.λ.π
    Συνήθως οι σκεψεις που κανουμε προκαλουν -ή προκαλουνται και απο αντιστοιχα συναισθηματα
    (αυτό θα το κουβεντιάσουμε μια αλλη φορά)
    – Ομως τις φιλοσοφικές μας σκεψεις τις παιρνουμε – μόνοι με τον εαυτό μας πολύ στα σοβαρά : Τι ακριβώς σκεπτεσαι τωρα [σε ρωταει (ο)η συζυγος ή η(ο) γκομενα]
    “Τιποτε ” ή “ε! κατι με τη δουλεια μου ” ή “εσενα μαναρακι μου “
    (ενώ απο μεσα σου λες …Που ναξερες …οτι εγώ ειμαι ενας (μια) παραγνωρισμένος Σπινόζα κ.λ.π )
    Στην εποχή του τυπωμενου χαρτιου η πιθανότητα να μετατραπει η στιγμιαια μας ‘‘φιλοσοφική” σκεψη σε αρθρο ή βιβλιο ηταν (ειναι ) ελαχιστες ….και ευτυχώς
    (διοτι απο τι στιγμή που θα την βλεπαμε τυπωμενη θα λεγαμε -ή θα μας Το λεγανε …Μα ειναι δυνατον να καθησες και να γραψες -και να τυπωσες αυτή τη Μαλακία
    Ετσι η πιθανοτητα εντυπου καυγά ειναι ελαχιστη και περιοριζεται στους πολύ μεγαλους Μα%#$#@@κες που παιρνουν τις εκαστοτε μ%$#@κίες τους πολύ στα σοβαρα και τις τυπώνουνε κιολας
    Ε! ΣΤΗ ΜΠΛΟΓΚΟΣΦΑΙΡΑ το κανουμε σχεδόν αυτόματα …
    Και φυσικά μας την πεφτουνε γιατί και αλλοι διεκδικουν το δικό τους μεριδιο στην απολυτη μ$#@@κία …
    Για αυτό και οι Μπλογκο καυγάδες και τα σχετικά
    ΤΕΛΟΣ Α’ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ .
    ΕΠΙΣΗΣ:
    – Στο Ιντερνετ (Μπλογκοσφαιρα) βγαζουμε κομματια του εαυτου μας – κομματια-
    που αλλου δεν θα βγαζαμε ποτε …και πιθανόν να μη γνωριζαμε ουτε οι ιδιοι…
    κομματια θαμένα που μαλλον εκφραζουν και διαφορετικές μας χρονικότητες (μεσα σε καθε μεσηλικα κρυβεται κι ενα απωθημενοπαιδί κ.λπ)
    – Αυτά τα κομματια (επειδή ειναι Γραπτά ..) μένουν και προκαλουν επισυνέπειες και παρασυνεπειες σε αλλους που δεν γνωριζουμε …..
    – αυτες οι συνεπειες μπορουν να ειναι Καλές οι κακές …Να λειτουργουν σαν καταλύτες …να συν-προκαλουν ευχαριστη διαθεση (π.χ Κατι τετοιο ενιωσα κι εγώ και αλλοι στις Πρωτες Χελιδόνες …)
    Ομως
    Επειδή το Κακό εχει περισσοτερες πιθανότητες να εκδηλωθεί
    (διοτι ειναι πιο ευκολο ) οι χειροτερες πλευρες (δικές μας και των αλλων ) μαλλον επικρατουν …
    Το ταξίδι στην Μπλογκόσφαιρα μοιάζει σαν να κολυμπάς σε μαγευτικές θάλασσες όπου όμως κάτω από τα πόδια σου τριγυρνούν σκυλόψαρα ..Και πιθανόν οι άλλοι να θεωρούν εσένα για σκυλόψαρο κ.ο.κ

    Νοσφεράτος
    βλ Η Σπηλιά του Νοσφεράτου
    http://nosferatos.blogspot.com/2008/07/blog-post_4035.html
    Αλλά και στον Πόντο και Αριστερά οπου
    εγινε ποστ εδώ:
    (ακολουθησε μεγάλη συζητηση και …καυγάδες !)
    http://pontosandaristera.wordpress.com/2008/02/17/15-2-2008/
Κατηγορίες:Μπλογκόσφαιρα Ετικέτες: ,

Ιστοριες του κ. Κοινερ

8 Σεπτεμβρίου, 2008 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Ιστοριες του κ. Κοινερ

απο τη Σπηλιά του Νοσφερατου
http://nosferatos.blogspot.com/2008/07/blog-post_1028.html

Μια μερα ο κ. Κοινερ δεν αντεξε την τοση βλακεια και αρχισε να φωνάζει :Ακουστε ακουστε: Η μεγάλη σκεψη ειναι σαν μια μεγάλη Λίμνη
..Οταν ο μικρουλης Ναρκισσος εφτασε εκει το μόνο που καταλαβε απο τηνλίμνη ηταν το ειδωλο του που καθρεφτιζόταν εκεί… Καθησε , το θαυμασε για πολύ ωρα και εντελει βυθιστηκε στα νερά της λίμνης που τον καταπιαν ..
– Ταμαθε ενας χωρικός , πηγε στη Λίμνη κι αρχισε να τη φωνάζει”κακιά, κακιά, κακιά Παλιολίμνη .. Εσύ εισαι που επνιξες τον Ναρκισσο!!’
Και η λίμνη , ηρεμα, του απάντησε ”’ Τι να σου πω …Τόσο καταλαβαινεις φιλαράκο! ”

Σχόλιο από Νοσφεράτος Μάρτιος 29, 2008

Κατηγορίες:Uncategorized Ετικέτες: ,