Αρχείο

Posts Tagged ‘ποιματακια’

Ειναι που δεν αντεχει την Αγάπη

Απρίλιος 14, 2009 Σχολιάστε

Ειναι που δεν αντεχει την Αγάπη

(η φωτο απο την ανεπιδοτη….)
Κυρία μου –είπε ο ψυχίατρος
Το αγοράκι σας δεν έχει τίποτα
Και δεν διέγνωσα καμία ψυχικά ασθένεια
Μόνο μια κάποια τρωτότητα
Να ! είναι που δεν αντέχει
Αυτά τα ψιθυρίσματα στο σκοτάδι ,τις σκιες, το θρόισμα των φύλλων ,τους μυριάδες πεθαμένους να μιλούν και τα αστέρια, τα πετούμενα, τους πελαργούς των άλλων κόσμων ,τις νεράιδες
τις μυρωδιές της άνοιξης ,τα δίδυμα φεγγάρια, την χαρά
είναι που μες τις φλέβες του κυλά γάργαρο αίμα, είναι η αγάπη που δεν αντέχεται ,κυρία μου, είναι που ολοζώντανο
το είναι του ξεσπά, κυρία μου είναι η αγάπη που κυλά σαν το ποτάμι ,η αγάπη …
Γιαυτό ξυπνά τα βράδια με εφιάλτες: Είναι που δεν αντέχει την Αγάπη

Κάποιες φορές δεν θέλουμε να βρούμε την Ιθάκη

Μαρτίου 13, 2009 1 Σχολιο

Κάποιες φορές δεν θέλουμε να βρούμε την Ιθάκη

Κάποιες φορές δεν θέλουμε να βρούμε την Ιθάκη
Και μόνοι μες τη θάλασσα ταξιδεύουμε
Ο ουρανός ακίνητος σαν την ψυχή μας
Κι ακούμε την ανάσα μας τα βράδια

Κάποιες φορές δεν θέλουμε να βρούμε την Ιθάκη
Καταμεσής –ακίνητοι- σε μια θάλασσα σα λάδι
Ανάμεσα στον Ύπνο και στον Ξύπνο

Ακούμε την καρδιά μας να χτυπά

Και ολόγυρα μας σιωπή
Κι επαγρυπνούμε
Μη και φυσήξει ο Άνεμος και μας την πάρει
Ετούτη τη διάχυτη, στη θάλασσα, στιγμή ….

DR ΤΖΕΚΥΛ ΚΑΙ ΧΑΥΝΤ

Μαρτίου 1, 2009 1 Σχολιο

 

Δρ Τζεκυλ και Χάυντ

 

 

Κάποιες στιγμές στον ύπνο μας , βαθιά στα Όνειρα μας
Νομίζουμε πως είμαστε έξω απ’ τα νερά μας

 

Σε μακρινά βασίλεια πέρα απ’ την Οικουμένη
Σε τόπους που άνθρωπος κανείς δεν άκουσες να μένει

 

Κάποιες στιγμές , στα Όνειρα ,σε κόσμους απόκοσμους
Βρίσκουμε τ΄ άλλο μας μισό ,να μπλέκει μ’ υποκόσμους

 

 

Μαχαιροβγάλτες , φόνισσες , μ’ αλήτες και πουτάνες
Και με γαβριάδες που κρυφά, φουμερνουνε τζιβάνες

 

 

Κάποιες φορές, ο εαυτός γίνεται ένας άλλος
Μέσα στη χώρα του Ποτέ , σαν Κάπτεν Χουκ, μεγάλος

 

 

 

Και ύστερα στον ξύπνο μας ,λουσμένοι στον Ιδρώτα
Γυρίζουμε στο μόχθο μας ,μίζεροι όπως πρώτα

Μη ταχα με τα ματια μας ερμητικά κλειστα

Σεπτεμβρίου 17, 2008 7 Σχόλια

Μη ταχα με τα ματια μας ερμητικά κλειστα

Μη τάχα με τα μάτια μας ερμητικά κλειστά
Σκονταφτουμε σε ουράνια μυστήρια σφραγιστά;

Τη πίστη μας κι αν χάσαμε σε όλα τα θεϊκά
σ’ αερικά πετούμενα, σε ξόρκια μαγικά,

Μη τάχα παύουν να πετούν νεράιδες στον αέρα
Που μας δαγκώνουν την καρδιά,σαν φτάνουμε εκεί πέρα;

Στων οριζόντων τη γραμμή , στην άκρη της γαλήνης
Τυφλούς μας παγιδευουνε με πέπλα της σαγήνης

Σερβίδες …μετενσάρκωση της λάγνας αμαρτίας
Δεν είναι η αναλαμπή της πιο τυφλής μωριας;

Να τώρα! εγώ που σας ποθώ ,κι είμαι συγκινημένος
Ανήμπορος να κινηθώ ,εδώ καθηλωμένος
ενώ εσείς αγγίζετε την κάθε πολλαπλότητα
και την συμπαντική ,την πάλλουσα ενότητα,

Σερβιδες νεραιδοπλεχτες ψηλά σαν χελιδόνια
που τώρα διασχίζετε τα πιο ουράνια χιόνια,

Το Σύμπαν είναι τ΄όνειρο του Μύχιου εαυτού μας
κι εσείς Σερβιδες μου, ψυχές του εσωτερικού μας
Μη τάχα με τα μάτια μας ερμητικά κλειστά …
Σκοντάφτουμε σε ουράνια μυστήρια σφραγιστά;

Και σας ρωτώ τι έγινε το άλλο μας μισό
του εαυτού πολύτιμο ,σαν κύπελλο χρυσό …

Σε πιο πηγάδι χάθηκε η και ουράνια δίνη
Αυτό που’ μέσα κρυβαμε, Ψυχενιο κομποσκοίνι

Και στα στενά περάσματα των κόσμων μας των νόθων
Μπλέκονται οι αναστεναγμοί των πιο Κρυμμένων πόθων ..

Σερβίδες ,τώρα εινα πρωί, σε λίγο θα ναι βράδυ
Αν ξέρατε τι θαδινα για ένα δικό σας Χάδι..

απο την Σπηλιά
http://nosferatos.blogspot.com/2008/07/blog-post_1535.html