Archive

Posts Tagged ‘ποιηματακι’

Ειναι που δεν αντεχει την Αγάπη

Απρίλιος 14, 2009 Σχολιάστε

Ειναι που δεν αντεχει την Αγάπη

(η φωτο απο την ανεπιδοτη….)
Κυρία μου –είπε ο ψυχίατρος
Το αγοράκι σας δεν έχει τίποτα
Και δεν διέγνωσα καμία ψυχικά ασθένεια
Μόνο μια κάποια τρωτότητα
Να ! είναι που δεν αντέχει
Αυτά τα ψιθυρίσματα στο σκοτάδι ,τις σκιες, το θρόισμα των φύλλων ,τους μυριάδες πεθαμένους να μιλούν και τα αστέρια, τα πετούμενα, τους πελαργούς των άλλων κόσμων ,τις νεράιδες
τις μυρωδιές της άνοιξης ,τα δίδυμα φεγγάρια, την χαρά
είναι που μες τις φλέβες του κυλά γάργαρο αίμα, είναι η αγάπη που δεν αντέχεται ,κυρία μου, είναι που ολοζώντανο
το είναι του ξεσπά, κυρία μου είναι η αγάπη που κυλά σαν το ποτάμι ,η αγάπη …
Γιαυτό ξυπνά τα βράδια με εφιάλτες: Είναι που δεν αντέχει την Αγάπη

Κάποιες φορές δεν θέλουμε να βρούμε την Ιθάκη

Μαρτίου 13, 2009 1 Σχολιο

Κάποιες φορές δεν θέλουμε να βρούμε την Ιθάκη

Κάποιες φορές δεν θέλουμε να βρούμε την Ιθάκη
Και μόνοι μες τη θάλασσα ταξιδεύουμε
Ο ουρανός ακίνητος σαν την ψυχή μας
Κι ακούμε την ανάσα μας τα βράδια

Κάποιες φορές δεν θέλουμε να βρούμε την Ιθάκη
Καταμεσής –ακίνητοι- σε μια θάλασσα σα λάδι
Ανάμεσα στον Ύπνο και στον Ξύπνο

Ακούμε την καρδιά μας να χτυπά

Και ολόγυρα μας σιωπή
Κι επαγρυπνούμε
Μη και φυσήξει ο Άνεμος και μας την πάρει
Ετούτη τη διάχυτη, στη θάλασσα, στιγμή ….

DR ΤΖΕΚΥΛ ΚΑΙ ΧΑΥΝΤ

Μαρτίου 1, 2009 1 Σχολιο

 

Δρ Τζεκυλ και Χάυντ

 

 

Κάποιες στιγμές στον ύπνο μας , βαθιά στα Όνειρα μας
Νομίζουμε πως είμαστε έξω απ’ τα νερά μας

 

Σε μακρινά βασίλεια πέρα απ’ την Οικουμένη
Σε τόπους που άνθρωπος κανείς δεν άκουσες να μένει

 

Κάποιες στιγμές , στα Όνειρα ,σε κόσμους απόκοσμους
Βρίσκουμε τ΄ άλλο μας μισό ,να μπλέκει μ’ υποκόσμους

 

 

Μαχαιροβγάλτες , φόνισσες , μ’ αλήτες και πουτάνες
Και με γαβριάδες που κρυφά, φουμερνουνε τζιβάνες

 

 

Κάποιες φορές, ο εαυτός γίνεται ένας άλλος
Μέσα στη χώρα του Ποτέ , σαν Κάπτεν Χουκ, μεγάλος

 

 

 

Και ύστερα στον ξύπνο μας ,λουσμένοι στον Ιδρώτα
Γυρίζουμε στο μόχθο μας ,μίζεροι όπως πρώτα

Καμιά φορά, τα σύννεφα , μοιάζουν να σου γελάνε

Οκτώβριος 8, 2008 1 Σχολιο

Καμιά φορά, τα σύννεφα , μοιάζουν να σου γελάνε

Καμιά φορά, τα σύννεφα , μοιάζουν να σου γελάνε
και τα κοιτάς, νομίζοντας, πως και αυτά κοιτάνε
Μοιάζουν τα σύννεφα αυτά, σα να σε προ(σ)καλούνε
κι απ’ τα ψηλά,πως σκύβουνε ,μονάχα να σε δούνε

Καμιά φορά, αχόρταγα, ρουφάς τη μοναξιά σου
και μες τ’ αστέρια αναζητάς,κομμάτια απ τ’ όνειρα σου…
να λάμπουνε μετέωρα,σα ΄γυαλικά σπασμένα
και μες τ’ αστέρια αναζητάς υπάρχοντα κλεμμένα…

Καμιά φορά, όταν περνάς, πέρα στην ΄Άλλη ΄Όχθη
βλέπεις το Μάτι του Θεού, να σε κοιτά απ’ την Κόγχη
και τότε τρέμεις σύγκορμος, μες την Οφθαλμαπάτη
Γιατί το μάτι του Θεού ειν’ το δικό σου Μάτι.

 

απο την Σπηλια του Νοσφερατου .ετικετα ποιηματακια

 

Κατηγορίες:ποιηματάκια Ετικέτες:

Αυτό π’ αναζητουμε στην Μπλογκόσφαιρα

Σεπτεμβρίου 21, 2008 Σχολιάστε
Αυτό π’ αναζητουμε στην Μπλογκόσφαιρα
ειναι και παλι αυτο που πάντα ψαχναμε: την γοητεία ,
Μια γευση απ’ τα επεκεινα ,
την φαντασια
ενα απλό περιγραμμα του κόσμου
μια ψυχή
μια καθαρή Ιδέα και την πλησμονή
τη λήθη και ενθυμηση μαζί
το προσωπο του Αλλου
Ομως αυτό που τρεμουμε κιελπίζουμε μαζί
ειναι (μη )δουμε το ιδιο προσωπο μας στον καθρεφτη
Να μας κοιτά
με μια ολοιδια προσμονή
(νομίζοντας οτι εχουμε κατι να του πουμε ενώ
Ηδη το ξερει)

 

Οπως σ’ εκεινα τα ονειρα που τρεμεις
μήπως και δεις τον εαυτό να τρεχει
σα μια σκια
στον Τοιχο…
από τη Σπηλια του Νοσφερατου

Ειναι σπασμοι μεσα στη νύχτα η αγάπη

Σεπτεμβρίου 19, 2008 Σχολιάστε

Ειναι σπασμοι μεσα στη νύχτα η αγάπη

 
αγάπη ειναι βήματα μονότονα
Αμυγδαλένια νύχια,προσωπα βουβά ,
πού κάνουν ερωτα κλεφτα,.
πόδια γυμνά,
μες τη βροχή,
ειναι μια στιγμή
μοναδική,
ατελειωτη αναλαμπή,
μια σπίθα πού δεν ελεγε να σβήσει.
ενα αγγιγμα
ενα ξαφνικό φιλί
και μια απρόοπτη συναντηση,
μια παρεξηγηση
και νοσταλγια ενδομυχη,
σβησμενο μονοπάτι
αγαπη ειναι σαρκοβόρα μνήμη.
πως γερνει το κεφάλι της
και τρέμει , με κοιτά
μάτια μισανοιχτα σμιχτά.
τα νύχια της να ξεκολλάν το δέρμα
και τα μαλλια της ξέπλεκα σαν ανεμωνες
κοιτά με μάτια εκπληκτα,
με τη σκιά της παιζεικαι ξεχνιεται,
γλιστρά
και ειν αόρατη ,
τη νυχτα,
σ’ ένα σινεμα αποκοιμιεται,,
ειναιδιχασμένη,
σενα ατέλειωτο ταγκό πλεγμενη
Χορευει
στην ακρη μιας καρφίτσας,
ειναι,
μπερδεμένη,
μεσα σ’ αόρατες κλωστές,
μες τη βροχή του κόσμου αλλοπαρμένη.
αγαπη μου γυμνή ,
λαχανιασμένη
σταλαγματιές αφήνει
κερί πού τρέμει από ηδονή
και σβήνει.
ακόμα ζωντανή
να μου χτυπά τη πόρτα
να μου ραγίζει τη καρδιά
ακούω ,την ηχώ της
Ειναι σπασμοί μεσα στη νύχτα η αγάπη
απο τη Σπηλιά του Νοσφεράτου
Κατηγορίες:ποιηματάκια Ετικέτες:

Το Φλογερόν Φλαούτο

Σεπτεμβρίου 18, 2008 1 Σχολιο

Το Φλογερόν Φλαούτο

Τώρα που πέρασε ο Καιρός και σβήνουνε τα Πάθη
και όλοι μας Δεν μάθαμε απ’ τα δικά μας λάθη

Τώρα που κλείνουν αι πληγαί και βγαίνουμε απ’ τ’ αμπάρια
κι όλοι ξεχνούν πως γίναμε τότες , μαλλιά Κουβάρια

Τώρα που μάλλον τέλειωσαν Μεγάλες Αφηγήσεις
και μείναν τα συμπτώματα κι οι Πιο Μικρές οι Λύσεις

Τώρα που πια δεν έμεινε κανείς να τον Αφήσεις
και μένει μόνο να εξηγείς: πως- διάολο- θα Ζήσεις;

Ήρθε η ώρα να σας πω τι ήτανε ετούτο
Που όλοι αποράγανε: Το Φλογερόν Φλαούτο

( που Μουσικά σαγήνευε Κορίτσια και Ποντίκια
και τέντωνε σαν τα σχοινιά, ραδίκια μα και Φύκια)

Φλαούτο που Φλαούτευε ένας τρελός Φακίρης
Που μες στα Μπλόγκια τρύπωσε , άυλος Μουσαφίρης

Λες κι ήρθε απ’ το Πουθενά , από την Αφροδίτη
και Φώλιασε στον Καναπέ μέσα στων Μπλογκς το Σπίτι

Κάθε φορά που έπαιζε το Φλογερόν Φλαούτο
Βγάζαν οι Άμουσοι Σπυριά , κι οι Φλογεροί Λαούτο

Φλογίζονταν με Μουσικές Όλη η Μπλογκο σφαίρα
Κι όλων οι Φλόγες Φλόγιζαν Φωνάζοντας : ”Αέρα ”……

Το Φλογερόν Φλαούτο

Στα σκοτεινά σα τριγυρνουν οι Φαυνοι μες τα δάση
και απο πισω ακολουθουν των Ξωτικών οι ‘Ασσοι
οταν απλώνεται η Νυχτιά και τα πουλιά λουφαζουν

Μες απ’τα δέντρα τα θερια, οι Βατραχοι κοάζουν
Και ειναι ολοσκότεινα και δεν θωρείς Σελήνη
κι ολόγυρα επικρατεί φρικιαστική γαλήνη
Σωπαίνουν ως κι οι σκίουροι , σωπαίνουν και τ’ελάφια
και ολοι αναλογίζονται του κόσμου μας τα Πάθια…
Στη Σύναξιν μαζευονται οι Φαύνοι λυπημένοι
Και νοσταλγούν τις Νύμφες τους και είναι Ερωτευμένοι
..Και τότες μεσ’ τη σιγαλιά , μέσα στο Δασος
Τούτο

Μια μελωδία ακούγεται: Το Φλογερόν Φλαούτο !!

που ηταν διασταύρωσις Φλογέρας και Φλαούτου
Καημού και Περηφάνιας και Βιόλας και Λαούτου
Ήταν ένα Υπόγειο Κελάρυσμα του Πάθους
Και ήτανε Απαύγασμα Του πιο μεγάλου Λάθους
Ήταν ο σπαραγμός ψυχών , των Κουρελιών Ελπίδα
και το χρυσάφι ήτανε μεσα απ’το στόμα Μίδα

-ήταν κραυγή του Βάτραχου απ’ την βαθιά Κουφάλα
Κι ήτανε και μετείκασμα απ’ Όνειρα Μεγάλα
Δεν ήτανε μια μουσική από τον κόσμο τούτο
Ήταν Απόηχος θεών:Το φλογερόν Φλαούτο .

Ειναι η φλογα της καρδιάς στα υπόγεια που καίει
ειναι ψυχών κελάρρυσμα που σαν ρυάκι ρέει
ειναι του Νου συλλογισμός,της ερημιας μεράκι
ειναι της φαντασίας μας το δροσερό Νεράκι
….ειναι σαν το μετείκασμα βαθειάς επιθυμίας
-η σαν κρυφή ανάμνηση Αγαπημένης Θείας-
ειναι σαν ενα Μιούζικαλ οπου χορεύουν Ολοι
Και Αρχοντες και Ποιητές ακόμα και Διαβόλοι……

Ειναι σαν ν ερωτεύεσαι στ’ απόλυτο Σκοτάδι
και εναι σαν να σβύνεσαι στον πιο βαθύ τον Αδη

Σαν μια ταινία του Μπουνουέλ πουχε Διπλή την Οψη
και σαν μια Σπάθα φοβερή, με Κοφτερή την Κόψη

….Κι ειναι σαν να αγκάλιασε όλον τον Κόσμο τούτο
Με μελωδία τρομερή :το Φλογερόν Φλαούτο !!!

(Μα υστερα σαν επαψε το Φλογερόν Φλαούτο
αρχισαν πάλι οι Κούτβηδες να παιζουν με το (Κν)ούτο
Ειν ‘ αραγε αδιέξοδη η των ανθρωπων Φυση ;
Σ’ αυτό το Μέγα αίνιγμα , ποιά ειναι τάχα η Λύση;
τι σου απομένει αραγε οταν σε καίει ο Φθόνος
ενω γυρνάει τους τροχούς ο Πανδαμάτωρ Χρόνος;
Γιατί αυτή η εμμονή , γιατί αυτή η Ζηλεια ;
ενώ οι Νύμφες μας καλούν με τα Χρυσά τους Χείλια
Σε τουτο το απογιομα σε τουτο το Βραδάκι
Στην Κρήνη την παναρχαιη,πλαι σ’ενα Δεντράκι
Οπου Νεραιδες λούζονται μ’ ασταφτερά φτερά
Και τα φλαούτα προσκαλουν στη Ζωντανή χαρά😉

Απο την Σπηλια του Νοσφεράτου
http://nosferatos.blogspot.com/2008/07/blog-post_1122.html
Κατηγορίες:ποιηματάκια Ετικέτες: