Αρχείο

Posts Tagged ‘ποιηματάκια’

κλεισμένοι μες τα γυάλινα κλουβιά μας

Δεκέμβριος 11, 2009 Σχολιάστε

κλεισμένοι μες τα γυάλινα κλουβιά μας

κλεισμένοι μες τα γυάλινα κλουβιά μας
αφουγκραζόμαστε τον Χτύπο της καρδιάς μας
και πως χτυπά , Τικ-τακ , κι ειναι ρολόι
χτυπούν οι χάντρες της ,Τικ Τακ! σαν κομπολόι….

Καθηλωμένοι μες τα γυάλινα κλουβιά μας
και η καρδιά μας…. πως κτυπά! για τα Παιδιά μας!
τα περιμένει και αυτά, ενα κλουβί
Σε αυτόν τον κόσμο-φυλακή απο Γυαλί…

Μες τις οθονες καθως είμαστε κλεισμένοι
σαυτή τη ψευτική Ζωή φυλακισμένοι.
Κρυφοκοιταμε στα κλεφτά , στο Μόνιτορ μας
Κατι που μοιάζει με Σκια: τον εαυτό μας.

Ειναι που δεν αντεχει την Αγάπη

Απρίλιος 14, 2009 Σχολιάστε

Ειναι που δεν αντεχει την Αγάπη

(η φωτο απο την ανεπιδοτη….)
Κυρία μου –είπε ο ψυχίατρος
Το αγοράκι σας δεν έχει τίποτα
Και δεν διέγνωσα καμία ψυχικά ασθένεια
Μόνο μια κάποια τρωτότητα
Να ! είναι που δεν αντέχει
Αυτά τα ψιθυρίσματα στο σκοτάδι ,τις σκιες, το θρόισμα των φύλλων ,τους μυριάδες πεθαμένους να μιλούν και τα αστέρια, τα πετούμενα, τους πελαργούς των άλλων κόσμων ,τις νεράιδες
τις μυρωδιές της άνοιξης ,τα δίδυμα φεγγάρια, την χαρά
είναι που μες τις φλέβες του κυλά γάργαρο αίμα, είναι η αγάπη που δεν αντέχεται ,κυρία μου, είναι που ολοζώντανο
το είναι του ξεσπά, κυρία μου είναι η αγάπη που κυλά σαν το ποτάμι ,η αγάπη …
Γιαυτό ξυπνά τα βράδια με εφιάλτες: Είναι που δεν αντέχει την Αγάπη

DR ΤΖΕΚΥΛ ΚΑΙ ΧΑΥΝΤ

Μαρτίου 1, 2009 1 Σχολιο

 

Δρ Τζεκυλ και Χάυντ

 

 

Κάποιες στιγμές στον ύπνο μας , βαθιά στα Όνειρα μας
Νομίζουμε πως είμαστε έξω απ’ τα νερά μας

 

Σε μακρινά βασίλεια πέρα απ’ την Οικουμένη
Σε τόπους που άνθρωπος κανείς δεν άκουσες να μένει

 

Κάποιες στιγμές , στα Όνειρα ,σε κόσμους απόκοσμους
Βρίσκουμε τ΄ άλλο μας μισό ,να μπλέκει μ’ υποκόσμους

 

 

Μαχαιροβγάλτες , φόνισσες , μ’ αλήτες και πουτάνες
Και με γαβριάδες που κρυφά, φουμερνουνε τζιβάνες

 

 

Κάποιες φορές, ο εαυτός γίνεται ένας άλλος
Μέσα στη χώρα του Ποτέ , σαν Κάπτεν Χουκ, μεγάλος

 

 

 

Και ύστερα στον ξύπνο μας ,λουσμένοι στον Ιδρώτα
Γυρίζουμε στο μόχθο μας ,μίζεροι όπως πρώτα

Γεννήθηκα

Ιανουαρίου 4, 2009 Σχολιάστε
Γεννήθηκα στα Μέσα του Αιώνα

Και ζώ σ’ εναν-που λιώνει -Παγετώνα

Μεγάλωσα μέσα στη Ζάλη του εξήντα,
και έζησα την χαρά των εβδομήντα,
Μπήκα στα δύσκολα εκεί στα τέλη του ογδόντα
(κι άρχισα να αναρωτιέμαι για τα  όντα )
και σακατεύτηκα στην αλαφράδα του ενενήντα
– σε λίγο μπαίνω στα πενήντα..

 

κι εγινε η αγάπη μου Γκρεμός μου

και μετεβλήθη εντος μου

ο ρυθμός του κοσμου

Αναρτήσεις περι ονείρων .Στη Σπηλιά

Ιανουαρίου 4, 2009 Σχολιάστε

κι αν δεν μπορουμε να στειλουμε το σωμα μας ακεραιο

Σεπτεμβρίου 14, 2008 Σχολιάστε

κι αν δεν μπορουμε να στειλουμε το σωμα μας ακεραιο
τουλαχιστον ας στειλουμε κομματια μας
ενα χερι
ενα ποδι
ενα χαμογελο
μια εικόνα ,
μια στιγμή ,
μια μέρα ή και την αιωνιοτητα την ιδια, τον χρόνο που περνά ,αυτο που φευγει τωρα και μας προσπερνά , αυτό που μεσα μας ασίγαστα χτυπά ,και της καρδιας το ματι που κοιτά ,το αιμα που στις φλεβες μας κυλά ,τα χειλη ,την αναπνοή και της επιθυμιάς μας την πνοή
και ….
Αν δεν μπορουμε τον εαυτό να εχουμε ολοκληρο
τουλαχιστον ας ζήσουμε μεσα απ’ τα βαθη της ψυχής μας
εστω
για
μια
στιγμή..

Απο την Σπηλια του Νοσφεράτου

Κατηγορίες:ποιηματάκια Ετικέτες:

Η ποιηση ειναι βαθυ εντός μας, ορυχείο

Σεπτεμβρίου 13, 2008 25 Σχόλια

Η ποιηση ειναι βαθύ εντός μας, ορυχείο

Η ποιηση ειναι βαθυ εντός μας, ορυχείο
Κι αυτό που εξορύσσεται ειναι στιλπνό και λείο
ειναι του βιού μας Λάφυρο,πολύτιμο πετραδι
μοιάζει περίβλημα Αυγου ,μοιάζει ματιου ασπραδι

μοιάζει μ’ ενα κατάλευκο ,στο πέτο μας μαντήλι
η ,στο καντήλι, που η μαμά , άναβε, το φυτίλι
μοιάζει με τον πλακούντα (μας) και τον ομφαλιο λώρο
που η Φυση ,αν και αστοργη ,μας εδωσε για δώρο…


Που όμως το πετάξανε απο την γέννηση μας
-ενώ κουκούλι θάτανε για αναγέννηση μας
απο την Σπηλιά του Νοσφεράτου
Κατηγορίες:ποιηματάκια, Uncategorized Ετικέτες: ,