Archive

Posts Tagged ‘περι θανατου’

ο έρωτας φαντασιωνεται ως ξαφνική εμπειρία….

Μαρτίου 9, 2010 Σχολιάστε
  • ο έρωτας φαντασιωνεται ως ξαφνική εμπειρία…. Ο απόστολος Παύλος είχε πει ότι «η μέρα του Κυρίου θα έρθει απρόσμενα σαν τον κλέφτη μέσα στη νύχτα »και ο έρωτας φαντασιωνεται ως ξαφνική εμπειρία άνωθεν ,που θα μας οδηγήσει σε ε(κ)σωτερικευση, δηλαδή σε σύντηξη ,συγχώνευση, σε μια αρπαγή από το βλέμμα του άλλου.
  • « Γιατί η πιο στοιχειώδης φαντασιωτική σκηνή δεν είναι αυτή μιας συναρπαστικής σκηνής προς θέαση, αλλά η ιδέα ότι «υπάρχει κάποιος εκεί έξω που μας κοιτάζε黨δεν είναι το όνειρο αλλά η ιδέα ότι «είμαστε τα αντικείμενα στο Όνειρο κάποιου (Ζιζεκ)»
  •  
  • Απο το η Επινοηση του Ερωτα του Πέτρου Θεοδωριδη τ 2 περιοδικου Ενεκεν

κλεισμένοι μες τα γυάλινα κλουβιά μας

Δεκέμβριος 11, 2009 Σχολιάστε

κλεισμένοι μες τα γυάλινα κλουβιά μας

κλεισμένοι μες τα γυάλινα κλουβιά μας
αφουγκραζόμαστε τον Χτύπο της καρδιάς μας
και πως χτυπά , Τικ-τακ , κι ειναι ρολόι
χτυπούν οι χάντρες της ,Τικ Τακ! σαν κομπολόι….

Καθηλωμένοι μες τα γυάλινα κλουβιά μας
και η καρδιά μας…. πως κτυπά! για τα Παιδιά μας!
τα περιμένει και αυτά, ενα κλουβί
Σε αυτόν τον κόσμο-φυλακή απο Γυαλί…

Μες τις οθονες καθως είμαστε κλεισμένοι
σαυτή τη ψευτική Ζωή φυλακισμένοι.
Κρυφοκοιταμε στα κλεφτά , στο Μόνιτορ μας
Κατι που μοιάζει με Σκια: τον εαυτό μας.

Γιατί εδιωξε ο Θεός τους Πρωτοπλαστους απο τον Παραδεισο; (Μια συζητηση που ειχα καποτε με τον Expagano στου Ροιδη

Αύγουστος 2, 2009 Σχολιάστε

Γιατί εδιωξε ο Θεός τους Πρωτοπλαστους απο τον Παραδεισο; (Μια συζητηση που ειχα καποτε με τον Expagano στου Ροιδη

αναδημοσιευση απο τη Σπηλιά  του Νοσφερατου http://nosferatos.blogspot.com/2008/07/blog-post_9435.html
η συζητηση:
Σύμφωνο Συμβίωσης: Η Εκκλησία να ζητήσει συγγνώμη

ex paganos:
Νοσφεράτε, μου φαίνεται ότι σε πιάνω. Απλά δεν συμφωνώ γιατί ο Θεός που μας αγαπά, δεν παίζει μαζί μας.”

 

Νοσφερατος:
θαθελα-σα σοβαρά -να δεις κατ’ αρχάς ένα σχόλιο που εγραψα αλλου :

Μια σημασία της «αγάπης » είναι η επιθυμία για εγγύτητα. Αλλά «εγγύτητα» μπορεί να σημαίνει δύο πράγματα. Μπορεί να σημαίνει απόλαυση της οικειότητας ή μπορεί να σημαίνει εξάρτηση, συναισθήματα προσκόλλησης σένα άλλο άτομο με τέτοιο τρόπο που μας είναι πολύ δύσκολο να κάνουμε χωρίς αυτό.
Πράγματι , για μερικούς ανθρώπους, αυτό μπορεί να σημαίνει ακόμη και ότι προσκολλάται ο ένας τον άλλο, ότι είναι διαρκώς απαραίτητος ο ένας τον άλλο , κι είναι πολύ δυστυχισμένοι όταν το άλλο άτομο δεν είναι κοντά τους –πράγμα που βέβαια, προκαλεί κτητικότητα και ζήλια.”

και να σε ρωτήσω:

δε νομίζεις οτι η παραδεισένια κατάσταση των πρωτοπλάστων θυμίζει λιγάκι ένα είδος αγαπης-κακομαθησιας ;

  • Μια μάλλον ”μητρική”(ετσι την ονομαζε ο Ε.Φρομ’ αγαπη -προσκολληση) οπου η καλή μανουλα πρόσφερε ολα τα καλούδια στα παιδακια της μαζί με το μητρικό γάλα και αυτά μενουν πληρως ακινητοποιημένα – Ικανοποιημενα – Καθηλωμένα
    σε ενα Αισθημα
    Ωκεανιας ευτυχιας

    ..που όμως δυστυχώς τα εμποδίζει στο να Αναπτυχθούν

    Και ερχεται καποια στιγμή ο πατέρας (η το Συμβολο-ΟΝΟΜΑ του ΠΑΤΕΡΑ) και λεει ΟΧΙ..
    Οχι στην προσκόλληση , οχι σε μια αγάπη καθηλωτική, σε μια Παραδείσια κατάσταση
    διοτι :Η αυτονομία προϋποθέτει και απαλλαγή απο την Αιμομιξία

  • δηλαδή την Μεταφορά μιας καταστασης προσκολλησης στο αισθημα ευτυχιας….

    Δηλαδή :στο Ωκεανιο αισθημα – που νιωσαμε μαλλον ολοι

  • κρεμασμενοι απο το στηθος της μανας μας ή ισως ως εμβρυα (καλά προφυλαγμενα μεσα στη κοιλια -συμβιωνοντας καθησυχαστικά μαζι της … )
  • Αυτό το νοημα πανω κατω (ενελώς χοντριοκομμένα το αποδιδω βεβαια ) ο Φρουντ στο εργο του ο Μωυσης και ο Μονοθεισμός”
    Ο
    αυστηρος θεός που λεει Οχι….
  • Και Τιμωρει αλλά και γλυτωνει τα παιδια του απο τις οδυνηρες συνεπειες της καθηλωσης σε εναν Ευτυχισμένο κόσμο φαντασιωσεων
  • οπου δεν κανουν Τιποτε (σαν υπερβολικά καλο μαθημενα παιδια που μαραινονται σε μια χρυσή Γυαλα)
    Αυστηρός αλλά απο αγαπη

    Και μετά ερχεται το
    ελεημων προσωπο — ο Υιος που
    ενσαρκώνετα
    ι –δηλαδή ο Θεός μπαινει στον κόσμο των ανθρωπων – δηλάδή αφηνει κατα μερος τηνΑθανασια
  • και γευεται τον θανατο για να περάσει στην Ανασταση -δηλαδή την ελπίδα
  • Βλεπεις οτι ολα αυτά ειναι μακρυα -αρκετα΄μακρυα απο τον ευτυχισμένα καθηλωμενο αφορητο κόσμο της Ακινητης ευτυχισμένης αθανασιας….
  • περιεχουν διαλεχτική..δηλαδή σχεδιο ,ξετυλιγμα αφηγηση …
    και πραγματική Αγαπη (γιατι δεν ειναι παιξε γελασε η αγαπη )

    τωρα με πιάνεις;

    (λες:.

    Ήδη λοιπόν από την αρχή της δημιουργίας του ανθρώπου, δεν σκοπεύει ο Θεός να τον αφήσει μόνο αλλά ξεκινά δημιουργώντας έναν, για να υπάρξουν στη συνέχεια παραπάνω από ένας άνθρωποι. Εξάλλου αφού ο άνθρωπος είναι «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» του Θεού που υπάρχει εν κοινωνία προσώπων, και αυτός είναι προορισμένος να ζει εν κοινωνία προσώπων. Βέβαια, αρχικά δημιουργήθηκε μόνος, για να καταλάβει και ο ίδιος ότι κάτι του έλειπε. Όταν το κατάλαβε (όπως βέπουμε στο Γεν2:20, «τω δε αδαμ ουχ ευρεθη βοηθος ομοιος αυτω») τότε ο Θεός του έδωσε τη σύντροφο που χρειαζόταν κι έτσι η ανθρωπότητα έγινε αυτό που και σήμερα είναι: μία (ανθρώπινη) φύση, σε πολλά πρόσωπα που ζουν σε κοινωνία μεταξύ τους.

    Ομως παραπάνω σχ 157 λες :”’

    Τα γεννητικά όργανα, όπως κι αν ήταν, τα έδωσε για να αναπαραχθούν, όπως έδωσε και την ευχή (βλ. Γένεσις 1:28 και ηυλογησεν αυτους ο θεος λεγων αυξανεσθε και πληθυνεσθε και πληρωσατε την γην και κατακυριευσατε αυτης και αρχετε των ιχθυων της θαλασσης και των πετεινων του ουρανου και παντων των κτηνων και πασης της γης και παντων των ερπετων των ερποντων επι της γης). Όμως, το ξαναλέω, οι άνθρωποι δεν βιάζονταν να κάνουν σεξ, καθότι είχαν μπροστά τους μια αιωνιότητα και δεν φοβούνταν το θάνατο, από τον οποίο δεν κινδύνευαν

    Ε γιαυτό λεω οτι ολα αυτά , Το μήλο η Πτωση κλπ ηταν μεσα στο Σχεδιο ..

    Τους εβλεπε ο Θεός να κοπροσκυλιαζουν (τους Πρωτοπλαστους ) και να μην Αναπαραγωνται ..Πως θα τους κανω πιο παραγωγικους; (Σκεφτηκε ..)
    Αν τους αφησω εδώ ετσι αυτοι δεν θα αναπαραχθουν ποτες ,” καθότι είχαν μπροστά τους μια αιωνιότητα ”

    Ετσι μαλλον εγιναν τα πραγματα…)

    Νοσφεράτος
    Τωρα βεβαια αυτή η ιστορια με τον Παραδεισο οπου οι Πρωτοπλαστοι εχουν μεν γεννητικά οργανα τα οποια ομως μενουν αχρησιμοποιητα για μια αιωνιοτητα διοτι ”ουτε Ηδονή θα επαιρναν απο αυτό και ” η σημαντικότερη και μεγαλύτερη ηδονή κυριαρχούσε. Αυτή της ένωσης με το Θεό΄΄

    γιατί μου θυμίζει λιγο την υποθεση εκεινης της ταινιας Matrix;

    http://el.wikipedia.org/wiki/The_Matrix

    και
    ας υποθεσουμε για μια στιγμή οτι ο χαμενος Παραδεισος δεν αναφερεται σε ενα απώτατο παρελθον αλλά μαλλον σε ενα λιγοτερο απωτατο μελλον στο τερμα αυτής της αηδιαστικής νεοφιλελευθερης ουτοπίας που ζουμε απο τον καιρο του ”Τελευταιου ανθρωπου” του Φουκουγιαμα ” οπου την θεση της υπερτατης Ηδονής την παιρνει η τηλεοραση , το Ιντερνετ και η Μεγαμηχανή ..

  • δηλαδη η Αφαιρεση το Κεφαλαιο , ως καθαρό Πνευμα , και οπου βυθιζομαστε εν τελει σε εναν ηδονικό εικονικό δισδιασταστο κοσμο
  • -οπου ο καφες ειναι χωρις καφεινη ,τα τροφιιμα χωρίς λιπαρά ,ο Πόλεμος ( δηθεν )διχως αιματοχυσιες και το σεξ διχως σεξ ..ως τελευταιοι ανθρωποι , ως ο Αδαμ και η Ευα …
    Νοσφεράτος
    Ετσι βγαζω το συμπερασμα οτι ολα αυτά … Το μηλο ο Οφις , η Πτωση η ενοχή και η Ντροπή το αυξνεσθαι και πληθυνεσθαι κλπ
    ηταν μερος ενός ευρυτερου σχεδιου (η Πανουργια του Λόγου ..του Θειου λόγου βεβαιως βεβαιως )

    Ωστε να εφευρεθεί κατι Ωραιοτερο και Σημαντικώτερο απο τον Παραδεισο και την αιωνιοτητα

    δηλαδή ο Χρόνος

    (ο οποιος φυσικά προυποθετει και το Μηδεν του θανατου)
    και ο οποιος συνοδευεται απο την Ελευθερια

    Που παντα νοειται ως επιλογή και δυνατοτητα

    Και οχι Αθανατα πληκτική Αιωνιοτητα οπου τιποτε δεν συμβαινει

    – ετσι οι προγονουληδες μας , οΑδαμ και η Ευα εχασαν βεβαια κατι με την Πτωση ( εναν Αθανατα βαρετό Παραδεισο )

    αλλά κερδισαν κατι μεγαλύτερο

    Την Ιστορια

    και την ιδια την ανθρωποτητα

    (γιατί εμεις δεν θα υπήρχαμε χωρις την Πτωση )

    Χασανε βεβαια την παρθενια τους ..

  • Αλλά γινεται ποτε δυνατή η Ελευθερια με παρθενιά μαζί ;

    (ασε που και ο ιδιος ο Θεός ειχε την ευκαιρια να μπει σε κατι Αλλο περα απο τον εαυτό του τον ιδιο – στην Ιστορία …με την Ενσαρκωση του !)
    Ας λυσουμε μια Για πάντα το επιμαχο μεταξύ μας ζητημα

    Δηλαδή : το αν κανανε Σεξ ο Αδαμ και η Ευα στον Παραδεισο;
    Θυμιζω οτι εδώ υπαρχουν

    οι εξης πανω κατω αντιμαχομενες αποψεις

    α. Ο Αγιος Αυγουστινος που ελεγε οτι μπορουσαν να κανουν οποτε ηθελαν αλλά Χωρίς απόλαυση (όπως η χειραψία.)

    »μιας και στον Παράδεισο οι άνθρωποι μπορούσαν να ελέγχουν τα γεννητικά τους όργανα, όπως «κάποιοι άνθρωποι μπορούν να κουνήσουν ακόμη και τα αυτιά τους […] και[…]ορισμένοι παράγουν κατά βούληση τέτοιους μελωδικούς ήχους από τα οπίσθια τους (χωρίς καμία δυσκολία),ώστε φαίνεται σαν να τραγουδούν από εκείνη τη περιοχή»

    β) ο δε άγιος Χρυσόστομος: οτι δεν εκαναν διοτι «Τα της συνουσίας έγιναν μετά την παράβαση• μέχρι τότε ζούσαν ως άγγελοι μέσα στον παράδεισο, χωρίς να φλέγωνται από την σαρκική επιθυμία, ούτε να πολιορκούνται από άλλα πάθη,”

    Επισης ”Πριν μπει η αμαρτία και η παρακοή ήσαν ντυμένοι με την θεϊκή δόξα γι’ αυτό και δεν ντρέπονταν αν και ήσαν γυμνοί»

    Αρα
    σε οτι αφορά την Ντροπή αυτή ηλθε μετα την πτωση …ενα το κρατουμενο ..

    Τωρα πραγματι να πουμε οτι ..αν δεν υπήρχε η ηδονή στη σεξουαλική πραξη που λεει κι ο Αυγουστινος τοτες Γιατί να το κανουν;

    η δική μου βεβαια ενσταση ελεγε ε θα το καναν απο …συζυγικό καθηκον οπως περιπου οι αιωνιοι παντρεμένοι που κατ’ εμε δεν αισθανονται πλεον σχεδόν καμμια ηδονή …( μιλώ για τριαντα χρονια και βαλε ποσο μαλλον ο Αδαμ και Ευα που ησαν αιωνοβιοι )


  • εκει βεβαια μου προεκυψε η δική σου ενσταση οπου ισχυριζεσαι οτι
    φλεγεσαι απο ερωτική επιθυμια για τον/την συζυγο (Εχπάγανος:
    (Νοσφεράτος «Ξερετε κανενα παντρεμένο (και μαλιστα αιωνιως οπως μαλλον γινοταν στον Παρδεισο ) να …φλεγεται απο ερωτική επιθυμια δια τον/ την συζυγον του ….; Ε;»
    ExpapaganεΑν αφαιρέσουμε τα εντός παρενθέσεως – μια που δεν είμαστε στον Παράδεισο ούτε στην αιωνιότητα – ξέρω εμένα)

    Ας βαλουμε λοιπόν κατω τα Δεδομένα …

    Κατ αρχήν πρεπει να σου ξεκαθαρισω κατι … Δεν πιστευω οτι υπήρξε ο Παραδεισος …και Μαλιστα ετσι οπως τον περιγραφει η Γενεσις ( με τον Οφι της με τους Πρωτοπλαστους κλπ )

  • Δεν μπορω να δεχτωοτι υπήρξε ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ (νομίζω ουτε κι εσύ )
    Βεβαια δεχομαι και μου ειναι γοητευτική η υποθεση εργασιας του Παραδεισου ως πηγή στοχασμου πανω στην πρωταρχική ανθρωπινη κατασταση (με πιάνεις; )

    Ετσι λοιπόν λεω :

    α) Συμφωνουμε μαλλον στο οτι ο Αδαμ και η Ευα μπορουσαν να το κανουν στον Παραδεισο(ειχαν τα απαραιτητα οργανα πεος , μητρα , κλειτοριδα και τα σχετικά παραφερναλια)

    β) η διαφωνια μες εγκειται στο οτι 1) εγώ μεν λεω ”το εκαναν που και που …μια φορά τον αιωνα π.χ (αν και μιας και δεν υπήρχε ο χρόνος μαλλον και αιωνες δεν υπήρχαν )
    2) εσύ λες οτι Δεν το κανανε διοτι -ουτε Ηδονή θα επαιρναν απο αυτό και ” η σημαντικότερη και μεγαλύτερη ηδονή κυριαρχούσε. Αυτή της ένωσης με το Θεό΄΄ Συνεπώς-λες -δεν το ειχαν αναγκη απο αποψη ηδονής

    Αλλά και ουτε αναγκη αναπαραγωγής ειχαν διοτι -λες- ” οι άνθρωποι δεν βιάζονταν να κάνουν σεξ, καθότι είχαν μπροστά τους μια αιωνιότητα και δεν φοβούνταν το θάνατο, από τον οποίο δεν κινδύνευαν…”

    Τωρα

    αν ειναι ετσι οπως τα λες προσπαθώ για μια στιγμή να φανταστω την Ανθρωπινη κατασταση πριν την Πτωση…

    1- Ο Αδαμ ειναι στον Παραδεισο
    -2 Οπου υπάρχει η μεγαλυτερη δυνατή Ηδονή …η παρουσια του Θεου
    3-Παρολα αυτά ο θεος του εφτιαξε την Γυναικα και μαλιστα τουσπασε κιενα πλευρο αν θυμαμαι καλά
    4- Και μαλιστα του την εδωσε -την Ευα- Οχι για να κανει Σεξ , ουτε καν για να αναπαραχθει (αφου οπως λες δεν βιαζονταν )
    Αλλά για συντροφικότητα
    ( εσυ το ειπες
    ”Σε μερικούς εδώ μπορεί να φαίνεται εκτός πραγματικότητας, αλλά με τη γυναίκα ικανοποιούμε τη συντροφικότητα, όχι μόνο τις σεξουαλικές ορμές”

    5– Δηλαδή για να μη νιωθει μόνος!!!

    Και σε ρωταω τωρα !!! …..Αφου ειχε ο Αδαμ την καλύτερη δυνατή παρεα και την μεγαλύτερη πηγη Ηδονής ο Αδαμ ..δηλαδή την παρουσια του Θεου εις τον Παραδεισο
    -Τι πηγε ο Θεος και τουφτιαξε την Γυναικα ;( για συντροφικότητα ; Γιατί …;

    ενιωθε μοναχουλης ο Αδαμ ;

  • Οπως φτιαχνουμε για το μοναχοπαιδι ενα παιχνιδακι για να μη νιωθει μονο ;
  • Μα πως ητο δυνατόν να νιωθει μοναξια ο Αδαμ αφου ειχε κοτζαμάν Θεό διπλα του

    (-εκτος αν ο Θεός δεν ηταν τόσο καλή παρεα …

 
 

  • Μπορείβεβαια ο Θεός να καταλαβαινε οτι ηταν πολύ μεγάλος για να παιζει με τον Αδαμ… γιαυτό και τουφτιαξε την γυναικα για να παιζει μαζί της
    και τους εδωσε και τα γεννητικά τους και τους αφηκε στον Κηπο ..

    – Ομως
    οπως ολοι ξερουν αν αφησεις εναν Αδαμ να παιζει με την Ευα και μαλιστα αιωνιως καποια στιγμή θα συμει και το Αναπότρεπτο

    Δηλδαή θ’ αρχισαν να λενε τα γνωστα:

    ” Θα σου δειξω το Πουλάκι αν μου δειξεις κι εσύ το Γατακι ”
    αχ τι μαλακό που ειναι ασε με λίγο να το αγγιξω ..Μα γιατί σκληραινει ετσι κλπ κλπ (τα τολοιπα αστα )

    ε ..θα φανε κι ενα μηλο …δε θα το φανε ; παιδια ειναι …

    – Θα μου πεις ο Θεός ειναι δυνατόν να μη ξερει οτι κατι τετοιο Μαθηματικώς βεβαιο θα συνεβαινε ; Ε θα τοξερε Κοτζαμ θεός οτι αν αφήσεις ενα Αγορι κι ενα κοριστι ( δεν ησαν γεροι ο Αδαμ και η Ευα ε; )

    σε ενα κηπο εξοπλισμένους με Γεννητικά οργανα και με μια μηλιά κι εναν πονηρό Οφι να τριγυρνά εν μαλλον στο τελος θα συνεβαινε το Ανεπανόρθωτο
    – Η Ευα θα εχανε την παρθενια της κλπ

    … Αρα

    τόξερε ( φυσικά ..τι θεός θατανε )

    Μηπως ολα αυτά τακανε εξεπιτούτου;

    …Για να γινει η πτωση να τα βγαλουν περα μόνοι τους να αναπαραχθουν κλπ ωστε να εισελθη στο Ακινητο Παραδεισο του ( τοσο ακινητο τοσο Αιωνιο οσο και απολύτως πληκτικό … Παραδεισος ήταν αυτος η Εφιαλτης πλήξης)

    Η εννοια του Χρόνου;
    Δηλαδή η Ιστορια;

    Η Πτωση ;
    και μετά η Ανακαλύψη απο τον ιδιο τον ανθρωπο των Δυναντοτητων του

    Με παρακολουθεις….., η γραφω τζαμπα και βερεσε ;

(εδώ καπου η συζητησις τελειωσε ..και εχαθη στα αδυτα της Μπλογκοσφαιρας)

Πως πεθαίνουμε στις σύγχρονες κοινωνίες μας; Πεθαίνουμε όπως ερωτευόμαστε: βουτηγμένοι στον κομφορμισμό και στον φόβο »

Οκτώβριος 5, 2008 6 Σχόλια

Πως πεθαίνουμε στις σύγχρονες κοινωνίες μας; Πεθαίνουμε όπως ερωτευόμαστε: βουτηγμένοι στον κομφορμισμό και στον φόβο Η κεντρική μορφή της ρευστής μοντέρνας εποχής μας- λέει ο Ζ.Μπαουμαν-, είναι ο άνθρωπος χωρίς μόνιμους, σταθερούς, διαρκείς ανθεκτικούς δεσμούς, γεγονός που, αφενός, τον οδηγεί σε μια απελπισμένη αναζήτηση ταυτότητας, και αφετέρου, του προκαλεί βαθύ αίσθημα ανασφάλειας. Ο Άνθρωπος της ρευστής νεωτερικότητας ( Liquid Modernity)-όπως αποκαλεί ο Ζ.Μπαουμαν την μετανεωτερικότητα, δημιουργεί δεσμούς εξαρχής χαλαρούς, ώστε να μπορούν να λύνονται εύκολα γρήγορα και δίχως πόνο, κάθε φορά που αλλάζουν οι περιστάσεις. Αντί να περιγράφουν την εμπειρία και τις προσδοκίες τους με όρους «σχέσης»,οι άνθρωποι κάνουν όλο και συχνότερα λόγο για συνδέσεις και για «δίκτυα».Σε ένα δίκτυο η σύνδεση και η αποσύνδεση είναι επιλογές εξίσου νόμιμες, απολαμβάνουν το ίδιο κύρος και έχουν την ίδια σημασία. Δίκτυο σημαίνει «στιγμές επαφής», που εναλλάσσονται με περιόδους ελεύθερης περιπλάνησης. Σε ένα δίκτυο, οι συνδέσεις πραγματοποιούνται όποτε το ζητήσει κανείς και μπορούν να διακοπούν κατά βούληση. – και πράγματι διακόπτονται – πολύ πριν αρχίσουν να γίνονται ανυπόφορες.

 Ετσι οι συνδέσεις είναι «εικονικές σχέσεις». Αντίθετα από τις «πραγματικές σχέσεις »,στις εικονικές η είσοδος και η έξοδος είναι εύκολη υπόθεση. Τέτοιες «σχέσεις»μοιάζουν έξυπνες, εύκολες στη χρήση και φιλικές προς τον χρήστη, όταν συγκρίνονται με τις, δυσκίνητες και ακατάστατες «πραγματικές» ομόλογους τους. Στις εικονικές σχέσεις « Μπορείς πάντα να πατήσεις Διαγραφή»

Πως αντιμετωπίζει τον θάνατο ο σύγχρονος άνθρωπος; «Ζει, κυριολεκτικά –λέει πριν από ένα περίπου αιώνα ο Μαξ Σελερ- «από μέρα σε μέρα»,έως τη στιγμή που –παράδοξο- δεν του μένει πλέον άλλη μέρα να ζήσει «λογαριάζει»τα σχετικά με τον θάνατο όπως κάνει με τον κίνδυνο πυρκαγιάς ή πλημμύρας, σάμπως ο θάνατος να μοιάζει με τον κίνδυνο της φωτιάς ή του νερού τον λογαριάζει σαν άξια ή απαξία  ενός κεφαλαίου »Αλλά ακόμα και αν γνώριζε, ο σύγχρονος άνθρωπος, ότι θα πεθάνει ,-προσθέτει ο Φιλίπ Αριες- ούτε ο ίδιος και μερικές φορές, ούτε οι γιατροί δεν ξέρουν πότε, ούτε σε πόσο καιρό. Η στιγμή μπορεί να έχει σχεδόν φτάσει – κώμα μετά από τροχαίο (mors improvisa) ή να προβλέπεται σε μερικές μέρες ή σε πολλές εβδομάδες. Η στάση απέναντι στο θάνατο άλλαξε και από το γεγονός ότι η διάρκεια του θανάτου ποικίλει. Δεν είναι πια τόσο συγκεκριμένη όσο άλλοτε:τότε μερικές ώρες μεσολαβούσαν από τις πρώτες προειδοποιήσεις μέχρι τους τελευταίους αποχαιρετισμούς

Σήμερα ο θάνατος όταν εμφανίζεται «παίρνει το νόημα καταστροφής».Δεν «πεθαίνουμε »πια τον θάνατο τίμια και συνειδητά. Και«ουδείς πλέον αισθάνεται και γνωρίζει ότι οφείλει να πεθάνει τον θάνατο του».[Σήμερα ο θάνατος έγινε αόρατος και διαλύθηκε από τον φόβο μέχρις «ανυπαρξίας».Η παλιά στάση, σύμφωνα με την οποία ο θάνατος είναι ταυτόχρονα οικείος, κοντινός κι όχι τόσο σημαντικός, έρχεται σε μεγάλη αντίθεση με τη δική μας. Στις σύγχρονες κοινωνίες ,ο ετοιμοθάνατος δεν νιώθει πια το θάνατο δεν αποκρυπτογραφεί πλέον αυτός πρώτος τα σημάδια τα οποία του κρύβουν. Οι γιατροί και οι νοσοκόμες ,οι μόνο που ξέρουν, δεν τον ειδοποιούν, εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις. «Ο ετοιμοθάνατος είναι πια αυτός που δεν πρέπει να γνωρίζει»Εμείς φοβόμαστε τόσο τον θάνατο, που δεν τολμάμε να αναφέρουμε τα όνομα του.« Ο θάνατος έχει –σήμερα -εγκαταλείψει το σπίτι για το νοσοκομείο:απουσιάζει από τον γνώριμο κόσμο της καθημερινής ζωής. Ο σημερινός άνθρωπος ,επειδή δεν τον βλέπει αρκετά συχνά κι από αρκετά κοντά, τον έχει ξεχάσει:Ο θάνατος έχει γίνει άγριος:ταιριάζει περισσότερο στο νοσοκομείο, που είναι τόπος λογικής και τεχνικής, παρά το δωμάτιο του σπιτιού, που είναι ο τόπος  των συνηθειών της καθημερινής ζωής».Oταν απωθούμε τον έρωτα , απωθούμε το θάνατο…


απο κειμενο του Πέτρου Θεοδωρίδη στο περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ :»ΕΡΩΤΑΣ ΘΝΗΤΟΣ ΑΠΩΘΗΜΕΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ»

Αναρωτιέμαι τότε τι είναι αυτό που αποκαλούμε θάνατο .,(Φερνάντο Πεσόα.

Σεπτεμβρίου 24, 2008 2 Σχόλια

Αναρωτιέμαι τότε τι είναι αυτό που αποκαλούμε θάνατο .

Δεν αναφέρομαι στο μυστήριο του θανάτου, που δεν πρόκειται να διαλευκάνω , μα στη φυσική αίσθηση του να σταματάς να ζεις . Η ανθρωπότητα  φοβάται  το θάνατο μα χωρίς να τον γνωρίζει; ο μέσος άνθρωπος μάχεται  γενναία  για να εξασκηθεί και σπανιότατα αντικρίζει με φρίκη, είτε νέος είναι είτε γέρος, την άβυσσο του μη είναι, όπως ο ίδιος χαρακτηρίζει την άβυσσο αυτή . Όλα αυτά είναι έλλειψη φαντασίας. Είναι επίσης απαράδεκτο για ένα σκεπτόμενο άνθρωπο να θεωρεί το θάνατο ένα ύπνο. Πως είναι αυτό δυνατόν ,όταν δεν του μοιάζει σε τίποτα. Το ουσιαστικό του ύπνου είναι ότι ξυπνάμε, ενώ από  το θάνατο , απ ότι ξέρουμε, κανείς δεν ξυπνάει. Μα αν ο θάνατος μοιάζει στον ύπνο , θα έπρεπε τότε να πιστεύομε πως μπορούμε να ξυπνήσουμε και απ¨ αυτόν .

Δεν είναι ωστόσο αυτό που νομίζει ο μέσος άνθρωπος::το θάνατο τον φαντάζεται σαν ένα ύπνο από τον οποίο δεν  ξυπνά , πράγμα που δεν σημαίνει  τίποτα . Έχω ήδη πει πως ο θάνατος δεν μοιάζει στον ύπνο, γιατί στον ύπνο είμαστε ζωντανοί και κοιμισμένοι. Δεν καταλαβαίνω πως μπορεί να παρομοιάζει κανείς το θάνατο με οτιδήποτε , από τη στιγμή που δεν μπορεί να έχει την εμπειρία ούτε του θανάτου ούτε οιουδήποτε άλλου αντίστοιχου πράγματος με το οποίο  να μπορεί να τον συγκρίνει .

 Για μένα, όταν βλέπω ένα νεκρό , ο θάνατος είναι μια  αναχώρηση . Το πτώμα μου δίνει την εντύπωση ενός παλιού κοστουμιού που πετάχτηκε . Κάποιος έφυγε χωρίς  να χρειάζεται να πάρει μαζί  του  τη μοναδική του φορεσιά

Φερναντο Πεσόα , Το βιβλιο της Ανησυχίας …

(βλ και Σπηλια του Νοσφεράτου(ετικετα : Περ θανάτου)