Archive

Posts Tagged ‘εθνική ταυτοτητα’

κλεισμένοι μες τα γυάλινα κλουβιά μας

Δεκέμβριος 11, 2009 Σχολιάστε

κλεισμένοι μες τα γυάλινα κλουβιά μας

κλεισμένοι μες τα γυάλινα κλουβιά μας
αφουγκραζόμαστε τον Χτύπο της καρδιάς μας
και πως χτυπά , Τικ-τακ , κι ειναι ρολόι
χτυπούν οι χάντρες της ,Τικ Τακ! σαν κομπολόι….

Καθηλωμένοι μες τα γυάλινα κλουβιά μας
και η καρδιά μας…. πως κτυπά! για τα Παιδιά μας!
τα περιμένει και αυτά, ενα κλουβί
Σε αυτόν τον κόσμο-φυλακή απο Γυαλί…

Μες τις οθονες καθως είμαστε κλεισμένοι
σαυτή τη ψευτική Ζωή φυλακισμένοι.
Κρυφοκοιταμε στα κλεφτά , στο Μόνιτορ μας
Κατι που μοιάζει με Σκια: τον εαυτό μας.

Για τους Εαυτους μας Σημερα

Αύγουστος 16, 2009 1 Σχολιο

Για τους Εαυτους μας Σημερα

απο το »η Απατηλή υπόσχεση της Αγάπης » του Πετρου Θεοδωρίδη

Σήμερα η αίσθηση του εαυτού μας διαλύεται .H σύγχρονη ταυτότητα μοιάζει όλο και περισσότερο με τον χαμαιλέοντα, ζώο ‘’πού αλλάζει χρώμα ανάλογα με τον τρόπο πού βρίσκεται και μπορεί να γίνει από μαύρο ως απαλό πράσινο, ενώ το μόνο χρώμα πού δεν μπορεί να πάρει είναι το λευκό, το χρώμα της αθωότητας’’ Γιατί τα πάντα στην εποχή μας κινούνται γρηγορότερα Ζούμε σε μια εποχή «όπου το e/mail αντικαθιστά΄ την επιστολογραφία, όπου τα άρθρα στις εφημερίδες γίνονται όλο και μικρότερα, οι εναλλαγές εικόνων στις οθόνες συχνότερες

Γιατί «η ταχύτητα είναι εθιστικό ναρκωτικό: Γεμίζουμε τα αργά κενά μιλώντας στο κινητό τηλέφωνο ενώ περπατάμε στο δρόμο τρομοκρατημένοι, ή πιάνουμε τους εαυτούς μας στον κινηματογράφο να ψάχνουν ψηλαφητά το πλήκτρο Fast forword.. Ο,τι χαρακτηρίζει την σύγχρονη εποχή είναι η αδυνατότητα να παραμείνεις στη θέση σου Δεν επιλέγεις να είσαι σε κίνηση:Τίθεσαι σε κίνηση.Γιατί ο κινητισμός αποτελεί τη νέα θρησκεία της εποχής:« αποτελεί την κύρια σύγχρονη μορφή του μηδενισμού: Πρέπει να επιταχύνουμε- δηλαδή σύμφωνα με τις μαγικές λέξεις της μεντιακής ορθοδοξίας να γίνουμε «ευκίνητοι»«εύκαμπτοι» «,να δείξουμε «περισσότερη ευελιξία» να «προσαρμοσθούμε » «Από τη στιγμή που ο άνθρωπος εκχωρεί την ικανότητα του για ταχύτητα σε μια μηχανή: το σώμα του βρίσκεται εκτός παιχνιδιού και παραδίδεται σε μια παχύτητα που είναι ασώματη, ταχύτητα αμιγής, ταχύτητα καθαυτή, ταχύτητα- έκσταση» Για παράδειγμα, ο άνθρωπος που σκύβει πάνω στη μοτοσικλέτα του, γράφει ο Μιλαν Κούντερα,- δεν μπορεί να συγκεντρωθεί παρά μόνο στη παρούσα στιγμή, γαντζώνεται πάνω σε ένα κλάσμα χρόνου, αποκομμένο και από το παρελθόν και από το μέλλον, βρίσκεται σε κατάσταση έκστασης:σ΄ αυτή τη κατάσταση, δεν ξέρει τίποτε για την ηλικία του, για τη γυναίκα του, για τα παιδιά του, για τις σκοτούρες του. Σε αντίθεση με τον μοτοσικλετιστή, ο δρομέας είναι πάντοτε παρών στο σώμα του, αφού είναι αναγκασμένος να σκέφτεται ασταμάτητα τις φουσκάλες του, το λαχάνιασμα του:Όταν τρέχει ,αισθάνεται το βάρος του ,την ηλικία του, έχοντας όσο ποτέ άλλοτε συνείδηση του εαυτού του και του χρόνου της ζωής του. Να είστε άτομα! Στην ταινία των Monty Python Ένας προφήτης μα τι προφήτης (1979 σκηνοθεσία Terry Jones) .o Μπραιαν μιλά σε ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων που τον έχουν επιλέξει για προφήτη τους. Ο Μπραιαν, που δεν θέλει τη δουλειά, τους φωνάζει :«Είστε όλοι άτομα »Το πλήθος άπαντα με μια φωνή:« Ναι ,είμαστε όλοι άτομα » Η μοναδικά εξαίρεση είναι ένας άνδρας που λέει :«εγώ δεν είμαι»Σήμερα ο καθένας πρέπει να είναι «κάτι ιδιαίτερο»,χωρίς όμως καθόλου να ξεχωρίζει με οποιονδήποτε τρόπο. Σήμερα η παρέκκλιση είναι βαρετή.«Όταν ο ατομισμός είναι κομφορμιστικός και ο κομφορμισμός με τη σειρά του γίνεται ατομικιστικός» Ο Αντι Γουορχωλ υπαινίσσεται κι αυτός ένα «Εγώ δεν είμαι άτομο »γράφοντας το 1963 « Θέλω όλοι να σκέφτονται όμοια…Πιστεύω ότι ο καθένας θα πρέπει να είναι μια μηχανή.. Οι πάντες θα σκέφτονται απλώς τα ίδια πράγματα και κάθε χρόνο θα γινόμαστε ολοένα και πιο όμοιοι. Αυτοί που μιλάνε για την ατομικότητα είναι εκείνοι που αρνούνται περισσότερο την παρέκκλιση και λίγα χρόνια μπορεί να έχουν αλλάξει πλευρά»Το άτομο στο νεωτερικό κοσμοθεωρητικο πλαίσιο του 19ου και 20 ου αιώνα προσπαθούσε να εναρμονίσει τις αντιφάσεις των επιμέρους στοιχείων της ταυτότητας του, συνθετικά και ιεραρχικά με μια σειρά πού θύμιζε το αστικό μυθιστόρημα: αρχή μέση και τέλος. Η έννοια της σύγχρονης μετανεωτερικής εξατομίκευσης είναι διαφορετική Ο «εξατομικευμένος» μετανεωτερικός άνθρωπος-σε αντίθεση με το νεωτερικό άτομο -καλείται να διαλέξει μέσα από ένα καλειδοσκόπιο άπειρων επιλογών. Η καθημερινή ανασφάλεια καταργεί τον «κανονικό» τρόπο ζωής πού γίνεται πια ,δυνητικός, ευέλικτος, κατασκευάσιμος. Έτσι το γεγονός ότι έχουμε νικήσει τη μοίρα καταντά απρόσμενο μειονέκτημα της σύγχρονης ζωής. Από μας περιμένουν να αποφασίζουμε για πολλά, σχεδόν για όλα. Οι κίνδυνοι πού ελλοχεύουν σε τέτοιες αποφάσεις είναι διαρκείς και πάντα παραμονεύει η αποτυχία Αυτή η διαρκής αναζήτηση της ατομικής εμπειρίας δεν αποτελεί ελεύθερη επιλογή:Αντίθετα ,οι άνθρωποι είναι «καταδικασμένοι στην εξατομίκευση» σε μια αναζήτηση επιλεγμένης ή καλλίτερα ‘’χειροτεχνημένης’’ βιογραφίας: «Χειροτεχνημένη» βιογραφία ανάμεσα στα άλλα σημαίνει και καθημερινή, προσωπική επιλογή και ανασκευή του χρόνου μας, όχι μόνο του παροντικού ή μελλοντικού αλλά και του προσωπικού μας παρελθόντος Σήμερα οι άνθρωποι εγκαλούνται στην’«αναζήτηση της ταυτότητας τους και στην ανάγκη να μετατρέψει κανείς τις ξένες –οικείες θρυμματισμένες επιλογές σε μια ‘’ενότητα’’ για τον εαυτό του και τους άλλους επιλογές» Ο καθένας καλείται να επιλέξει την προσωπική ιστορία του ,με τον αποκλεισμό εικόνων πού ενοχλούν και απωθούνται.«Εξατομίκευση ‘’σήμερα σημαίνει και’’ αποσύνθεση των βιομηχανικό κοινωνικών αυτονόητων καθώς και την ανάγκη να βρει κανείς και να επινοήσει για τον εαυτό του και με άλλους νέα αυτονόητα ’’Ο Εαυτός Σήμερα ————————- Σήμερα ζούμε σε μια εποχή που οι μνήμες, ακόμα και οι εθνικές μνήμες ,αναθεωρούνται διαρκώς και λόγω της αναψηλάφησης της ιστορίας αλλά και γιατί η επαφή με αλλά έθνη και άλλους πολιτισμούς στην εποχή της παγκοσμιοποίησης είναι άμεση και διαρκής . Ζούμε ,σήμερα, το οριστικό και αμετάκλητο τέλος της παράδοσης. Στην ύστερη νεωτερικότητα ,οι παραδόσεις έχουν αντικατασταθεί από τον εκάστοτε τρόπο ζωής (Life styles).Η έννοια του τρόπου ζωής, ακούγεται κοινότοπη αλλά είναι σημαντική για να κατανοήσουμε τη σύγχρονη ζωή. Ένας τρόπος ζωής, (Life style) είναι ουσιαστικά ένα σύνολο από πρακτικές που ακολουθούνται για κάποιο χρονικό διάστημα. Σήμερα ο κανόνας είναι ένας πλουραλισμός χωρίς όρια. Είμαστε ελεύθεροι να διαλέξουμε ο,τι θέλουμε, χωρίς να έχουμε κάποια δέσμευση απέναντι σε αυτό που διαλέξαμε. Ο σύγχρονος άνθρωπος πρέπει να επιλέξει ένα τρόπο ζωής, αλλά καθώς αυτός βασίζεται σε μια επιλογή ,στο ότι κάποιος μπορεί να επιλέξει να αντικαταστήσει ένα τρόπο ζωής με έναν άλλο, αυτό συνιστά μια ουσιαστική διαφορά σε σχέση με την παράδοση. Γιατί μια παράδοση κληρονομείται, δεν είναι κάτι που το επιλέγει ή το απορρίπτεις. Ζούμε σε μια εποχή εναλλαγής ρόλων ,και αξιακού σχετικισμού, όλοι γινόμαστε τουρίστες. Για την Σούζαν Σονταγκ« Η κάμερα – σε κάνει τουρίστα στην πραγματικότητα των άλλων ανθρώπων και τελικά και στη δική σου»». Και για τον Ζ.Bauman « Ο κόσμος είναι το στρείδι του τουρίστα. Ο κόσμος βρίσκεται εδώ για να τον ζούμε ευχάριστα – και συνεπώς τότε έχει νόημα. Στις περισσότερες περιπτώσεις το αισθητικό νόημα είναι το μόνο μήνυμα που είναι αναγκαίο- και μπορεί να είναι ανεκτό» Στην εποχή μας, η φοβερά αυξανόμενη δυνατότητα για ταξίδια ,πραγματικά η φανταστικά, προσφέρει στους ανθρώπους την ευκαιρία να σκεφτούν ότι, ο πολιτισμός τους και οι θεμελιακές τους αξίες είναι κάτι σχετικό στον χώρο και στον χρόνο. Μέσα από αυτή τη κίνηση ,το άτομο κάνει συχνά ένα σημαντικό ταξίδι όχι μόνο σε μια ποικιλία κοινωνικών ομάδων αλλά και στον πνευματικό κόσμο πού συνδέεται κατά κάποιο τρόπο με αυτές τις ομάδες. Με όλη αυτή τη ρευστότητα των κοσμοθεωρήσεων στη σύγχρονη κοινωνία, δεν είναι περίεργο πού η εποχή μας χαρακτηρίζεται σαν εποχή μεταστροφών Καθώς αφομοιώνουμε πολλαπλές φωνές ανακαλύπτουμε ότι κάθε αλήθεια σχετικοποιείται. Φτάνουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι, κάθε τι πού θεωρούμε αληθινό για τον εαυτό μας, είναι μια κατασκευή της στιγμής, αληθινό μόνο «για μια δεδομένη χρονική φάση και μέσα σε συγκεκριμένες σχέσεις» .. «Tα πράγματα δείχνουν σαν ο σύγχρονος άνθρωπος, και ιδιαίτερα ο σύγχρονος μορφωμένος άνθρωπος, να βρίσκεται σε μια μόνιμη κατάσταση αμφιβολίας γύρω από τη φύση του εαυτού του και του σύμπαντος μέσα στο οποίο ζει » Το τελος της αφηγησης Η προσωπική ταυτότητα είναι μια αφήγηση, άρα μια επιλογή. Οι αφηγήσεις είναι σαν προβολείς. Φωτίζουν μέρος της σκηνής αφήνοντας την υπόλοιπη στο σκοτάδι. Αν φωταγωγούσαν ολόκληρη τη σκηνή, θα ήταν ουσιαστικά άχρηστοι. Το έργο τους, άλλωστε, είναι να θεραπεύσουν την σκηνή, να την προετοιμάσουν για οπτική και διανοητική πρόσληψη από τους θεατές να δημιουργήσουν μια εικόνα την οποία να μπορεί κανείς να αφομοιώσει, να κατανοήσει και να συγκρατήσει, μέσα από ένα χάος κηλίδων και στιγμάτων που κανείς δεν έχει τη δυνατότητα να προσλάβει ή να αντιληφθεί.Αποστολή της αφήγησης είναι να επιλέγει και είναι ίδιον της φύσης της να συμπεριλαμβάνει αποκλείοντας και να διαφωτίζει σκιάζοντας Όμως ,τι να επιλέξεις σήμερα; Ο Ιρενέο Φούνες ηρωας μιας από τις ιστορίες του Μπορχες ,όταν ήταν παιδί, έπεσε από το άλογο και έμεινε ανάπηρος και «σχεδόν ανίκανος να συλλάβει καθολικές ,πλατωνικές ιδέες», δηλαδή τη διαδικασία της αφαίρεσης:να εστιάζει σε συγκεκριμένες όψεις των όσων έβλεπε με το να παραβλέπει τα υπόλοιπα. Ο Φούνες όχι μόνο θυμόταν κάθε φύλλο κάθε δέντρου, κάθε δάσους ,αλλά και καθεμιά απ τις φορές που το είχε δει η το είχε φανταστεί.Εν τέλει ).ο Φούνες παραπονιόταν :«η μνήμη μου κύριε είναι ένας σωρός από σκουπίδια » Ο Φουνες , ανίκανος να επιλέξει χάνει και την ικανότητα να αφηγηθεί στον εαυτό του μια αίσθηση ταυτότητας:θυμίζει τον σύγχρονο κορεσμένο εαυτό. Ήδη από τα 1903 ο Georg Simmel περιγράφει. τον κορεσμό ως χαρακτηριστικό της στάσης του Μπλαζέ :πλήρη έλλειψη κάθε στοιχείου προσωπικότητας και από την άλλη μεριά από μια άκρως προσωπική υποκειμενικότητα .«Η στάση αυτή παράγεται πρωτίστως από τα ταχέως μεταβαλλόμενα αντιθετικά ερεθίσματα των νεύρων […]Η ουσία της στάσης του μπλαζέ συνίσταται στην άμβλυνση της ικανότητας του νου να κάνει διακρίσεις. […]τα ίδια τα πράγματα, βιώνονται ως ανυπόστατα. Εμφανίζονται στα μάτια του μπλαζέ ατόμου με μιαν ομοιόμορφα επίπεδη και γκρίζα απόχρωση κανένα αντικείμενο δεν αξίζει την προτίμηση από κάποιο άλλο». Σήμερα παρατηρείται μια πολυφερνική κατάστασης εξαιτίας της οποίας αρχίζει κανείς να βιώνει «τον ίλιγγο της απεριόριστης πολυπλοκότητας.».Μπλεγμένος κάποιος σε συχνά αντιφατικές η ασυνάρτητες δραστηριότητες, μεγαλώνει με την αγωνία του βιασμού που υφίσταται η αίσθηση της ταυτότητας του. « Καθώς ο κορεσμός συνεχίζεται, το αρχικό αυτό στάδιο παραγκωνίζεται από ένα άλλο στο οποίο νιώθει την έκσταση της πολλαπλής ύπαρξης …Το τελικό στάδιο αυτής της μετάβασης κατακτάται «όταν ο εαυτός εξαφανίζεται ολοκληρωτικά σε μια κατάσταση συσχέτισης: παύει να πιστεύει σε έναν εαυτό ανεξάρτητο από τις σχέσεις στις οποίες αυτός η αυτή είναι ενσωματωμένοι» Στη εποχή μας το να είναι κανείς σε επαφή με τα βαθύτερα συναισθήματα τις επιθυμίες και τις προσδοκίες του, θεωρείται απαραίτητη προϋπόθεση για μια γεμάτη ανθρώπινη ζωή. Η «κοσμοαντίληψη πού αναδύεται ανάμεσα μας εστιάζεται αποκλειστικά στον εαυτό και έχει για αποκλειστικό της αγαθό την ατομική επιβίωση» Πολλοί άνθρωποι ,σήμερα δεν αναζητούν πλέον να βρουν το νόημα της ζωής τους απευθυνόμενοι στο θεό, στην αλήθεια, ή σε κάποιο εξωτερικό πλαίσιο ηθικής αναφοράς Αντίθετα προσδοκούν να το βρουν κοιτάζοντας μέσα στον εαυτό τους, σε ένα αδιάκοπο ερώτημα του «ποιος είμαι» «που αποτελεί μια έκφραση εγωπαθούς απορρόφησης μάλλον παρά ένα γνήσιο ερώτημα. Οι άνθρωποι έφθασαν να πιστεύουν ότι αποτελούν τους συγγραφείς της προσωπικής τους ιστορίας, ότι το κάθε γεγονός στην ζωή τους πρέπει να έχει ένα νόημα πού να τους προσδιορίζει, αλλά τι ήταν αυτό το νόημα, οι αστάθειες και οι αντιφάσεις της ζωής τους εμποδίζουν να το βρουν ‘’’ Σήμερα, εκατομμύρια άνθρωποι παίρνουν την συμβουλή του Φρειδερίκου Νίτσε «Γίνε αυτός πού είσαι» κατά γράμμα. Αντί να στραφούν ωστόσο στην φιλοσοφία χρησιμοποιούν φάρμακα αναβολικά, αισθητική χειρουργική, θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης ακόμα κα χειρουργική αλλαγής φύλου. Τα αντικαταθλιπτικά δεν καταναλώνονται μόνο για να αντιμετωπιστεί η σοβαρή κλινική κατάθλιψη. Χρησιμοποιούνται επίσης ευρύτατα για να αντιμετωπιστούν η διαταραχή κοινωνικού άγχους, το μετατραυματικό στρες, η ιδεοψυχαναγκαστική νεύρωση, οι διατροφικές διαταραχές Πολλές από αυτές τις διαταραχές θεωρούνταν κάποτε σπάνιες ή και ανύπαρκτες. Ωστόσο από τη στιγμή πού μια φαρμακευτική εταιρεία αναπτύξει μια θεραπευτική αγωγή για ψυχιατρική διαταραχή, αποκτά οικονομικό συμφέρον να διαγιγνώσκουν οι γιατροί τη διαταραχή αυτή όσο γίνεται συχνότερα. Αυτό σημαίνει τη μετατροπή μιας κατάστασης πού κάποτε θεωρούνταν φυσιολογική παραλλαγή της ανθρώπινης συμπεριφοράς- να είσαι ντροπαλός, τελειομανής ,ή απαισιόδοξος- σε ψυχιατρικό πρόβλημα. Όσο περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι έχουν μια διαταραχή πού επιδέχεται φαρμακευτική αγωγή τόσο περισσότερα φάρμακα θα πουλήσουν οι εταιρείες«Γίνε αυτός πού είσαι ,Να είσαι ο εαυτός σου » Ο Εrik Erickson υποστήριξε πως το μέγιστο επίτευγμα μια φυσιολογικής ανάπτυξης ήταν μια σταθερή και προσηλωμένη «αίσθηση ταυτότητας»Η εναγώνια αναζήτηση πού απαντάται σε μια κατάσταση «σύγχυσης ταυτότητας» σήμαινε αποτυχία στα βασικά θέματα ανάπτυξης της προσωπικότηταςΣήμερα ο καθένας ψάχνει να βρει τον αυθεντικό εαυτό του .Προκείμενου να ζήσουν μια ζωή με νόημα, οι άνθρωποι χρειάζονται απαντήσεις Η εξεύρεση μιας ταυτότητας ,είναι δυνατή μόνο αν κάποιος μπορεί να αφηγηθεί μια σχετικώς συνεκτική ιστορία για το ποιος ήταν και ποίος προτίθεται να γίνει. Η προσωπική ταυτότητα προϋποθέτει μια αφηγηματική ταυτότητα , ότι δηλαδή κάποιος είναι σε θέση να αφηγηθεί μια συνεκτική ιστορία για αυτόν. Ο χρόνος –ως μια ενότητα του παρελθόντος ,του παρόντος και του μέλλοντος-συνδέονται μέσω της αφήγησης. Το να έχει μια προσωπική ταυτότητα σημαίνει να έχεις κάποιας μορφής αναπαράσταση του αφηγηματικού νοήματος της ζωής, όπου παρελθόν και μέλλον να μπορούν να δώσουν ένα νόημα στο παρόν. «Το να έχεις μια ταυτότητα, να είσαι ο εαυτός σου, απαιτεί να μπορείς να πεις μια ιστορία για τον εαυτό σου, για το ποιος ήσουν, ποιος θέλεις να γίνεις και ποιος είσαι τώρα , μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος» Όμως, στην εποχή μας απωθούμε το παρελθόν και το μέλλον, επαναλαμβάνοντας ,ο καθένας μας ,το τρομερό ερώτημα του Νίτσε :«Και όλα αυτά έχουν συμβεί αναρίθμητες φορές μέχρι τώρα – και αν πρόκειται να ξανασυμβούν αναρίθμητες φορές στο μέλλον ;» Στην εποχή μας η αιώνια επανάληψη συνυπάρχει μαζί με την αίσθηση ενός χρόνου που δεν θυμάται παρελθόν ούτε προβλέπει το μέλλον που ανακυκλώνεται σε ένα αιώνιο παρόν. Σήμερα «η ίδια η μνήμη λειτουργεί σαν μια βιντεοταινία, που είναι πάντα έτοιμη να σβηστεί για να καταγράψει νέες εικόνες κάτι που ανακαλύπτεται και ως μόδα τελευταία στον αμερικανικό κινηματογράφο, μια μόδα πού εκθειάζει τις χαρές της λησμονιάς :Στη ταινία Memento o ήρωας φαίνεται να πάσχει από μια σπάνια ψυχική ασθένεια :την απώλεια πρόσφατης μνήμης. Θυμάται τα πάντα μέχρι τη δολοφονία της γυναίκας του. Από κει και πέρα, διατηρεί μνήμες μόνο λίγων λεπτών. Καθημερινά ξεχνά τα πρόσωπα και τα πράγματα πού του συμβαίνουν και τα ξαναθυμάται με «βοηθητικές μνήμες ‘’» υπομνήματα, με ξέθωρες φωτογραφίες και τατουάζ στο σώμα του (που απομένει ως η μόνη βεβαιότητα), ως ντοκουμέντα της προσωπικής του ζωής .Έτσι ο διάσπαρτος, ξέχειλος χρόνος της πραγματικής ζωής του ανασυγκροτείται διαρκώς. Στην ταινία « 50 First Dates » η ηρωίδα υποφέρει από μια διαταραχή πού την κάνει να μη μπορεί να συγκρατήσει τίποτα στην βραχυπρόθεσμη μνήμη της:Ξεκινά κάθε πρωί χωρίς αναμνήσεις των προηγούμενων ημερών. γοητεύει έναν κυνηγό του ωραίου φύλου, σε σημείο του να αφιερώνει τη ζωή του στο να την κατακτά κάθε μέρα από την αρχή επ αόριστον Καταλήγουν σε ένα καράβι πού πλέει στην ηλιόλουστη θάλασσα να ξεχνούν και να υπενθυμίζουν χαρούμενοι την αγάπη τους ο ένας στον άλλον , κάθε μέρα πού ξημερώνει. Σε μια άλλη ταινία «η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού» δύο εραστές αποφασίζουν να διαγράψουν από το μυαλό τους ο ένας τον άλλο έπειτα από έναν οδυνηρό χωρισμό. Ετσι ένα ζευγάρι πού τα έχει περάσει όλα- τους καυγάδες ,την πλήξη, τον χωρισμό- στρέφεται ο ένας στον άλλο με νέο ενθουσιασμό και με την ελπίδα ότι το νέο αυτό πρόσωπο θα εκπληρώσει όνειρα και προσδοκίες Στις ταινίες αυτές είναι χαρακτηριστική η επιδίωξη της« επαναληπτικής» ανανέωσης. Μετά την αρχική ευφορία, υπάρχει ένα ασφυκτικό αίσθημα Déjà vu στην πλοκή τους καθώς όλα ανακυκλώνονται ξανά και ξανά. σαν ένα αδιάκοπο καθρέπτισμα του Νάρκισσου στο νερό της λίμνης Σε αυτές τις ταινίες μπορούνε να διακρίνουμε την συνέχιση και γενίκευση μιας τάσης πού ο Κριστοφερ Λας διέκρινε στην Αμερικανική κοινωνία « Το κυρίαρχο πάθος είναι να ζεις τη στιγμή ,να ζεις για τον εαυτό σου όχι για τους προγόνους ή τους απογόνους σου». Αναρτήθηκε από Νοσφεράτος

Γιατί εδιωξε ο Θεός τους Πρωτοπλαστους απο τον Παραδεισο; (Μια συζητηση που ειχα καποτε με τον Expagano στου Ροιδη

Αύγουστος 2, 2009 Σχολιάστε

Γιατί εδιωξε ο Θεός τους Πρωτοπλαστους απο τον Παραδεισο; (Μια συζητηση που ειχα καποτε με τον Expagano στου Ροιδη

αναδημοσιευση απο τη Σπηλιά  του Νοσφερατου http://nosferatos.blogspot.com/2008/07/blog-post_9435.html
η συζητηση:
Σύμφωνο Συμβίωσης: Η Εκκλησία να ζητήσει συγγνώμη

ex paganos:
Νοσφεράτε, μου φαίνεται ότι σε πιάνω. Απλά δεν συμφωνώ γιατί ο Θεός που μας αγαπά, δεν παίζει μαζί μας.”

 

Νοσφερατος:
θαθελα-σα σοβαρά -να δεις κατ’ αρχάς ένα σχόλιο που εγραψα αλλου :

Μια σημασία της «αγάπης » είναι η επιθυμία για εγγύτητα. Αλλά «εγγύτητα» μπορεί να σημαίνει δύο πράγματα. Μπορεί να σημαίνει απόλαυση της οικειότητας ή μπορεί να σημαίνει εξάρτηση, συναισθήματα προσκόλλησης σένα άλλο άτομο με τέτοιο τρόπο που μας είναι πολύ δύσκολο να κάνουμε χωρίς αυτό.
Πράγματι , για μερικούς ανθρώπους, αυτό μπορεί να σημαίνει ακόμη και ότι προσκολλάται ο ένας τον άλλο, ότι είναι διαρκώς απαραίτητος ο ένας τον άλλο , κι είναι πολύ δυστυχισμένοι όταν το άλλο άτομο δεν είναι κοντά τους –πράγμα που βέβαια, προκαλεί κτητικότητα και ζήλια.”

και να σε ρωτήσω:

δε νομίζεις οτι η παραδεισένια κατάσταση των πρωτοπλάστων θυμίζει λιγάκι ένα είδος αγαπης-κακομαθησιας ;

  • Μια μάλλον ”μητρική”(ετσι την ονομαζε ο Ε.Φρομ’ αγαπη -προσκολληση) οπου η καλή μανουλα πρόσφερε ολα τα καλούδια στα παιδακια της μαζί με το μητρικό γάλα και αυτά μενουν πληρως ακινητοποιημένα – Ικανοποιημενα – Καθηλωμένα
    σε ενα Αισθημα
    Ωκεανιας ευτυχιας

    ..που όμως δυστυχώς τα εμποδίζει στο να Αναπτυχθούν

    Και ερχεται καποια στιγμή ο πατέρας (η το Συμβολο-ΟΝΟΜΑ του ΠΑΤΕΡΑ) και λεει ΟΧΙ..
    Οχι στην προσκόλληση , οχι σε μια αγάπη καθηλωτική, σε μια Παραδείσια κατάσταση
    διοτι :Η αυτονομία προϋποθέτει και απαλλαγή απο την Αιμομιξία

  • δηλαδή την Μεταφορά μιας καταστασης προσκολλησης στο αισθημα ευτυχιας….

    Δηλαδή :στο Ωκεανιο αισθημα – που νιωσαμε μαλλον ολοι

  • κρεμασμενοι απο το στηθος της μανας μας ή ισως ως εμβρυα (καλά προφυλαγμενα μεσα στη κοιλια -συμβιωνοντας καθησυχαστικά μαζι της … )
  • Αυτό το νοημα πανω κατω (ενελώς χοντριοκομμένα το αποδιδω βεβαια ) ο Φρουντ στο εργο του ο Μωυσης και ο Μονοθεισμός”
    Ο
    αυστηρος θεός που λεει Οχι….
  • Και Τιμωρει αλλά και γλυτωνει τα παιδια του απο τις οδυνηρες συνεπειες της καθηλωσης σε εναν Ευτυχισμένο κόσμο φαντασιωσεων
  • οπου δεν κανουν Τιποτε (σαν υπερβολικά καλο μαθημενα παιδια που μαραινονται σε μια χρυσή Γυαλα)
    Αυστηρός αλλά απο αγαπη

    Και μετά ερχεται το
    ελεημων προσωπο — ο Υιος που
    ενσαρκώνετα
    ι –δηλαδή ο Θεός μπαινει στον κόσμο των ανθρωπων – δηλάδή αφηνει κατα μερος τηνΑθανασια
  • και γευεται τον θανατο για να περάσει στην Ανασταση -δηλαδή την ελπίδα
  • Βλεπεις οτι ολα αυτά ειναι μακρυα -αρκετα΄μακρυα απο τον ευτυχισμένα καθηλωμενο αφορητο κόσμο της Ακινητης ευτυχισμένης αθανασιας….
  • περιεχουν διαλεχτική..δηλαδή σχεδιο ,ξετυλιγμα αφηγηση …
    και πραγματική Αγαπη (γιατι δεν ειναι παιξε γελασε η αγαπη )

    τωρα με πιάνεις;

    (λες:.

    Ήδη λοιπόν από την αρχή της δημιουργίας του ανθρώπου, δεν σκοπεύει ο Θεός να τον αφήσει μόνο αλλά ξεκινά δημιουργώντας έναν, για να υπάρξουν στη συνέχεια παραπάνω από ένας άνθρωποι. Εξάλλου αφού ο άνθρωπος είναι «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» του Θεού που υπάρχει εν κοινωνία προσώπων, και αυτός είναι προορισμένος να ζει εν κοινωνία προσώπων. Βέβαια, αρχικά δημιουργήθηκε μόνος, για να καταλάβει και ο ίδιος ότι κάτι του έλειπε. Όταν το κατάλαβε (όπως βέπουμε στο Γεν2:20, «τω δε αδαμ ουχ ευρεθη βοηθος ομοιος αυτω») τότε ο Θεός του έδωσε τη σύντροφο που χρειαζόταν κι έτσι η ανθρωπότητα έγινε αυτό που και σήμερα είναι: μία (ανθρώπινη) φύση, σε πολλά πρόσωπα που ζουν σε κοινωνία μεταξύ τους.

    Ομως παραπάνω σχ 157 λες :”’

    Τα γεννητικά όργανα, όπως κι αν ήταν, τα έδωσε για να αναπαραχθούν, όπως έδωσε και την ευχή (βλ. Γένεσις 1:28 και ηυλογησεν αυτους ο θεος λεγων αυξανεσθε και πληθυνεσθε και πληρωσατε την γην και κατακυριευσατε αυτης και αρχετε των ιχθυων της θαλασσης και των πετεινων του ουρανου και παντων των κτηνων και πασης της γης και παντων των ερπετων των ερποντων επι της γης). Όμως, το ξαναλέω, οι άνθρωποι δεν βιάζονταν να κάνουν σεξ, καθότι είχαν μπροστά τους μια αιωνιότητα και δεν φοβούνταν το θάνατο, από τον οποίο δεν κινδύνευαν

    Ε γιαυτό λεω οτι ολα αυτά , Το μήλο η Πτωση κλπ ηταν μεσα στο Σχεδιο ..

    Τους εβλεπε ο Θεός να κοπροσκυλιαζουν (τους Πρωτοπλαστους ) και να μην Αναπαραγωνται ..Πως θα τους κανω πιο παραγωγικους; (Σκεφτηκε ..)
    Αν τους αφησω εδώ ετσι αυτοι δεν θα αναπαραχθουν ποτες ,” καθότι είχαν μπροστά τους μια αιωνιότητα ”

    Ετσι μαλλον εγιναν τα πραγματα…)

    Νοσφεράτος
    Τωρα βεβαια αυτή η ιστορια με τον Παραδεισο οπου οι Πρωτοπλαστοι εχουν μεν γεννητικά οργανα τα οποια ομως μενουν αχρησιμοποιητα για μια αιωνιοτητα διοτι ”ουτε Ηδονή θα επαιρναν απο αυτό και ” η σημαντικότερη και μεγαλύτερη ηδονή κυριαρχούσε. Αυτή της ένωσης με το Θεό΄΄

    γιατί μου θυμίζει λιγο την υποθεση εκεινης της ταινιας Matrix;

    http://el.wikipedia.org/wiki/The_Matrix

    και
    ας υποθεσουμε για μια στιγμή οτι ο χαμενος Παραδεισος δεν αναφερεται σε ενα απώτατο παρελθον αλλά μαλλον σε ενα λιγοτερο απωτατο μελλον στο τερμα αυτής της αηδιαστικής νεοφιλελευθερης ουτοπίας που ζουμε απο τον καιρο του ”Τελευταιου ανθρωπου” του Φουκουγιαμα ” οπου την θεση της υπερτατης Ηδονής την παιρνει η τηλεοραση , το Ιντερνετ και η Μεγαμηχανή ..

  • δηλαδη η Αφαιρεση το Κεφαλαιο , ως καθαρό Πνευμα , και οπου βυθιζομαστε εν τελει σε εναν ηδονικό εικονικό δισδιασταστο κοσμο
  • -οπου ο καφες ειναι χωρις καφεινη ,τα τροφιιμα χωρίς λιπαρά ,ο Πόλεμος ( δηθεν )διχως αιματοχυσιες και το σεξ διχως σεξ ..ως τελευταιοι ανθρωποι , ως ο Αδαμ και η Ευα …
    Νοσφεράτος
    Ετσι βγαζω το συμπερασμα οτι ολα αυτά … Το μηλο ο Οφις , η Πτωση η ενοχή και η Ντροπή το αυξνεσθαι και πληθυνεσθαι κλπ
    ηταν μερος ενός ευρυτερου σχεδιου (η Πανουργια του Λόγου ..του Θειου λόγου βεβαιως βεβαιως )

    Ωστε να εφευρεθεί κατι Ωραιοτερο και Σημαντικώτερο απο τον Παραδεισο και την αιωνιοτητα

    δηλαδή ο Χρόνος

    (ο οποιος φυσικά προυποθετει και το Μηδεν του θανατου)
    και ο οποιος συνοδευεται απο την Ελευθερια

    Που παντα νοειται ως επιλογή και δυνατοτητα

    Και οχι Αθανατα πληκτική Αιωνιοτητα οπου τιποτε δεν συμβαινει

    – ετσι οι προγονουληδες μας , οΑδαμ και η Ευα εχασαν βεβαια κατι με την Πτωση ( εναν Αθανατα βαρετό Παραδεισο )

    αλλά κερδισαν κατι μεγαλύτερο

    Την Ιστορια

    και την ιδια την ανθρωποτητα

    (γιατί εμεις δεν θα υπήρχαμε χωρις την Πτωση )

    Χασανε βεβαια την παρθενια τους ..

  • Αλλά γινεται ποτε δυνατή η Ελευθερια με παρθενιά μαζί ;

    (ασε που και ο ιδιος ο Θεός ειχε την ευκαιρια να μπει σε κατι Αλλο περα απο τον εαυτό του τον ιδιο – στην Ιστορία …με την Ενσαρκωση του !)
    Ας λυσουμε μια Για πάντα το επιμαχο μεταξύ μας ζητημα

    Δηλαδή : το αν κανανε Σεξ ο Αδαμ και η Ευα στον Παραδεισο;
    Θυμιζω οτι εδώ υπαρχουν

    οι εξης πανω κατω αντιμαχομενες αποψεις

    α. Ο Αγιος Αυγουστινος που ελεγε οτι μπορουσαν να κανουν οποτε ηθελαν αλλά Χωρίς απόλαυση (όπως η χειραψία.)

    »μιας και στον Παράδεισο οι άνθρωποι μπορούσαν να ελέγχουν τα γεννητικά τους όργανα, όπως «κάποιοι άνθρωποι μπορούν να κουνήσουν ακόμη και τα αυτιά τους […] και[…]ορισμένοι παράγουν κατά βούληση τέτοιους μελωδικούς ήχους από τα οπίσθια τους (χωρίς καμία δυσκολία),ώστε φαίνεται σαν να τραγουδούν από εκείνη τη περιοχή»

    β) ο δε άγιος Χρυσόστομος: οτι δεν εκαναν διοτι «Τα της συνουσίας έγιναν μετά την παράβαση• μέχρι τότε ζούσαν ως άγγελοι μέσα στον παράδεισο, χωρίς να φλέγωνται από την σαρκική επιθυμία, ούτε να πολιορκούνται από άλλα πάθη,”

    Επισης ”Πριν μπει η αμαρτία και η παρακοή ήσαν ντυμένοι με την θεϊκή δόξα γι’ αυτό και δεν ντρέπονταν αν και ήσαν γυμνοί»

    Αρα
    σε οτι αφορά την Ντροπή αυτή ηλθε μετα την πτωση …ενα το κρατουμενο ..

    Τωρα πραγματι να πουμε οτι ..αν δεν υπήρχε η ηδονή στη σεξουαλική πραξη που λεει κι ο Αυγουστινος τοτες Γιατί να το κανουν;

    η δική μου βεβαια ενσταση ελεγε ε θα το καναν απο …συζυγικό καθηκον οπως περιπου οι αιωνιοι παντρεμένοι που κατ’ εμε δεν αισθανονται πλεον σχεδόν καμμια ηδονή …( μιλώ για τριαντα χρονια και βαλε ποσο μαλλον ο Αδαμ και Ευα που ησαν αιωνοβιοι )


  • εκει βεβαια μου προεκυψε η δική σου ενσταση οπου ισχυριζεσαι οτι
    φλεγεσαι απο ερωτική επιθυμια για τον/την συζυγο (Εχπάγανος:
    (Νοσφεράτος «Ξερετε κανενα παντρεμένο (και μαλιστα αιωνιως οπως μαλλον γινοταν στον Παρδεισο ) να …φλεγεται απο ερωτική επιθυμια δια τον/ την συζυγον του ….; Ε;»
    ExpapaganεΑν αφαιρέσουμε τα εντός παρενθέσεως – μια που δεν είμαστε στον Παράδεισο ούτε στην αιωνιότητα – ξέρω εμένα)

    Ας βαλουμε λοιπόν κατω τα Δεδομένα …

    Κατ αρχήν πρεπει να σου ξεκαθαρισω κατι … Δεν πιστευω οτι υπήρξε ο Παραδεισος …και Μαλιστα ετσι οπως τον περιγραφει η Γενεσις ( με τον Οφι της με τους Πρωτοπλαστους κλπ )

  • Δεν μπορω να δεχτωοτι υπήρξε ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ (νομίζω ουτε κι εσύ )
    Βεβαια δεχομαι και μου ειναι γοητευτική η υποθεση εργασιας του Παραδεισου ως πηγή στοχασμου πανω στην πρωταρχική ανθρωπινη κατασταση (με πιάνεις; )

    Ετσι λοιπόν λεω :

    α) Συμφωνουμε μαλλον στο οτι ο Αδαμ και η Ευα μπορουσαν να το κανουν στον Παραδεισο(ειχαν τα απαραιτητα οργανα πεος , μητρα , κλειτοριδα και τα σχετικά παραφερναλια)

    β) η διαφωνια μες εγκειται στο οτι 1) εγώ μεν λεω ”το εκαναν που και που …μια φορά τον αιωνα π.χ (αν και μιας και δεν υπήρχε ο χρόνος μαλλον και αιωνες δεν υπήρχαν )
    2) εσύ λες οτι Δεν το κανανε διοτι -ουτε Ηδονή θα επαιρναν απο αυτό και ” η σημαντικότερη και μεγαλύτερη ηδονή κυριαρχούσε. Αυτή της ένωσης με το Θεό΄΄ Συνεπώς-λες -δεν το ειχαν αναγκη απο αποψη ηδονής

    Αλλά και ουτε αναγκη αναπαραγωγής ειχαν διοτι -λες- ” οι άνθρωποι δεν βιάζονταν να κάνουν σεξ, καθότι είχαν μπροστά τους μια αιωνιότητα και δεν φοβούνταν το θάνατο, από τον οποίο δεν κινδύνευαν…”

    Τωρα

    αν ειναι ετσι οπως τα λες προσπαθώ για μια στιγμή να φανταστω την Ανθρωπινη κατασταση πριν την Πτωση…

    1- Ο Αδαμ ειναι στον Παραδεισο
    -2 Οπου υπάρχει η μεγαλυτερη δυνατή Ηδονή …η παρουσια του Θεου
    3-Παρολα αυτά ο θεος του εφτιαξε την Γυναικα και μαλιστα τουσπασε κιενα πλευρο αν θυμαμαι καλά
    4- Και μαλιστα του την εδωσε -την Ευα- Οχι για να κανει Σεξ , ουτε καν για να αναπαραχθει (αφου οπως λες δεν βιαζονταν )
    Αλλά για συντροφικότητα
    ( εσυ το ειπες
    ”Σε μερικούς εδώ μπορεί να φαίνεται εκτός πραγματικότητας, αλλά με τη γυναίκα ικανοποιούμε τη συντροφικότητα, όχι μόνο τις σεξουαλικές ορμές”

    5– Δηλαδή για να μη νιωθει μόνος!!!

    Και σε ρωταω τωρα !!! …..Αφου ειχε ο Αδαμ την καλύτερη δυνατή παρεα και την μεγαλύτερη πηγη Ηδονής ο Αδαμ ..δηλαδή την παρουσια του Θεου εις τον Παραδεισο
    -Τι πηγε ο Θεος και τουφτιαξε την Γυναικα ;( για συντροφικότητα ; Γιατί …;

    ενιωθε μοναχουλης ο Αδαμ ;

  • Οπως φτιαχνουμε για το μοναχοπαιδι ενα παιχνιδακι για να μη νιωθει μονο ;
  • Μα πως ητο δυνατόν να νιωθει μοναξια ο Αδαμ αφου ειχε κοτζαμάν Θεό διπλα του

    (-εκτος αν ο Θεός δεν ηταν τόσο καλή παρεα …

 
 

  • Μπορείβεβαια ο Θεός να καταλαβαινε οτι ηταν πολύ μεγάλος για να παιζει με τον Αδαμ… γιαυτό και τουφτιαξε την γυναικα για να παιζει μαζί της
    και τους εδωσε και τα γεννητικά τους και τους αφηκε στον Κηπο ..

    – Ομως
    οπως ολοι ξερουν αν αφησεις εναν Αδαμ να παιζει με την Ευα και μαλιστα αιωνιως καποια στιγμή θα συμει και το Αναπότρεπτο

    Δηλδαή θ’ αρχισαν να λενε τα γνωστα:

    ” Θα σου δειξω το Πουλάκι αν μου δειξεις κι εσύ το Γατακι ”
    αχ τι μαλακό που ειναι ασε με λίγο να το αγγιξω ..Μα γιατί σκληραινει ετσι κλπ κλπ (τα τολοιπα αστα )

    ε ..θα φανε κι ενα μηλο …δε θα το φανε ; παιδια ειναι …

    – Θα μου πεις ο Θεός ειναι δυνατόν να μη ξερει οτι κατι τετοιο Μαθηματικώς βεβαιο θα συνεβαινε ; Ε θα τοξερε Κοτζαμ θεός οτι αν αφήσεις ενα Αγορι κι ενα κοριστι ( δεν ησαν γεροι ο Αδαμ και η Ευα ε; )

    σε ενα κηπο εξοπλισμένους με Γεννητικά οργανα και με μια μηλιά κι εναν πονηρό Οφι να τριγυρνά εν μαλλον στο τελος θα συνεβαινε το Ανεπανόρθωτο
    – Η Ευα θα εχανε την παρθενια της κλπ

    … Αρα

    τόξερε ( φυσικά ..τι θεός θατανε )

    Μηπως ολα αυτά τακανε εξεπιτούτου;

    …Για να γινει η πτωση να τα βγαλουν περα μόνοι τους να αναπαραχθουν κλπ ωστε να εισελθη στο Ακινητο Παραδεισο του ( τοσο ακινητο τοσο Αιωνιο οσο και απολύτως πληκτικό … Παραδεισος ήταν αυτος η Εφιαλτης πλήξης)

    Η εννοια του Χρόνου;
    Δηλαδή η Ιστορια;

    Η Πτωση ;
    και μετά η Ανακαλύψη απο τον ιδιο τον ανθρωπο των Δυναντοτητων του

    Με παρακολουθεις….., η γραφω τζαμπα και βερεσε ;

(εδώ καπου η συζητησις τελειωσε ..και εχαθη στα αδυτα της Μπλογκοσφαιρας)

H Ρουτίνα σημερα

Αύγουστος 1, 2009 Σχολιάστε

H Ρουτίνα σημερα

H Ρουτίνα σημερα

η Ρουτίνα σήμερα υποκαθιστά τον ρόλο που είχε η Παράδοση στην Παραδοσιακή κοινωνία
Μέσω της επανάληψης δημιουργείται ενα είδος προστατευτικού κουκουλιού ,μια αίσθηση (ή ψευδαίσθηση) ”οντολογικής ασφάλειας ” για το άτομο:
Η επανάληψη παράγει εμπιστοσύνη δηλαδή πίστη οτι ο κόσμος θα συνεχίσει να είναι ο ίδιος και αύριο όπως και σήμερα ή χθες , οτι δεν θα συμβεί κατι το ξαφνικό (συνήθως τρομερό)Έτσι η ρουτίνα είναι ένα είδος -ξόρκι
 
Μόνο που αυτό το ξόρκι είναι πολύ πιο αδύνατο σήμερα παρα στην παραδοσιακή κοινωνία -λόγω της σύγχρονης κοινωνικής ταχύτητας ..σχεδόν εξαΰλωσης …
Γιαυτό και πολλοί -πάρα πολλοί -γαντζώνονται στην ρουτίνα με τρόπο Υστερικά (ή ψυχαναγκαστικό …) για να εξορκίσουν μανιασμένα την αλλαγή

Κάποιες φορές δεν θέλουμε να βρούμε την Ιθάκη

Μαρτίου 13, 2009 1 Σχολιο

Κάποιες φορές δεν θέλουμε να βρούμε την Ιθάκη

Κάποιες φορές δεν θέλουμε να βρούμε την Ιθάκη
Και μόνοι μες τη θάλασσα ταξιδεύουμε
Ο ουρανός ακίνητος σαν την ψυχή μας
Κι ακούμε την ανάσα μας τα βράδια

Κάποιες φορές δεν θέλουμε να βρούμε την Ιθάκη
Καταμεσής –ακίνητοι- σε μια θάλασσα σα λάδι
Ανάμεσα στον Ύπνο και στον Ξύπνο

Ακούμε την καρδιά μας να χτυπά

Και ολόγυρα μας σιωπή
Κι επαγρυπνούμε
Μη και φυσήξει ο Άνεμος και μας την πάρει
Ετούτη τη διάχυτη, στη θάλασσα, στιγμή ….

Ο Πύργος του Καφκα (και η Ελλάδα του Νεοφιλελεύθερου Σήμερα

Φεβρουαρίου 1, 2009 Σχολιάστε

Ο Πύργος του Καφκα (και η Ελλάδα του Νεοφιλελεύθερου Σήμερα )

Στον Πύργο :ο ήρωας του Κάφκα ο Κ θέλει να εισέλθει στον Πύργο αλλά μένει πάντα απ έξω γιατί είναι ξένος « Δεν σας αρέσει ο Πύργος» ρώτησε ο δάσκαλος γρήγορα. «Πως»ξαναρώτησε ο Κ λίγο αιφνιδιασμένος και επανέλαβε αμέσως την ερώτηση με ηπιότερο τόνο «Αν μου αρέσει ο Πύργος ;Γιατί νομίζετε ότι δεν μου αρέσει;» «Σε κανένα ξένο δεν αρέσει»είπε ο δάσκαλος
Πράγματι στον Κ δεν άρεσε ο Πύργος«Ξαφνικά ο Κ θυμήθηκε το χωριό του . Μπορούσε να σταθεί πολύ καλά απέναντι σ¨ αυτόν τον δήθεν Πύργο κι έκανε όλη αυτή την πορεία για να τον δει ,τότε ήταν κρίμα για τον κόπο[… ]Kι άρχισε να συγκρίνει το καμπαναριό του χωριού του με τον πυργίσκο πού έβλεπε εκεί πάνω . Το καμπαναριό χωρίς δισταγμό λόγχιζε τον αέρα με έναν υψηλότερο σκοπό από ότι τα χαμηλά σπίτια [… ]ο πύργος κατέληγε σε κάτι σαν σοφίτα με πολεμίστρες ακανόνιστες σπασμένες[… ]Νόμιζες πως ήταν κάποιος ψυχοπαθής πού τον είχαν κλειδωμένο στο πιο ψηλό δωμάτιο του σπιτιού είχε σπάσει τη στέγη και είχε ανυψωθεί ,για να βλεπει από εκεί τον κόσμο
Φραντς Καφκα Ο Πύργος μτφ Κωστας Προκοπίου Γραμματα Αθήνα 1983

 

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Ο Πύργος του Καφκα (και η Ελλάδα του Νεοφιλελεύθερου Σήμερα )

Τι να κάνουμε; Σημειώσεις απογοήτευσης για την έρημη χώρα ..

Ιανουαρίου 27, 2009 Σχολιάστε

Τι να κάνουμε; Σημειώσεις απογοήτευσης για την έρημη χώρα .. Τι να κάνουμε ;

 

 Σ’ αυτή την έρημη χώρα που ξεκολλά σαν την Πέτρινη σχεδία του Σαραμάγκου η σαν την τελική σκηνή του Underground του Κουστουριτσα ..

στην no man’s Land επιπεδοχωρα , στην Νεοδημοκρατική Μεταδημοκρατια , στη χωρά που κρύβει το κεφάλι της στα σκυλάδικα , σαν την στρουθοκάμηλο που τρέμει το επερχόμενο τέλος

 Και που βουλιάζει μες τη κινούμενη άμμο του παρόντος και απωθεί και παρελθόν και μέλλον που βαδίζει σημειωτόν απάνω στο κενό και δεν τολμά να δει το βάραθρο από κάτω ,

Στην χώρα που απώθησε το προπέρσινο τραύμα με τις Φωτιές και ξαναψήφισε τους Ίδιους, αρκούμενη στα καθρεφτακια και τις χάντρες και στα τριχιλιαρα

 Και που κατάπιε τα πιο απίστευτα σκάνδαλα , σαν παγωμένη από μια πληγή που δεν πονά τώρα γιατί ο πραγματικός πόνος θα έρθει αργότερα

 Και που κοιτούσε αμίλητη την εξέγερση του Δεκέμβρη, με μια εσωτερικευμένη οργή και τρόμο μαζί , και μια μνησικακία και φθόνο για τον ίδιο της τον εαυτό,σαν μια σκιά που έχει χάσει το σώμα της και μένει εγκλωβισμένη στον τοίχο

Και που δεν ξαναμίλησε γιαυτό –ούτε για τον Δεκέμβρη ,όπως δεν ξαναμίλησε για τις φωτιές απωθώντας τα τραύματα της στην καταπακτή ενός ήδη μπουκωμένου συλλογικού ασυνειδήτου που ξεχειλίζει χόλο

 Και που τώρα τεμαχίζεται -μέσα σε μπλοκα αγροτών και αδιέξοδα , στα βαλτοτόπια του Τίποτα ,

Ελλάδα ,

 Έρημη χώρα του παρόντος , ενώ η εξουσία της με βουλωμένα τα αυτιά με το κερί δίνει γραμμή ‘’Κωπηλατήστε’’ κι οι Κωπηλάτες συνεχίζουν ανάμεσα στην Σκύλα και στην Χάρυβδη Τι να κάνουμε;….