Αρχείο

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Στα Ονειρα μας ξαφνικά βρίσκουμε την Αλήθεια

Ιουλίου 31, 2010 Σχολιάστε

Στα Ονειρα μας ξαφνικά βρίσκουμε την Αλήθεια

Στα Ονειρα μας ξαφνικά βρίσκουμε την Αλήθεια
Για οτι είναι τριγύρω μας και μας περιγελά
Για την καρδιά μας που κτυπά λες και θα βγει απ’ τα στήθεια
Τα δώρα της Αγάπης μας ναναι απατηλά
Στα Όνειρα μας ξαφνικά βλέπουμε στον καθρέφτη
Ολόσωμη τη γύμνια μας ,με σάρκα και οστά
Και νιώθουμε τον εαυτό στην Άβυσσο να πέφτει
Και τον Θεό αδιάφορο που από ψηλά κοιτά …
Advertisements
Κατηγορίες:Uncategorized

Tι αλλο ειναι αυτή η κρίση;

Μαΐου 15, 2010 Σχολιάστε
Κατηγορίες:Uncategorized

Πέτρος Θεοδωριδης Να γράφεις .

Μαΐου 14, 2010 1 Σχολιο

Πέτρος Θεοδωριδης

Να γράφεις .

Η γραφή. Σφηνοειδής που ξεραίνεται στις πλίνθους .

Μετέωρα ιερογλυφικά στις πυραμίδες . Για αιώνες ατέρμονους ακατάληπτη .

Κάποτε η γραφή μεσολαβούσε μεταξύ ουρανού και γης .

Κάποτε η γραφή ήτανε το προνόμιο των ιερέων….

Να γράφεις .

Ελπίζοντας να ακινητοποιήσεις την στιγμή.

Να γράφεις για μια στιγμή αθανασίας . Όχι της αθανασίας του ονόματος αλλά της ακινητοποίησης της στιγμής που ρέει .

Κάποτε η γραφή μύριζε φρεσκοτυπωμένο χαρτί. Κάποτε γράφαμε για να το δούμε τυπωμένο. Μεσολαβούσε η λαχτάρα ,η προσμονή της εκτύπωσης .

Να γράφεις τώρα είναι σαν να εξατμίζεσαι . Είναι σαν ν’ ακουμπάς τα μύχια της ψυχής σου στην οθόνη. Κάθε στιγμή και μια αλλοτρίωση .

Κάθε στιγμή ,μια ψίχα απ τη ψυχή σου ξεκολλά,

εφήμερο σημάδι ,σαν το μυγάκι που μόλις για λίγο ζει ανάμεσα σε δισεκατομμύρια άλλα,σ’ ένα ποτάμι από τρισεκατομμύρια ήχους, εικόνες ,χρώματα, που χάνεται μες σ’ ένα σύμπαν από λέξεις που με την σειρά του καταπίνεται από τις μαύρες τρύπες του καιρού μας..

Να γράφεις οπως να ράβεις μια πληγή που διαρκώς ανοίγει…

απο την   ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

http://nosferatos.blogspot.com/2009/07/blog-post_12.html

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΕΝΕΚΕΝ : ΤΕΤΑΡΤΗ 27-1-2010. αιθουσα ΕΔΟΘ .Θεσσαλονικη.Oμιλητές: Αλέκος Αλαβάνος, Ανθή Βηδενμάιερ

Ιανουαρίου 24, 2010 Σχολιάστε
Κατηγορίες:θεσσαλονικη, Uncategorized

κλεισμένοι μες τα γυάλινα κλουβιά μας

Δεκέμβριος 11, 2009 Σχολιάστε

κλεισμένοι μες τα γυάλινα κλουβιά μας

κλεισμένοι μες τα γυάλινα κλουβιά μας
αφουγκραζόμαστε τον Χτύπο της καρδιάς μας
και πως χτυπά , Τικ-τακ , κι ειναι ρολόι
χτυπούν οι χάντρες της ,Τικ Τακ! σαν κομπολόι….

Καθηλωμένοι μες τα γυάλινα κλουβιά μας
και η καρδιά μας…. πως κτυπά! για τα Παιδιά μας!
τα περιμένει και αυτά, ενα κλουβί
Σε αυτόν τον κόσμο-φυλακή απο Γυαλί…

Μες τις οθονες καθως είμαστε κλεισμένοι
σαυτή τη ψευτική Ζωή φυλακισμένοι.
Κρυφοκοιταμε στα κλεφτά , στο Μόνιτορ μας
Κατι που μοιάζει με Σκια: τον εαυτό μας.

στιγμιαία κοινωνία «σμήνος»απο το ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΖΙΓΚΜΟΥΝΤ ΜΠΑΟΥΜΑΝ του Γ Σιακανταρη στην Βιβλιοθήκη της» Ε»

Αύγουστος 3, 2009 Σχολιάστε

στιγμιαία κοινωνία «σμήνος»απο το ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΖΙΓΚΜΟΥΝΤ ΜΠΑΟΥΜΑΝ του Γ Σιακανταρη στην Βιβλιοθήκη της» Ε»

Η στιγμιαία κοινωνία «σμήνος»
αποσπασμα απο το ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΖΙΓΚΜΟΥΝΤ ΜΠΑΟΥΜΑΝ
Από την κοινωνία των παραγωγών στην κοινωνία των καταναλωτών και των «απορριμμάτων»
ΖΙΓΚΜΟΥΝΤ ΜΠΑΟΥΜΑΝΖωή για κατανάλωση ΜΤΦΡ.: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ«ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ»
βιβλιοπαρουσιαση ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΙΑΚΑΝΤΑΡΗ
»…Ενώ η νεωτερική κοινωνία των παραγωγών πόνταρε στην ανθεκτικότητα και στην ασφάλεια, η ρευστή κοινωνία των καταναλωτών μετατρέπει την ανθρώπινη επιθυμία για σταθερότητα από συστημική αρετή σε μεγάλο ελάττωμα. Το μεταμοντέρνο ρευστό περιβάλλον είναι εχθρικό στον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, στην επένδυση και στην αποθήκευση. Ο καταναλωτισμός είναι μια ζωή που βιώνεται στο «τώρα», μια ζωή «βεβιασμένη». Οι ευκαιρίες του είναι μοναδικές και ο χρόνος του διακεκομμένος. Σ’ αυτόν τον κόσμο ο παραμικρός δισταγμός τιμωρείται με πέταγμα στα σκουπίδια. Για να υπηρετήσει όλες αυτές τις νέες «ανάγκες» η οικονομία του καταναλωτισμού δεν μπορεί να σταματά στην παρόρμηση απλής απόκτησης και κατοχής, αλλά να επεκτείνεται και να συμπληρώνεται από την παρόρμηση απαλλαγής και ξεσκαρταρίσματος των γρήγορα αντικαταστάσιμων προϊόντων. Αυτή η κοινωνία υπόσχεται μια στιγμιαία «εδώ και τώρα» ευτυχία. Μια ευτυχία διηνεκών στιγμών. Αν όμως είναι δύσκολο να απαντηθεί γενικά το ερώτημα πότε οι άνθρωποι είναι ευτυχείς, είναι ακόμα πιο δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να βρεθεί απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα στο πλαίσιο της καταναλωτικής κοινωνίας. Γιατί σ’ αυτήν την κοινωνία η υπόσχεση ικανοποίησης παραμένει δελεαστική μόνον όσο η επιθυμία και η ευτυχία παραμένουν ανικανοποίητες. Ετσι ο καταναλωτισμός δεν είναι μόνο μια οικονομία της υπερβολής και της σπατάλης, είναι επίσης και μια οικονομία της εξαπάτησης και του ανικανοποίητου.Η κοινωνία των καταναλωτών δεν κρίνει ικανότητες, γνώσεις, προθέσεις. Ολα αυτά κρίνονται και αναγνωρίζονται μόνον όταν στηρίζουν την καταναλωτική ικανότητα των κατόχων τους. Κατά τη γνώμη μου, η μεγαλύτερη συμβολή του Μπάουμαν στην κριτική του καταναλωτισμού έγκειται στην αποκάλυψη του «πέπλου άγνοιας» που κρύβεται πίσω από τις εγκλήσεις και τους όρκους στην κοινωνία της γνώσης, των ίσων ευκαιριών, της διά βίου μάθησης και άλλων συμπαρομαρτούντων «προσόντων». Η επίκληση των παραπάνω προσόντων είναι σε εισαγωγικά, όσο αυτά θεωρούνται συνοδοί στο καφέ-μπαρ της κατανάλωσης και όχι συνοδοιπόροι της αυταξίας του ανθρώπου ως δημιουργού, ως ενότητα παραγωγού και καταναλωτή. Για τον Μπάουμαν ο σκοπός των όποιων απαιτούμενων προσόντων είναι να κάνει τους κατόχους τους ευπώλητο εμπόρευμα. Το να είναι κανείς καταναλωτής αποτελεί ένα ατέρμονο καθήκον και προϋποθέτει επίπονο αγώνα. Ο ελαττωματικός καταναλωτής βρίσκεται αυτομάτως εκτός κοινωνίας. Ο φόβος για να γίνει κανείς ελαττωματικός καταναλωτής κεφαλοποιείται από τις εταιρείες, αλλά και από τους διοικητικούς και εκπαιδευτικούς μηχανισμούς. Μία άλλη ιδιαίτερα σημαντική παρατήρηση του θαρραλέου κριτικού της κοινωνικής αποδιοργάνωσης είναι η ματιά που ρίχνει στην αγορά. Μια ματιά που έχει και τεράστια πολιτική σημασία. Στην κοινωνία των καταναλωτών η αγορά δεν είναι ο χώρος όπου πραγματοποιούνται οι παραγμένες στον χώρο της παραγωγής αξίες, αλλά ένας χώρος που εκφέρει «ετυμηγορίες αποκλεισμού». Στις προ-πολιτικές κοινωνίες, αλλά και σε αυτές της πρώτης νεωτερικότητας μόνον ο κυρίαρχος, δηλαδή η πολιτική και το κράτος, μπορούσε να εκφέρει ετυμηγορίες αποκλεισμού. Σήμερα αυτόν τον ρόλο αναλαμβάνει η αγορά. Στην ανάλυση του Μπάουμαν δεν είναι η πολιτική (κράτος) που χάνει αρμοδιότητες, αλλά είναι η αγορά που αποκτά πολιτικές εξουσίες. Δεν απουσιάζει όμως μόνον η πολιτική από την κοινωνία των καταναλωτών, απουσιάζει και η ταξική ένταξη. Εδώ ο Μπάουμαν, από άλλους βεβαίως δρόμους, συγκλίνει με την ιδέα της εξατομικευμένης κοινωνίας και των κατηγοριών «ζόμπι» του Ούλριχ Μπεκ. Η κοινωνία των καταναλωτών, κατά τον συγγραφέα του παρόντος βιβλίου, διασπά τις ευρύτερες κοινωνικές ομάδες, διαλύει τις συλλογικές ταξικές ταυτότητες. Μόνον που ο Μπεκ στις διαδικασίες ρευστοποίησης των ταξικών ταυτοτήτων βλέπει τη διαμόρφωση εξατομικευμένων ρίσκων, ενώ ο Μπάουμαν βλέπει τη διαμόρφωση σμηνών. Σμήνη από καταναλωτές και σμήνη από «αποτυχημένους καταναλωτές».

Γιατί εδιωξε ο Θεός τους Πρωτοπλαστους απο τον Παραδεισο; (Μια συζητηση που ειχα καποτε με τον Expagano στου Ροιδη

Αύγουστος 2, 2009 Σχολιάστε

Γιατί εδιωξε ο Θεός τους Πρωτοπλαστους απο τον Παραδεισο; (Μια συζητηση που ειχα καποτε με τον Expagano στου Ροιδη

αναδημοσιευση απο τη Σπηλιά  του Νοσφερατου http://nosferatos.blogspot.com/2008/07/blog-post_9435.html
η συζητηση:
Σύμφωνο Συμβίωσης: Η Εκκλησία να ζητήσει συγγνώμη

ex paganos:
Νοσφεράτε, μου φαίνεται ότι σε πιάνω. Απλά δεν συμφωνώ γιατί ο Θεός που μας αγαπά, δεν παίζει μαζί μας.”

 

Νοσφερατος:
θαθελα-σα σοβαρά -να δεις κατ’ αρχάς ένα σχόλιο που εγραψα αλλου :

Μια σημασία της «αγάπης » είναι η επιθυμία για εγγύτητα. Αλλά «εγγύτητα» μπορεί να σημαίνει δύο πράγματα. Μπορεί να σημαίνει απόλαυση της οικειότητας ή μπορεί να σημαίνει εξάρτηση, συναισθήματα προσκόλλησης σένα άλλο άτομο με τέτοιο τρόπο που μας είναι πολύ δύσκολο να κάνουμε χωρίς αυτό.
Πράγματι , για μερικούς ανθρώπους, αυτό μπορεί να σημαίνει ακόμη και ότι προσκολλάται ο ένας τον άλλο, ότι είναι διαρκώς απαραίτητος ο ένας τον άλλο , κι είναι πολύ δυστυχισμένοι όταν το άλλο άτομο δεν είναι κοντά τους –πράγμα που βέβαια, προκαλεί κτητικότητα και ζήλια.”

και να σε ρωτήσω:

δε νομίζεις οτι η παραδεισένια κατάσταση των πρωτοπλάστων θυμίζει λιγάκι ένα είδος αγαπης-κακομαθησιας ;

  • Μια μάλλον ”μητρική”(ετσι την ονομαζε ο Ε.Φρομ’ αγαπη -προσκολληση) οπου η καλή μανουλα πρόσφερε ολα τα καλούδια στα παιδακια της μαζί με το μητρικό γάλα και αυτά μενουν πληρως ακινητοποιημένα – Ικανοποιημενα – Καθηλωμένα
    σε ενα Αισθημα
    Ωκεανιας ευτυχιας

    ..που όμως δυστυχώς τα εμποδίζει στο να Αναπτυχθούν

    Και ερχεται καποια στιγμή ο πατέρας (η το Συμβολο-ΟΝΟΜΑ του ΠΑΤΕΡΑ) και λεει ΟΧΙ..
    Οχι στην προσκόλληση , οχι σε μια αγάπη καθηλωτική, σε μια Παραδείσια κατάσταση
    διοτι :Η αυτονομία προϋποθέτει και απαλλαγή απο την Αιμομιξία

  • δηλαδή την Μεταφορά μιας καταστασης προσκολλησης στο αισθημα ευτυχιας….

    Δηλαδή :στο Ωκεανιο αισθημα – που νιωσαμε μαλλον ολοι

  • κρεμασμενοι απο το στηθος της μανας μας ή ισως ως εμβρυα (καλά προφυλαγμενα μεσα στη κοιλια -συμβιωνοντας καθησυχαστικά μαζι της … )
  • Αυτό το νοημα πανω κατω (ενελώς χοντριοκομμένα το αποδιδω βεβαια ) ο Φρουντ στο εργο του ο Μωυσης και ο Μονοθεισμός”
    Ο
    αυστηρος θεός που λεει Οχι….
  • Και Τιμωρει αλλά και γλυτωνει τα παιδια του απο τις οδυνηρες συνεπειες της καθηλωσης σε εναν Ευτυχισμένο κόσμο φαντασιωσεων
  • οπου δεν κανουν Τιποτε (σαν υπερβολικά καλο μαθημενα παιδια που μαραινονται σε μια χρυσή Γυαλα)
    Αυστηρός αλλά απο αγαπη

    Και μετά ερχεται το
    ελεημων προσωπο — ο Υιος που
    ενσαρκώνετα
    ι –δηλαδή ο Θεός μπαινει στον κόσμο των ανθρωπων – δηλάδή αφηνει κατα μερος τηνΑθανασια
  • και γευεται τον θανατο για να περάσει στην Ανασταση -δηλαδή την ελπίδα
  • Βλεπεις οτι ολα αυτά ειναι μακρυα -αρκετα΄μακρυα απο τον ευτυχισμένα καθηλωμενο αφορητο κόσμο της Ακινητης ευτυχισμένης αθανασιας….
  • περιεχουν διαλεχτική..δηλαδή σχεδιο ,ξετυλιγμα αφηγηση …
    και πραγματική Αγαπη (γιατι δεν ειναι παιξε γελασε η αγαπη )

    τωρα με πιάνεις;

    (λες:.

    Ήδη λοιπόν από την αρχή της δημιουργίας του ανθρώπου, δεν σκοπεύει ο Θεός να τον αφήσει μόνο αλλά ξεκινά δημιουργώντας έναν, για να υπάρξουν στη συνέχεια παραπάνω από ένας άνθρωποι. Εξάλλου αφού ο άνθρωπος είναι «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» του Θεού που υπάρχει εν κοινωνία προσώπων, και αυτός είναι προορισμένος να ζει εν κοινωνία προσώπων. Βέβαια, αρχικά δημιουργήθηκε μόνος, για να καταλάβει και ο ίδιος ότι κάτι του έλειπε. Όταν το κατάλαβε (όπως βέπουμε στο Γεν2:20, «τω δε αδαμ ουχ ευρεθη βοηθος ομοιος αυτω») τότε ο Θεός του έδωσε τη σύντροφο που χρειαζόταν κι έτσι η ανθρωπότητα έγινε αυτό που και σήμερα είναι: μία (ανθρώπινη) φύση, σε πολλά πρόσωπα που ζουν σε κοινωνία μεταξύ τους.

    Ομως παραπάνω σχ 157 λες :”’

    Τα γεννητικά όργανα, όπως κι αν ήταν, τα έδωσε για να αναπαραχθούν, όπως έδωσε και την ευχή (βλ. Γένεσις 1:28 και ηυλογησεν αυτους ο θεος λεγων αυξανεσθε και πληθυνεσθε και πληρωσατε την γην και κατακυριευσατε αυτης και αρχετε των ιχθυων της θαλασσης και των πετεινων του ουρανου και παντων των κτηνων και πασης της γης και παντων των ερπετων των ερποντων επι της γης). Όμως, το ξαναλέω, οι άνθρωποι δεν βιάζονταν να κάνουν σεξ, καθότι είχαν μπροστά τους μια αιωνιότητα και δεν φοβούνταν το θάνατο, από τον οποίο δεν κινδύνευαν

    Ε γιαυτό λεω οτι ολα αυτά , Το μήλο η Πτωση κλπ ηταν μεσα στο Σχεδιο ..

    Τους εβλεπε ο Θεός να κοπροσκυλιαζουν (τους Πρωτοπλαστους ) και να μην Αναπαραγωνται ..Πως θα τους κανω πιο παραγωγικους; (Σκεφτηκε ..)
    Αν τους αφησω εδώ ετσι αυτοι δεν θα αναπαραχθουν ποτες ,” καθότι είχαν μπροστά τους μια αιωνιότητα ”

    Ετσι μαλλον εγιναν τα πραγματα…)

    Νοσφεράτος
    Τωρα βεβαια αυτή η ιστορια με τον Παραδεισο οπου οι Πρωτοπλαστοι εχουν μεν γεννητικά οργανα τα οποια ομως μενουν αχρησιμοποιητα για μια αιωνιοτητα διοτι ”ουτε Ηδονή θα επαιρναν απο αυτό και ” η σημαντικότερη και μεγαλύτερη ηδονή κυριαρχούσε. Αυτή της ένωσης με το Θεό΄΄

    γιατί μου θυμίζει λιγο την υποθεση εκεινης της ταινιας Matrix;

    http://el.wikipedia.org/wiki/The_Matrix

    και
    ας υποθεσουμε για μια στιγμή οτι ο χαμενος Παραδεισος δεν αναφερεται σε ενα απώτατο παρελθον αλλά μαλλον σε ενα λιγοτερο απωτατο μελλον στο τερμα αυτής της αηδιαστικής νεοφιλελευθερης ουτοπίας που ζουμε απο τον καιρο του ”Τελευταιου ανθρωπου” του Φουκουγιαμα ” οπου την θεση της υπερτατης Ηδονής την παιρνει η τηλεοραση , το Ιντερνετ και η Μεγαμηχανή ..

  • δηλαδη η Αφαιρεση το Κεφαλαιο , ως καθαρό Πνευμα , και οπου βυθιζομαστε εν τελει σε εναν ηδονικό εικονικό δισδιασταστο κοσμο
  • -οπου ο καφες ειναι χωρις καφεινη ,τα τροφιιμα χωρίς λιπαρά ,ο Πόλεμος ( δηθεν )διχως αιματοχυσιες και το σεξ διχως σεξ ..ως τελευταιοι ανθρωποι , ως ο Αδαμ και η Ευα …
    Νοσφεράτος
    Ετσι βγαζω το συμπερασμα οτι ολα αυτά … Το μηλο ο Οφις , η Πτωση η ενοχή και η Ντροπή το αυξνεσθαι και πληθυνεσθαι κλπ
    ηταν μερος ενός ευρυτερου σχεδιου (η Πανουργια του Λόγου ..του Θειου λόγου βεβαιως βεβαιως )

    Ωστε να εφευρεθεί κατι Ωραιοτερο και Σημαντικώτερο απο τον Παραδεισο και την αιωνιοτητα

    δηλαδή ο Χρόνος

    (ο οποιος φυσικά προυποθετει και το Μηδεν του θανατου)
    και ο οποιος συνοδευεται απο την Ελευθερια

    Που παντα νοειται ως επιλογή και δυνατοτητα

    Και οχι Αθανατα πληκτική Αιωνιοτητα οπου τιποτε δεν συμβαινει

    – ετσι οι προγονουληδες μας , οΑδαμ και η Ευα εχασαν βεβαια κατι με την Πτωση ( εναν Αθανατα βαρετό Παραδεισο )

    αλλά κερδισαν κατι μεγαλύτερο

    Την Ιστορια

    και την ιδια την ανθρωποτητα

    (γιατί εμεις δεν θα υπήρχαμε χωρις την Πτωση )

    Χασανε βεβαια την παρθενια τους ..

  • Αλλά γινεται ποτε δυνατή η Ελευθερια με παρθενιά μαζί ;

    (ασε που και ο ιδιος ο Θεός ειχε την ευκαιρια να μπει σε κατι Αλλο περα απο τον εαυτό του τον ιδιο – στην Ιστορία …με την Ενσαρκωση του !)
    Ας λυσουμε μια Για πάντα το επιμαχο μεταξύ μας ζητημα

    Δηλαδή : το αν κανανε Σεξ ο Αδαμ και η Ευα στον Παραδεισο;
    Θυμιζω οτι εδώ υπαρχουν

    οι εξης πανω κατω αντιμαχομενες αποψεις

    α. Ο Αγιος Αυγουστινος που ελεγε οτι μπορουσαν να κανουν οποτε ηθελαν αλλά Χωρίς απόλαυση (όπως η χειραψία.)

    »μιας και στον Παράδεισο οι άνθρωποι μπορούσαν να ελέγχουν τα γεννητικά τους όργανα, όπως «κάποιοι άνθρωποι μπορούν να κουνήσουν ακόμη και τα αυτιά τους […] και[…]ορισμένοι παράγουν κατά βούληση τέτοιους μελωδικούς ήχους από τα οπίσθια τους (χωρίς καμία δυσκολία),ώστε φαίνεται σαν να τραγουδούν από εκείνη τη περιοχή»

    β) ο δε άγιος Χρυσόστομος: οτι δεν εκαναν διοτι «Τα της συνουσίας έγιναν μετά την παράβαση• μέχρι τότε ζούσαν ως άγγελοι μέσα στον παράδεισο, χωρίς να φλέγωνται από την σαρκική επιθυμία, ούτε να πολιορκούνται από άλλα πάθη,”

    Επισης ”Πριν μπει η αμαρτία και η παρακοή ήσαν ντυμένοι με την θεϊκή δόξα γι’ αυτό και δεν ντρέπονταν αν και ήσαν γυμνοί»

    Αρα
    σε οτι αφορά την Ντροπή αυτή ηλθε μετα την πτωση …ενα το κρατουμενο ..

    Τωρα πραγματι να πουμε οτι ..αν δεν υπήρχε η ηδονή στη σεξουαλική πραξη που λεει κι ο Αυγουστινος τοτες Γιατί να το κανουν;

    η δική μου βεβαια ενσταση ελεγε ε θα το καναν απο …συζυγικό καθηκον οπως περιπου οι αιωνιοι παντρεμένοι που κατ’ εμε δεν αισθανονται πλεον σχεδόν καμμια ηδονή …( μιλώ για τριαντα χρονια και βαλε ποσο μαλλον ο Αδαμ και Ευα που ησαν αιωνοβιοι )


  • εκει βεβαια μου προεκυψε η δική σου ενσταση οπου ισχυριζεσαι οτι
    φλεγεσαι απο ερωτική επιθυμια για τον/την συζυγο (Εχπάγανος:
    (Νοσφεράτος «Ξερετε κανενα παντρεμένο (και μαλιστα αιωνιως οπως μαλλον γινοταν στον Παρδεισο ) να …φλεγεται απο ερωτική επιθυμια δια τον/ την συζυγον του ….; Ε;»
    ExpapaganεΑν αφαιρέσουμε τα εντός παρενθέσεως – μια που δεν είμαστε στον Παράδεισο ούτε στην αιωνιότητα – ξέρω εμένα)

    Ας βαλουμε λοιπόν κατω τα Δεδομένα …

    Κατ αρχήν πρεπει να σου ξεκαθαρισω κατι … Δεν πιστευω οτι υπήρξε ο Παραδεισος …και Μαλιστα ετσι οπως τον περιγραφει η Γενεσις ( με τον Οφι της με τους Πρωτοπλαστους κλπ )

  • Δεν μπορω να δεχτωοτι υπήρξε ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ (νομίζω ουτε κι εσύ )
    Βεβαια δεχομαι και μου ειναι γοητευτική η υποθεση εργασιας του Παραδεισου ως πηγή στοχασμου πανω στην πρωταρχική ανθρωπινη κατασταση (με πιάνεις; )

    Ετσι λοιπόν λεω :

    α) Συμφωνουμε μαλλον στο οτι ο Αδαμ και η Ευα μπορουσαν να το κανουν στον Παραδεισο(ειχαν τα απαραιτητα οργανα πεος , μητρα , κλειτοριδα και τα σχετικά παραφερναλια)

    β) η διαφωνια μες εγκειται στο οτι 1) εγώ μεν λεω ”το εκαναν που και που …μια φορά τον αιωνα π.χ (αν και μιας και δεν υπήρχε ο χρόνος μαλλον και αιωνες δεν υπήρχαν )
    2) εσύ λες οτι Δεν το κανανε διοτι -ουτε Ηδονή θα επαιρναν απο αυτό και ” η σημαντικότερη και μεγαλύτερη ηδονή κυριαρχούσε. Αυτή της ένωσης με το Θεό΄΄ Συνεπώς-λες -δεν το ειχαν αναγκη απο αποψη ηδονής

    Αλλά και ουτε αναγκη αναπαραγωγής ειχαν διοτι -λες- ” οι άνθρωποι δεν βιάζονταν να κάνουν σεξ, καθότι είχαν μπροστά τους μια αιωνιότητα και δεν φοβούνταν το θάνατο, από τον οποίο δεν κινδύνευαν…”

    Τωρα

    αν ειναι ετσι οπως τα λες προσπαθώ για μια στιγμή να φανταστω την Ανθρωπινη κατασταση πριν την Πτωση…

    1- Ο Αδαμ ειναι στον Παραδεισο
    -2 Οπου υπάρχει η μεγαλυτερη δυνατή Ηδονή …η παρουσια του Θεου
    3-Παρολα αυτά ο θεος του εφτιαξε την Γυναικα και μαλιστα τουσπασε κιενα πλευρο αν θυμαμαι καλά
    4- Και μαλιστα του την εδωσε -την Ευα- Οχι για να κανει Σεξ , ουτε καν για να αναπαραχθει (αφου οπως λες δεν βιαζονταν )
    Αλλά για συντροφικότητα
    ( εσυ το ειπες
    ”Σε μερικούς εδώ μπορεί να φαίνεται εκτός πραγματικότητας, αλλά με τη γυναίκα ικανοποιούμε τη συντροφικότητα, όχι μόνο τις σεξουαλικές ορμές”

    5– Δηλαδή για να μη νιωθει μόνος!!!

    Και σε ρωταω τωρα !!! …..Αφου ειχε ο Αδαμ την καλύτερη δυνατή παρεα και την μεγαλύτερη πηγη Ηδονής ο Αδαμ ..δηλαδή την παρουσια του Θεου εις τον Παραδεισο
    -Τι πηγε ο Θεος και τουφτιαξε την Γυναικα ;( για συντροφικότητα ; Γιατί …;

    ενιωθε μοναχουλης ο Αδαμ ;

  • Οπως φτιαχνουμε για το μοναχοπαιδι ενα παιχνιδακι για να μη νιωθει μονο ;
  • Μα πως ητο δυνατόν να νιωθει μοναξια ο Αδαμ αφου ειχε κοτζαμάν Θεό διπλα του

    (-εκτος αν ο Θεός δεν ηταν τόσο καλή παρεα …

 
 

  • Μπορείβεβαια ο Θεός να καταλαβαινε οτι ηταν πολύ μεγάλος για να παιζει με τον Αδαμ… γιαυτό και τουφτιαξε την γυναικα για να παιζει μαζί της
    και τους εδωσε και τα γεννητικά τους και τους αφηκε στον Κηπο ..

    – Ομως
    οπως ολοι ξερουν αν αφησεις εναν Αδαμ να παιζει με την Ευα και μαλιστα αιωνιως καποια στιγμή θα συμει και το Αναπότρεπτο

    Δηλδαή θ’ αρχισαν να λενε τα γνωστα:

    ” Θα σου δειξω το Πουλάκι αν μου δειξεις κι εσύ το Γατακι ”
    αχ τι μαλακό που ειναι ασε με λίγο να το αγγιξω ..Μα γιατί σκληραινει ετσι κλπ κλπ (τα τολοιπα αστα )

    ε ..θα φανε κι ενα μηλο …δε θα το φανε ; παιδια ειναι …

    – Θα μου πεις ο Θεός ειναι δυνατόν να μη ξερει οτι κατι τετοιο Μαθηματικώς βεβαιο θα συνεβαινε ; Ε θα τοξερε Κοτζαμ θεός οτι αν αφήσεις ενα Αγορι κι ενα κοριστι ( δεν ησαν γεροι ο Αδαμ και η Ευα ε; )

    σε ενα κηπο εξοπλισμένους με Γεννητικά οργανα και με μια μηλιά κι εναν πονηρό Οφι να τριγυρνά εν μαλλον στο τελος θα συνεβαινε το Ανεπανόρθωτο
    – Η Ευα θα εχανε την παρθενια της κλπ

    … Αρα

    τόξερε ( φυσικά ..τι θεός θατανε )

    Μηπως ολα αυτά τακανε εξεπιτούτου;

    …Για να γινει η πτωση να τα βγαλουν περα μόνοι τους να αναπαραχθουν κλπ ωστε να εισελθη στο Ακινητο Παραδεισο του ( τοσο ακινητο τοσο Αιωνιο οσο και απολύτως πληκτικό … Παραδεισος ήταν αυτος η Εφιαλτης πλήξης)

    Η εννοια του Χρόνου;
    Δηλαδή η Ιστορια;

    Η Πτωση ;
    και μετά η Ανακαλύψη απο τον ιδιο τον ανθρωπο των Δυναντοτητων του

    Με παρακολουθεις….., η γραφω τζαμπα και βερεσε ;

(εδώ καπου η συζητησις τελειωσε ..και εχαθη στα αδυτα της Μπλογκοσφαιρας)