Αρχική > συναισθηματα, ταυτότητες, εθνος-εθνικισμος, θεωρια > Για τον ορισμό του Αντερσον για το εθνος και για το »Εθνος -πραγμα» του Ζιζεκ

Για τον ορισμό του Αντερσον για το εθνος και για το »Εθνος -πραγμα» του Ζιζεκ

Νοέμβριος 2, 2008 Σχολιάστε Go to comments

Για τον ορισμό του Αντερσον για το εθνος και για το »Εθνος -πραγμα» του Ζιζεκ

. Κάθε κοινότητα λέει ο Β Anderson εκτός ίσως από τις πιο πρωτόγονες είναι φαντασιακά βιωμένη . Ο Anderson απορρίπτει επίσης τον υπαινιγμό της κατηγοριοποίησης του έθνους ως μιας μορφής ψευδούς συνείδησης’:.« Οι κοινότητες πρέπει να διακρίνονται, όχι από το ψευδός ή την γνησιότητα τους, αλλά από τον τρόπο με τον οποίο είναι φαντασιωμένες’’»

Υπάρχει μια θεώρηση που υποδεικνύει την φαντασίωση ως κάτι αντίθετο της πραγματικότητας, ένα καθαρά απατηλό προϊόν της φαντασίας που εμποδίζει την ορθή αντίληψη της πραγματικότητας . Εντούτοις , αυτή η θεώρηση ης φαντασίωσης παραβλέπει το ότι η πραγματικότητα είναι κάτι που είναι καθεαυτό ρηματικά κατασκευασμένο που δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή με έναν ι μοναδικό αντικειμενικό ορθό τρόπο. Η ίδια η μνήμη κατασκευάζεται στο επίπεδο του λόγου από τη φαντασία. Οι αναμνήσεις των συμβάντων του παρελθόντος αναμορφώνονται συνεχώς ανάλογα με τις ασυνείδητες επιθυμίες: τα υποτιθέμενα «αντικειμενικά συμβάντα »:σε μεγάλο βαθμό προέρχονται από μια σύνθετη διαλεκτική στην οποία η φαντασίωση παίζει ζωτικό ρόλο Εξάλλου η φαντασίωση είναι κομμάτι της καθημερινής μας πραγματικότητας για να θυμηθούμε και μια από τις περίφημες ρήσεις του Λακάν :” η φαντασίωση είναι η σκηνοθεσία του πραγματικού .

Και θα ηθελα να πώ εδώ ότι με έναν τρόπο αντίθετο από ότι οι ίδιοι οι εθνικιστές πιστεύουν το έθνος υπάρχει πραγματικά . Υπάρχει περιβεβλημένο με τη φαντασίωση του βέβαια , αλλά αν την αφαιρέσεις παραμένει σχεδόν πάντα εν υπόλοιπο , ένα Πράγμα, που είναι η την Απόλαυση ενσαρκωμένη όπως την περιγράφει ο Ζιζεκ :«Η εθνική ταύτιση εξ ορισμού στηρίζεται στη σχέση προς το Έθνος ως Πράγμα . Αυτό το έθνος πράγμα καθορίζεται από μια σειρά αντιφατικών χαρακτηριστικών (….¦ Εμφανίζεται ως αυτό που προσδίδει πληρότητα και ζωντάνια στη ζωή μας , ωστόσο ο μόνος τρόπος με τον οποίο είναι δυνατόν να το προσδιορίσουμε είναι καταφεύγοντας σε διαφορετικές εκδοχές μιας κενής ταυτολογίας:το μόνο που μπορούμε να πούμε γι αυτό είναι ,τελικά , ότι το Πράγμα είναι ο αυτός του, το αυθεντικό πράγμα»«αυτό για το οποίο όντως πρόκειται» και ούτω καθεξής . Αν μας ρωτήσουν πως μπορούμε να αναγνωρίζουμε την παρουσία αυτού του Πράγματος ,η μόνη συνεπής απάντηση είναι ότι το Πράγμα είναι παρόν σ αυτή τη φευγαλέα αδιόρατη οντότητα που ονομάζεται «τρόπος ζωής μας»Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να απαριθμήσουμε ασύνδετα στοιχεία του τρόπου με τον οποίο η κοινότητα μας οργανώνει τις γιορτές της, τις τελετουργίες του ζευγαρώματος» τις τελετές μύησης-με λίγα λόγια ,όλες τις λεπτομέρειες μέσω των οποίων γίνεται ορατός ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο μια κοινότητα οργανώνει την απόλαυση της » Αυτό το Πράγμα , αυτή η παράδοξη απόλαυση περιβάλλεται σχεδόν πάντα από τον μύθο του , την φαντασίωση του .

ΑΠΟ το

»η αισθητική ουτοπία του Εθνους . ΕΝΕΚΕΝ Τ. 1

και την Σπηλιά του Νοσφερατου
http://nosferatos.blogspot.com/2008/11/blog-post_4427.html
Advertisements
  1. Νοέμβριος 20, 2008 στο 7:45 πμ

    Και γίνεται αντιληπτό ως πράγμα, διότι είναι μυθοποιημένο ως μη-εντελώς συνειδητό, ενώ αργότερα αυτό που ξεκίνησε από τα μέσω προς τα έξω (εσωτερικός κόσμος ΠΡΟΣ τοον εξωτερικό) αντιμετωπίζεται ανάποδα, από τα έξω προς τα μέσα (με μια δόση αλλοτρίωσης).

    Αν όμως, η φαντασιωσική κατασκευή γινόταν συνειδητά και εντελώς εσκεμμένα, δεν θα είχαμε «πράγμα» ούτε και θα είμασταν θύματα των φαντασιώσεών μας. Θα είμασταν μια γιορτή, μια κοινωνία σε συνάντηση, μια αυτο-προσδιοριζώμενη συλλογικότητα. Αυτό θα ήταν αδύνατο φυσικά λόγω των φυσικών αποστάσεων, ή λόγω του τεράστιου αριθμού μας, και ο εθνικισμός όπως ξέρεις έχει αναζωπυρωθεί εξ αιτίας τέτοιων -φυσικών περιορισμών- που εντείνουν την προσκόλληση στο φανταστικό.

    Ομως υπάρχουν λύσεις. Η μουσική για παράδειγμα. Το διαδικτυο (για εκμηδενισμό αποστάσεων) είναι ένα άλλο. Ο δρόμος για την συνειδητή φαντασιωσική κατασκευή είναι δρόμος αυτονομίας και χειραφέτησης. Αλλιώς είμαστε έρμαια των εθνικιστών οι οποίοι (όχι αναίτια) θα μας θεωρούν πάντα «μηδενιστές»… μηδενίζοντας τη χαρά της ΓΙΟΡΤΗΣ.

  2. luciferidis
    Δεκέμβριος 1, 2008 στο 8:53 μμ

    Ομαντεον ωραια ολα αυτά που γραφεις αλλά -παιρνω το θαρρος να σου πώ – δεν νομίζω να εχουν σχεση.Καμμία απολύτως .

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: