Αρχείο

Archive for Νοέμβριος 2008

ο Αυθεντικός εαυτος ή για την Αχρονη στιγμή της Αγάπης

Νοέμβριος 19, 2008 Σχολιάστε

Eκείνος ηταν μονος αμετρητες περιπετειες πού συνωστίζονταςν στο μυαλό του μαζί με συναισθηματα και ιδεες ,αγωνιουσε μηπως του φύγει καμμια αναμνηση ,προσπαθούσε να τις φυλάξει καλά στα εσωτερικά συρταρια,μήπως δεν εχει άλλο χωρο ,οι αναμνησεις ξεφευγαν , ξεθωριαζαν με τα χρονια σαν τις ιδεες και τις γνωσεις , η μνημη.Αλύπητη.Η μνημη .Απιστη. Ποιάν αγαπούσε ;Τι αγαπουσε;Και ποια απ΄όλες τις γυναικες,σώματα πτερόεντα αισθηματα,πληγες και ματωμένα λόγια,ξενύχτια,με τα ματια κοκκινα , κατηγορίες,ποιά ηταν εκείνη πού αυτός ειχε αγαπήσει ή εστω ποθήσει.
Ηταν ένα βραδυ σαν όλα τάλλα εκείνος καθόταν σκεφτικός στην πολυθρόνα ,γεματος αναμνησεις –θα πρεπει να δώσω στοιχεία; ονομα ; επαγγελμα ; ηλικια;-για εκείνον όλα αυτά δεν ειχαν σημασία τα ειχε ξεχασει,μόνος με τον εαυτό του το βραδυ όταν όλοι οι αλλοι ειχαν φυγει. (Ολοι οι ανθρωποι καποια στιγμή ανακαλύπτουν ότι ο χρόνος δεν υπάρχει,όταν αθορυβα εισβαλλει στο μυαλό τους ο εκπτωτος αγγελος ) εκείνος πόθησε την αχρονη στιγμη της αγαπης.

Δεν θυμηθηκε την συγκεκριμμένη γυναικα-αλλωστε αυτή τώρα θα εχει γεράσει και –ποιός ξερει – αν την γνωρισε ποτέ πραγματικά καθώς κι εκείνη αλλωστε –ποός ξερει ποιά ηταν-ποτέ δεν μπορουμε να γνωρίσουμε πραγματικά τον αλλον ,κολλαμε πανω του ετικέτες , προβολές ,μισοκοιταμε από τα παραθυρόφυλλα του αλλου,τον αγνοούμε,διψαμε όμως για το κοιταγμα του –να μας κοιτάξει σε εκείνο το απροσδιοριστο σημειο του εαυτού μας πού θελουμε να δεί-να αισθανθουμε το βλέμμα του σαν κάψιμο στη σαρκα μ να αναδειχτει,να φανει ν’ αναδυθεί ο αυθεντικόςεαυτός μας σαν πίδακας αισθηματων ,πανδαιμόνιο χρωματων , ατελειωτη αναζήτηση του εαυτου στους κόλπους μιας γυναικας. Του εαυτου,των πολλαπλών εαυτών πού ξετυλίγονται Σα μια ατελειωτη σειρά από καθρεπτες. Τα ματια του ειχαν σακκουλες από κάτω. Ειχε –κι αυτός γεράσει
Αναρτήθηκε από Νοσφεράτος στις 9:17 μμ

Advertisements

Ο Συγχρονος Καπιταλισμός και η Ροζα

Νοέμβριος 5, 2008 1 Σχολιο

Ο Συγχρονος Καπιταλισμός και η Ροζα

Η Ρόζα Λουξεμπουργκ προεβλεψε μεταξυ αλλων και την συγχρονη οικολογική καταστροφή (ΒΛ η ΣΥΣΣΩΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ 1913)..
  • Αφού ο καπιταλισμός δεν έδειχνε σημάδια καταρρεύσεις «υπό το βάρος των οικονομικών του αντιφάσεων »η Ρόζα άρχισε να αναζητεί ένα εξωτερικό αίτιο για να εξηγήσει την συνεχιζόμενη επαρκή και ανάπτυξη του. Το βρήκε στο γεγονός ότι η διαδικασία ποσοτικής ανάπτυξης δεν είναι μόνο συνέπεια των εγγενών νόμων που διέπουν την καπιταλιστική παραγωγή, αλλά και της συνεχιζόμενης ύπαρξης προκαπιταλιστικών τομέων στη χώρα, τους οποίους ο «καπιταλισμός» άρπαζε κι έσερνε μέσα στη σφαίρα επιρροής του. Απ τη στιγμή που ο καπιταλισμός εδραιωνόταν σε όλη τη εθνική επικράτεια, οι καπιταλιστές υποχρεώνονταν να στραφούν σε άλλα μέρη της υδρογείου στις προκαπιταλιστικές χώρες ,για να τις τραβήξουν μέσα στη διαδικασία της συσσώρευσης του κεφαλαίου, η οποία κατά κάποιο τρόπο τρεφόταν με όλα όσα βρίσκονταν εκτός της. Με αλλά λόγια η «πρωταρχική »συσσώρευση του κεφαλαίου δεν ήταν κάτι που συνέβη μια και μόνο φορά, έπρεπε να επαναλαμβάνεται κάθε τόσο για να τεθεί σε λειτουργία το σύστημα. Άρα ο καπιταλισμός τρεφόταν από εξωτερικούς παράγοντες και η κατάρρευση του θα ερχόταν – αν ερχόταν – μόνον αφού πρώτα είχε κατακτηθεί και καταβροχθισθεί ολόκληρη η υφήλιος
  • Απο τη Σπηλιά του Νοσφεράτου

Για τον ορισμό του Αντερσον για το εθνος και για το »Εθνος -πραγμα» του Ζιζεκ

Νοέμβριος 2, 2008 2 Σχόλια

Για τον ορισμό του Αντερσον για το εθνος και για το »Εθνος -πραγμα» του Ζιζεκ

. Κάθε κοινότητα λέει ο Β Anderson εκτός ίσως από τις πιο πρωτόγονες είναι φαντασιακά βιωμένη . Ο Anderson απορρίπτει επίσης τον υπαινιγμό της κατηγοριοποίησης του έθνους ως μιας μορφής ψευδούς συνείδησης’:.« Οι κοινότητες πρέπει να διακρίνονται, όχι από το ψευδός ή την γνησιότητα τους, αλλά από τον τρόπο με τον οποίο είναι φαντασιωμένες’’»

Υπάρχει μια θεώρηση που υποδεικνύει την φαντασίωση ως κάτι αντίθετο της πραγματικότητας, ένα καθαρά απατηλό προϊόν της φαντασίας που εμποδίζει την ορθή αντίληψη της πραγματικότητας . Εντούτοις , αυτή η θεώρηση ης φαντασίωσης παραβλέπει το ότι η πραγματικότητα είναι κάτι που είναι καθεαυτό ρηματικά κατασκευασμένο που δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή με έναν ι μοναδικό αντικειμενικό ορθό τρόπο. Η ίδια η μνήμη κατασκευάζεται στο επίπεδο του λόγου από τη φαντασία. Οι αναμνήσεις των συμβάντων του παρελθόντος αναμορφώνονται συνεχώς ανάλογα με τις ασυνείδητες επιθυμίες: τα υποτιθέμενα «αντικειμενικά συμβάντα »:σε μεγάλο βαθμό προέρχονται από μια σύνθετη διαλεκτική στην οποία η φαντασίωση παίζει ζωτικό ρόλο Εξάλλου η φαντασίωση είναι κομμάτι της καθημερινής μας πραγματικότητας για να θυμηθούμε και μια από τις περίφημες ρήσεις του Λακάν :” η φαντασίωση είναι η σκηνοθεσία του πραγματικού .

Και θα ηθελα να πώ εδώ ότι με έναν τρόπο αντίθετο από ότι οι ίδιοι οι εθνικιστές πιστεύουν το έθνος υπάρχει πραγματικά . Υπάρχει περιβεβλημένο με τη φαντασίωση του βέβαια , αλλά αν την αφαιρέσεις παραμένει σχεδόν πάντα εν υπόλοιπο , ένα Πράγμα, που είναι η την Απόλαυση ενσαρκωμένη όπως την περιγράφει ο Ζιζεκ :«Η εθνική ταύτιση εξ ορισμού στηρίζεται στη σχέση προς το Έθνος ως Πράγμα . Αυτό το έθνος πράγμα καθορίζεται από μια σειρά αντιφατικών χαρακτηριστικών (….¦ Εμφανίζεται ως αυτό που προσδίδει πληρότητα και ζωντάνια στη ζωή μας , ωστόσο ο μόνος τρόπος με τον οποίο είναι δυνατόν να το προσδιορίσουμε είναι καταφεύγοντας σε διαφορετικές εκδοχές μιας κενής ταυτολογίας:το μόνο που μπορούμε να πούμε γι αυτό είναι ,τελικά , ότι το Πράγμα είναι ο αυτός του, το αυθεντικό πράγμα»«αυτό για το οποίο όντως πρόκειται» και ούτω καθεξής . Αν μας ρωτήσουν πως μπορούμε να αναγνωρίζουμε την παρουσία αυτού του Πράγματος ,η μόνη συνεπής απάντηση είναι ότι το Πράγμα είναι παρόν σ αυτή τη φευγαλέα αδιόρατη οντότητα που ονομάζεται «τρόπος ζωής μας»Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να απαριθμήσουμε ασύνδετα στοιχεία του τρόπου με τον οποίο η κοινότητα μας οργανώνει τις γιορτές της, τις τελετουργίες του ζευγαρώματος» τις τελετές μύησης-με λίγα λόγια ,όλες τις λεπτομέρειες μέσω των οποίων γίνεται ορατός ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο μια κοινότητα οργανώνει την απόλαυση της » Αυτό το Πράγμα , αυτή η παράδοξη απόλαυση περιβάλλεται σχεδόν πάντα από τον μύθο του , την φαντασίωση του .

ΑΠΟ το

»η αισθητική ουτοπία του Εθνους . ΕΝΕΚΕΝ Τ. 1

και την Σπηλιά του Νοσφερατου
http://nosferatos.blogspot.com/2008/11/blog-post_4427.html