Αρχείο

Archive for Σεπτεμβρίου 24, 2008

Ο ερωτας ειναι μια πλάνη που μας γνέφει

Σεπτεμβρίου 24, 2008 2 Σχόλια

Ο ερωτας ειναι μια πλάνη που μας γνέφει
———————————————-
Ο ερωτας ειναι μια πλάνη που μας γνέφει
απ ‘το παράθυρο της ολη μερα γνέθει.
αραχνούφαντο το πέπλο της μαγείας,
ονειρική, μια κόρη άκρας γοητειας

Ο ερωτας ειναι μια πλάνη που κυκλώνει
και η ψυχή, τοτε, φουσκώνει σαν παγώνι
ανοιγει μυρια, ερωτικά ,πολυχρωμα φτερά
και αναδύει μια θεσπέσια μυρωδια

Ο έρωτας, ειναι μια πλάνη ,πού ραγίζει
οταν ,σαν κοφτερό μαχαιρι ,μας αγγίζει
το τζαμι μας χαράσσει,στα κλεφτα
και αποκαλύπτει τα πιο μύχια μυστικά

Ο ερωτας ειναι μια πλανη ,που ενώνει
τα δυο σε ενα και τα δενει με μια ζωνη
κοιταζονται στα μάτια ΅:” Σ’ αγαπώ!”
Και νιώθουν το καθένα ,σαν Μισό

Ο ερωτας ειναι μια πλάνη ,που τυφλώνει
και παραβλεπουμε ,αυτό ,που μας πληγώνει
Αγγίζουμε το ψεμα με Λαγνεία
την Αυταπάτη , αγαπάμε με Λατρεία

Ο Ερωτας ειναι ο κόμπος που ανεβαινει
στο λυγμό ,το δακρυ εκείνο που δεν βγαινει
Οταν αποκαλυπτεται η αυταπάτη
Δακρύζει αίμα το τυφλό μας μάτι…

Advertisements
Κατηγορίες:ποιηματάκια Ετικέτες:

Αναρωτιέμαι τότε τι είναι αυτό που αποκαλούμε θάνατο .,(Φερνάντο Πεσόα.

Σεπτεμβρίου 24, 2008 2 Σχόλια

Αναρωτιέμαι τότε τι είναι αυτό που αποκαλούμε θάνατο .

Δεν αναφέρομαι στο μυστήριο του θανάτου, που δεν πρόκειται να διαλευκάνω , μα στη φυσική αίσθηση του να σταματάς να ζεις . Η ανθρωπότητα  φοβάται  το θάνατο μα χωρίς να τον γνωρίζει; ο μέσος άνθρωπος μάχεται  γενναία  για να εξασκηθεί και σπανιότατα αντικρίζει με φρίκη, είτε νέος είναι είτε γέρος, την άβυσσο του μη είναι, όπως ο ίδιος χαρακτηρίζει την άβυσσο αυτή . Όλα αυτά είναι έλλειψη φαντασίας. Είναι επίσης απαράδεκτο για ένα σκεπτόμενο άνθρωπο να θεωρεί το θάνατο ένα ύπνο. Πως είναι αυτό δυνατόν ,όταν δεν του μοιάζει σε τίποτα. Το ουσιαστικό του ύπνου είναι ότι ξυπνάμε, ενώ από  το θάνατο , απ ότι ξέρουμε, κανείς δεν ξυπνάει. Μα αν ο θάνατος μοιάζει στον ύπνο , θα έπρεπε τότε να πιστεύομε πως μπορούμε να ξυπνήσουμε και απ¨ αυτόν .

Δεν είναι ωστόσο αυτό που νομίζει ο μέσος άνθρωπος::το θάνατο τον φαντάζεται σαν ένα ύπνο από τον οποίο δεν  ξυπνά , πράγμα που δεν σημαίνει  τίποτα . Έχω ήδη πει πως ο θάνατος δεν μοιάζει στον ύπνο, γιατί στον ύπνο είμαστε ζωντανοί και κοιμισμένοι. Δεν καταλαβαίνω πως μπορεί να παρομοιάζει κανείς το θάνατο με οτιδήποτε , από τη στιγμή που δεν μπορεί να έχει την εμπειρία ούτε του θανάτου ούτε οιουδήποτε άλλου αντίστοιχου πράγματος με το οποίο  να μπορεί να τον συγκρίνει .

 Για μένα, όταν βλέπω ένα νεκρό , ο θάνατος είναι μια  αναχώρηση . Το πτώμα μου δίνει την εντύπωση ενός παλιού κοστουμιού που πετάχτηκε . Κάποιος έφυγε χωρίς  να χρειάζεται να πάρει μαζί  του  τη μοναδική του φορεσιά

Φερναντο Πεσόα , Το βιβλιο της Ανησυχίας …

(βλ και Σπηλια του Νοσφεράτου(ετικετα : Περ θανάτου)

Αγαπά την κοινότητα σου ως εαυτόν. Δυο μύθοι

Σεπτεμβρίου 24, 2008 Σχολιάστε

Αγαπά την κοινότητα σου ως εαυτόν. Δυο μύθοι

Αγαπά την κοινότητα σου ως εαυτόν:
Μια συγγραφέας η Catherine Clement μας δίνει ένα γλαφυρό παράδειγμα:
«Συχνά ινδιάνικες ομάδες εξαιτίας των τυχαίων νομαδικών περιπλανήσεων ή των καταστροφών συναντιόντουσαν χωρίς να το θέλουν. Κάτι τέτοιο συνέβη στους Ινδιάνους Μαντάνος της Βόρειας Αμερικής. Μια ομάδα Ινδιάνων με γειτονικό πολιτισμό, τους συνάντησε κι έμαθε κοντά τους την καλλιέργεια του καλαμποκιού. Αλλά, σύντομα οι Μαντανος τους ζήτησαν να ξαναφύγουν, και οι γέροντες ακόμα επαναλαμβάνουν αυτό πού ειπώθηκε τα παλιά εκείνα χρόνια:Θα ήταν καλύτερα να φύγετε πέρα απ τον ποταμό, και να φτιάξετε εκεί το χωριό σας, γιατί τα δικά μας έθιμα είναι πολύ διαφορετικά από τα δικά σας. Καθώς οι νέοι δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, θα μπορούσαν να έρθουν σε διαφωνίες και να αρχίσουν τον πόλεμο. Μην πάτε πολύ μακριά, γιατί οι λαοί πού ζουν μακριά είναι σαν ξένοι μεταξύ τους και ο πόλεμος μπορεί να ξεσπάσει ανάμεσα τους. Ταξιδέψτε προς βορρά μέχρις ότου να μη μπορείτε πια να δείτε τον καπνό από τα σπίτια μας ,και χτίστε εκεί το χωριό σας. Ετσι θα είμαστε αρκετά κοντά για να μείνουμε φίλοι και όχι τόσο μακριά ώστε να γίνουμε εχθροί»*
Ένας άλλος μύθος ο μύθος του σκαντζόχοιρου ,είναι ένα απο τα γνωστότερα κομμάτια απ ολόκληρο το έργο του Σοπεναουερ «Μια παγωμένη χειμωνιάτικη μέρα , μερικοί σκαντζόχοιροι στριμώχτηκαν κοντά κοντά μεταξύ τους, για να προφυλαχτούν ζεσταίνοντας ο ένας τον άλλον και για να γλιτώσουν από την παγωνιά . Γρήγορα όμως ένιωσαν τα αγκάθια των άλλων σκαντζόχοιρων πάνω τους και αυτό τους έκανε να ξαναχωρίσουν. Όποτε η ανάγκη για ζεστασιά τους ξανάφερνε κοντά, το πρόβλημα με τα΄ αγκάθια τους επαναλαμβανόταν. Παράπαιαν λοιπόν ανάμεσα σε δυο κακά, ώσπου ανακάλυψαν την σωστή απόσταση απ ¨την οποία μπορούσαν να ανεχτούν ο ένας τον άλλον .» Ετσι κατά την άποψη του Σοπεναουερ η ανάγκη της συνύπαρξης που πηγάζει απ την κενότητα και την μονοτονία της ζωής των ανθρώπων τους κάνει να πλησιάζουν ο ένας τον άλλο, αλλά οι πολλές δυσάρεστες και απωθητικές τους ιδιότητες τους απομακρύνουν ξανά και ξανά.» **
Φαινομενικά οι δυο μύθοι μιλούν για το ίδιο πράγμαΤο εκκρεμές της απόστασης ανάμεσα στο εμείς και στο άλλο .
Όμως η διάφορα έγκειται στο ότι στον πρώτο μύθο υπάρχει ο Σαμάνος, ο άλλος που βρίσκει την σωστή λύση δηλαδή την σωστή απόσταση. Ο Πρώτος μύθος ενέχει μια αισιοδοξία :την πίστη στην ανθρώπινη παρέμβαση στην αξία της μάθησης . Ο δεύτερος μύθος αντανακλά την απαισιοδοξία του ίδιου του Σοπεναουερ , την έλλειψη εμπιστοσύνης του για τις ανθρώπινες ικανότητες μάθησης . Α μην ξεχνάμε ότι ονόμαζε τους ανθρωπους «ανθρώπινα δίποδα»….

** Irvin ,Yalom, H Θεραπεία του Σοπεναουερ ,
απο την Σπηλιά του Νοσφεράτου:

* Catherine Clement , Ζακ Λακάν , Βιος και Πολιτεία, Ο Σαμάνος Ψυχαναλυτής

ο κορεσμός των ταυτοτήτων

Σεπτεμβρίου 24, 2008 Σχολιάστε

ο κορεσμός των ταυτοτήτων

Χαρακτηριστικό της εποχής μας είναι ο κορεσμός των ταυτοτήτων Καθώς αφομοιώνουμε πολλαπλές φωνές ανακαλύπτουμε ότι κάθε αλήθεια σχετικοποιειται από την ταυτόχρονη συνειδητοποίηση επιτακτικών εναλλακτικών «αληθειών » «Φτάνουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι κάθε τι πού θεωρούμε αληθινό για τον εαυτό μας είναι μια κατασκευή της στιγμής , αληθινό μόνο για μια δεδομένη χρονική φάση και μέσα σε συγκεκριμένες σχέσεις»
Ο κορεσμός είναι ήδη το χαρακτηριστικό της στάσης του Μπλαζέ όπως την περιγράφει ο Georg Simmel ήδη από τα1903. και που χαρακτηρίζεται από την πλήρη έλλειψη κάθε στοιχείου προσωπικότητας και από την άλλη μεριά από μια άκρως προσωπική υποκειμενικότητα .«Η στάση αυτή παράγεται πρωτίστως από τα ταχέως μεταβαλλόμενα αντιθετικά ερεθίσματα των νεύρων Μια ζωή αφιερωμένη στο απεριόριστο κυνήγι της απόλαυσης μας κάνει μπλαζέ επειδή διεγείρει τα νεύρα στον ύψιστο βαθμό αντίδρασης τους για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα που στο τέλος παύουν να αντιδρούν εντελώς. Η ουσία της στάσης του μπλαζέ συνίσταται στην άμβλυνση της ικανότητας του νου να κάνει διακρίσεις. Τούτο δεν σημαίνει ότι τα αντικείμενα δεν γίνονται αντιληπτά αλλά μάλλον ότι το νόημα και οι διαφέρουσες αξίες των πραγμάτων και ως εκ τούτου τα ίδια τα πράγματα, βιώνονται ως ανυπόστατα. Εμφανίζονται στα μάτια του μπλαζέ ατόμου με μιαν ομοιόμορφα επίπεδη και γκρίζα απόχρωση κανένα αντικείμενο δεν αξίζει την προτίμηση από κάποιο άλλο».
Αυτό όμως που παρατηρείται επιπλέον σήμερα είναι ένας «εποικισμός του εαυτού, ο οποίος μέσα από το φαινόμενο του κοινωνικού κορεσμού καθρεπτίζει τον συμφυρμό των επιμέρους εαυτών μας….» Παρατηρείται επίσης και η απαρχής μιας πολυφερνικής κατάστασης εξαιτίας της οποίας αρχίζει κανείς να βιώνει «τον ίλιγγο της απεριόριστης πολυπλοκότητας.» . Μπλεγμένος κάποιος σε συχνά αντιφατικές η ασυνάρτητες δραστηριότητες, μεγαλώνει με την αγωνία του βιασμού που υφίσταται η αίσθηση της ταυτότητας του.« Καθώς ο κορεσμός συνεχίζεται, το αρχικό αυτό στάδιο παραγκωνίζεται από ένα άλλο στο οποίο νιώθει την έκσταση της πολλαπλής ύπαρξης …Το τελικό στάδιο αυτής της μετάβασης κατακτάται «όταν ο εαυτός εξαφανίζεται ολοκληρωτικά σε μια κατάσταση συσχέτισης. παύει να πιστεύει σε έναν εαυτό ανεξάρτητο από τις σχέσεις στις οποίες αυτός η αυτή είναι ενσωματωμένοι»
Ο Εrik Erickson υποστήριξε πως το μέγιστο επίτευγμα μια φυσιολογικής ανάπτυξης ήταν μια σταθερή και προσηλωμένη «αίσθηση ταυτότητας»Η εναγώνια αναζήτηση πού απαντάται σε μια κατάσταση «σύγχυσης ταυτότητας» σήμαινε αποτυχία στα βασικά θέματα ανάπτυξης της προσωπικότητας.
Μια τάση ταύτισης παραμένει ασυνείδητα σε όλους μας για όλη μας τη ζωή, Ωστόσο αν η ταύτιση συνεχίζει να παίζει κυρίαρχο ρόλο στη σχέση αντικειμένων στην ενήλικη ζωή το θεωρούμε απόδειξη λανθασμένης ανάπτυξης του εγώ, πράγμα πού θεωρείται παθολογικό. Αυτού του είδους οι χαρακτήρες «ονομάζονται οιωνοί προσωπικότητες. άνθρωποι πού οι προσωπικότητες τους άλλαζαν ανάλογα με τα αντικείμενα ,όπως ο χαμαιλέοντας. Αν ένα τέτοιο άτομο ερωτευόταν ένα διανοούμενο, η προσωπικότητα του και τα ενδιαφέροντα του προσαρμοζόταν πλήρως στον διανοούμενο τύπο. Αν σταματούσαν αυτή τη σχέση και συνδεόταν μ έναν γκάνγκστερ, θα συμμορφωνόταν ολόψυχα με αυτή τη στάση ζωής»
H σύγχρονη (οιωνεί)ταυτότητα μοιάζει όλο και περισσότερο με τον χαμαιλέοντα, «ζώο πού αλλάζει χρώμα ανάλογα με τον τρόπο πού βρίσκεται και μπορεί να γίνει από μαύρο ως απαλό πράσινο, ενώ το μόνο χρώμα πού δεν μπορεί να πάρει είναι το λευκό, το χρώμα της αθωότητας» αφορά στον πρωτεϊκό άνθρωπο της νέας εποχής οποίος –όλο και περισσότερο ζει σε προσομοιωμένα περιβάλλοντα και αναπτύσσει πολλαπλούς χαρακτήρες –ρόλους, πού πορεύεται χωρίς Εγώ και εαυτό αλλά με θρύμματα μιας βραχύβιας συνείδησης πού χρησιμοποιούνται γα την εκάστοτε επικοινωνία του με τους εικονικούς του κόσμους
Kenneth J. Gergen Ο κορεσμένος εαυτός ,Μτφ Αλέξης Ζωτος Ελληνικά Γράμματα Αθηνα
Georg Simmel Πολη και Ψυχή Μτφ Γεράσιμου Λυκιαρδοπουλου , Ε ΡΑΣΜΟς Αθηνα (1903)1993
Τσαρς Μπρέννερ Στοιχειώδες εγχειρίδιο ψυχανάλυσης Αποδοση,Ι.Ε. σΤΑΘΆΚΗς ΕΚΔ Πατακη (1955 και1973) Αθήνα 2001
‘’ Ουμπερτο Εκο, Μπαουντολίνο ,μεταφραση Εφη Καλλιφατιδου ,ελληνικά γραμματα Αθήνα 2001
Aπο την Σπηλια του Νοσφερατου
Κατηγορίες:ταυτότητες, θεωρια Ετικέτες: