Αρχείο

Archive for Σεπτεμβρίου 19, 2008

ΤΡΙΣΤΑΝΟΣ ΚΑΙ ΙΖΟΛΔΗ

Σεπτεμβρίου 19, 2008 Σχολιάστε

ΤΡΙΣΤΑΝΟΣ ΚΑΙ ΙΖΟΛΔΗ (στην Coerdia  που ολο και τους αναφέρει τελευταία  )

ΤΡΙΣΤΑΝΟΣ ΚΑΙ ΙΖΟΛΔΗ ……
(απο ενα Χειρόγραφο που βρεθηκε καταλάθος στην Μπανιερα)

…Οταν την ερωτεύτηκε εκείνος ο Τριστάνος
-μπροστα του εμφανιστηκε ενας πελώριος Νάνος

που είπε πως τον έστειλε ο Κέλτης Βασιλιάς

Και τον εκάλεσε να ρθεί στον ισκιο μιας Ελιάς

Τότε η Ιζολδη η πονηρή πουταν μεγάλη Γάτα
-και σ’αλλη μετενσάρκωση την λέγαν Χάρι Μάτα-
που ήξευρε πως στην Ελιά βρίσκονται οι Αποδείξεις
πως πάντα ,αυτή, στον Ερωτα ηταν Αφίξεις- Ηξεις

Επεσε είς τα πόδια του και τουπε: Ω Τριστάνο !!
-Μην τον Ακούς ,του βασιλιά, τον Τσαρλατάνο Νάνο-

Ειναι βαλτός , ειναι μουρλός και ειναι Μαρτυριάρης
Ενώ εσύ Τριστάνε μου, εισαι ερωτοπαθιαρης ….

ΧΟΡΌΣ

-Ποτέ Σπυριά δεν άλλαξαν του Ερωτος τα λάθη
Ο ερωτευμένος ,σερνεται απ’τα ιδια τουτα πάθη
και τον μικρό ελάττωμα, πάντα το παραβλέπει
(Ιδίως όταν όταν πιά γερνά και πια δεν καλοβλέπει)

Κι οποιος λαβώθηκε ποτέ απ των Ερωτων Βελη
Σαν τον Τριστάνο σέρνεται σε Αφροδίσια Ελη ΄

Τον κυνηγάν αιδοιόψειρες, χλαμύδια ,Μονάδες
Τον κλαινε τα αφρόψαρα , τον κλαιν κι οι Ποιητάδες…..

Λένε πως έτσι ο Ιωνάς , πούταν ερωτευμένος
Σε Ερωτόψαρου Κοιλιά βρέθηκε ο Καυμένος ….

Και όσα χρόνια βρίσκονταν μέσα σ’ αυτό το Ψάρι
Θρηνούσε και Ικέτευε μπας και του Δώσει Χαρη…
Μα η Αφροδίτη είναι σκληρή κι αυτους που καταπίνει …
Βαθειά εντός της τους Κρατεί και σπάνια τους Αφήνει..
……………………

Ηταν πολλά κι ηταν Σκληρά του Ιωνά τα Πάθια
Μεσα στου Κήτους την Κοιλιά , όπου έπλεκε καλάθια

Ωστε η Ωρα να περνά , εκει μεσ το Σκοτάδι
Που ώρες ώρες θυμιζε μια Άβυσσο του Αδη …
Εκεί στην Λάγνα Φωλεά Ασπλαχνης Αφροδιτης
Που βρέθηκε ,απροσμενα ,ως Βουτηχτής και Δύτης
Γιατί ηταν απερίσκεπτος κι οταν βαθεια Βουτούσε
Μεσα στη φοβερή σπηλιά ,τον καιροφυλακτούσε
Η Σμέρνα η Αφροδίσια, με το μελένιο στομα
– πάλι καλά που γλύτωσε , και τωρα ζει ακόμα-
Φταιει που ηταν μερακλής και που ήταν ερωτύλος
φταιει που ητανε πιστός κι εμενε παντα Φίλος-
Αυτά, προσωρας θα σου πώ σοφέ Αλκιβιάδη
Μεσα στο ψάρι ο Ιωνάς , Ζούσε ζωή Ρημάδι…

aπο την Σπηλια του Νοσφερατου

Advertisements
Κατηγορίες:Uncategorized

Ειναι σπασμοι μεσα στη νύχτα η αγάπη

Σεπτεμβρίου 19, 2008 Σχολιάστε

Ειναι σπασμοι μεσα στη νύχτα η αγάπη

 
αγάπη ειναι βήματα μονότονα
Αμυγδαλένια νύχια,προσωπα βουβά ,
πού κάνουν ερωτα κλεφτα,.
πόδια γυμνά,
μες τη βροχή,
ειναι μια στιγμή
μοναδική,
ατελειωτη αναλαμπή,
μια σπίθα πού δεν ελεγε να σβήσει.
ενα αγγιγμα
ενα ξαφνικό φιλί
και μια απρόοπτη συναντηση,
μια παρεξηγηση
και νοσταλγια ενδομυχη,
σβησμενο μονοπάτι
αγαπη ειναι σαρκοβόρα μνήμη.
πως γερνει το κεφάλι της
και τρέμει , με κοιτά
μάτια μισανοιχτα σμιχτά.
τα νύχια της να ξεκολλάν το δέρμα
και τα μαλλια της ξέπλεκα σαν ανεμωνες
κοιτά με μάτια εκπληκτα,
με τη σκιά της παιζεικαι ξεχνιεται,
γλιστρά
και ειν αόρατη ,
τη νυχτα,
σ’ ένα σινεμα αποκοιμιεται,,
ειναιδιχασμένη,
σενα ατέλειωτο ταγκό πλεγμενη
Χορευει
στην ακρη μιας καρφίτσας,
ειναι,
μπερδεμένη,
μεσα σ’ αόρατες κλωστές,
μες τη βροχή του κόσμου αλλοπαρμένη.
αγαπη μου γυμνή ,
λαχανιασμένη
σταλαγματιές αφήνει
κερί πού τρέμει από ηδονή
και σβήνει.
ακόμα ζωντανή
να μου χτυπά τη πόρτα
να μου ραγίζει τη καρδιά
ακούω ,την ηχώ της
Ειναι σπασμοί μεσα στη νύχτα η αγάπη
απο τη Σπηλιά του Νοσφεράτου
Κατηγορίες:ποιηματάκια Ετικέτες:

΄Παρατηρησεις για την επικοινωνια μεσω των blogs

Σεπτεμβρίου 19, 2008 1 Σχολιο

Νομίζω ότι τα blogs θέτουν την ίδια την αντίληψη που έχουμε για την πληροφόρηση σε μια νέα βάση … Η νεωτερική κοινωνία ήταν (και είναι ακόμα σε μεγάλο βαθμό) μια «έντυπη» κοινωνία – μια κοινωνία όπου εμφανίζεται και κυριαρχεί η τυπογραφία, η εφημερίδα (αυτή η «νεότερη καθημερινή προσευχή» με τα λόγια του Χέγκελ) και το τυπωμένο βιβλίο Με την μαζική έντυπη επικοινωνία-κυριαρχεί ο γραπτός λόγος-το κείμενο. Γίνεται δυνατή η επικοινωνία με ανθρώπους πού βρίσκονται σε άλλο τόπο και σε άλλο χρόνο, διασπάται δηλαδή η προηγούμενη συμπόρευση χώρου και χρόνου. Ακόμα ο χρόνος θεωρείτο (και γίνοταν) ανοδικός, προοδευτικός.

Αντί για την ιεραρχική στη σειρά των θεμάτων -μονόδρομη επικοινωνία (που υπέβαλλε και μια ιεραρχική αντίληψη του χρόνου) η δομή της Μπλογκοσφαιρας, οριζόντια , διαρκώς διερυνόμενη, όπου το παλιό δεν πετιεται αλλά ανασύρεται, όπου τα σχόλια επικάθονται το ένα στο άλλο σαν ατελείωτο παλιμψηστο, μας ετοιμάζουν για μια νέα κατανόηση του χώρου και του χρόνου… όπου η νεωτερική διάσπαση του χρόνου σε παρελθόν παρόν και μέλλον παύει να υφίσταται. Ο χρόνος συρρικνώνεται, γίνεται ένας παροντικός χρόνος. Τα blogs μας προϊδεάζουν επίσης για μια ακρως εξατομικευμένη-ελιτίστικη επικοινωνία όπου οι τυχόν συλλογικότητες δεν θα μοιάζουν με ότι ήδη ξέραμε …αλλά μάλλον με συγκυριακές και τυχαίες συναντήσεις όπου θα κυριαρχεί η ρευστότητα..

Απο την Σπηλιά Του Νοσφερατου

Ετικετα Μπλογκόσφαιρα. Εκει τιτλος : Τα Blogs και ο Χρονος

Κατηγορίες:θεωρια Ετικέτες:

Νεωτερικοτητα και ταυτότητες

Σεπτεμβρίου 19, 2008 Σχολιάστε

Νεωτερικοτητα και ταυτότητες

Νεωτερικοτητα και ταυτότητες :
Ταξινόμηση, επαναπροσδιορισμός, και περιορισμός της ετερότητας,
Με την έλευση της νεωτερικής αναταραχής, με τη διάλυση των παραδόσεων και των κοινοτήτων που κατέστησε ρευστές τις άλλοτε στέρεες κατηγορίες και « εξάχνωσε » τις ατομικές ταυτότητες, οι προνεωτερικες λύση του προβλήματος της ταυτότητας και της ετερότητας(δηλαδή του σαφούς διαχωρισμού), αποδείχθηκε ανεπαρκής.
Αν για τον προνεωτερικό άνθρωπο, η αλήθεια και η πραγματικότητα, αποτελούσαν κάτι δεδομένο ,το προϊόν της πρόθεσης του Θεού , αναλλοίωτη θέση του ανθρώπου στην αλυσίδα της ύπαρξης στον νεωτερικό κόσμο η θέση στον κόσμο καθίσταται ατομικό καθήκον, κάτι που πρέπει να κερδηθείς, να κατακτηθεί, να οχυρωθεί και να υπερασπισθεί.« Η νομιμότητα των διαφορών που ανακαλύφθηκαν ανάμεσα στα είδη»,διαφορών που δεν έδεναν πια μεταξύ τους τα «μη στέρεα» νεωτερικά μεμονωμένα άτομα και βιωνόταν ετσι καθημερινά ως εύκαμπτες και εύπλαστες, δεν ήταν πια αυτομάτως διασφαλισμένη. Νέες διαφορές έμελλε πια να υφανθούν στον ολοένα αυξανόμενο όγκο καθώς τα επινοημένα μορφώματα μιας ομογενοποιημένης τάξης επιβαλλόταν σε μια ανάκατη, ετερογενή και πολυειδή πραγματικότητα. Η καταστροφή της διαφοράς ήταν τώρα η συνθήκη της τάξης: αυτή ήταν η νωτερική εκδοχή της καταστροφής- μια δημιουργική καταστροφή, μια καταστροφή αξεχώριστη από τη θετική προσπάθεια συγκρότησης της ταξης. Στο διάταγμα απέλασης των Εβραιων βλ ο βασιλιάς Φερδινάνδος της Ισπανίας, εγκαινίασε μια στρατηγική που επρόκειτο να εφαρμοστεί, με μεγαλύτερο η μικρότερο ζήλο και με μεγαλύτερη η μικρότερη επιτυχία, σε όλη τη νεωτερική ιστορία και σε όλα τα μέρη της υφηλίου που επηρεάσθηκαν από τη «διαδικασία της νεωτερικότητας»

Στην κοσμοαντίληψη της παραδοσιακής κοινωνίας κάποιος βρισκόταν σε πλεονεκτική θέση σε σχέση με τον άλλο επειδή διέθετε τόσο ριζικά φυσικά χαρακτηριστικά ώστε η ιδέα ότι θα μπορούσε να αναγνωρίσει τον εαυτό του στον άλλο φαινόταν απλούστατα κενή νοήματος
Αντίθετα στη νεωτερικοτητα ανεξάρτητα από τον τόπο όπου είδε το φως ο άλλος έγινε αντιληπτός ως όμοιος, ως υποκείμενο ίσο με κάθε άλλο υποκείμενο και προικισμένο με τα ίδια δικαιώματα με αυτό. Η θεμελιώδης αρχή ήταν η ισότητα των συνθηκών :το υποκείμενο είναι αυτό που είναι και έχει τα δικαιώματα που του αναγνωρίζονται, όχι λόγω της συμμετοχής του σε μια ομάδα , αλλά λόγω της ατομικότητας του αυτής καθ εαυτή. Επομένως η κεντρική ιδέα του δεύτερου μηχανισμού στον οποίο στηρίχθηκε ο νεωτερικός ανθρωπισμός ήταν ή οριοθετηση, η περιχαρακωση ο περιορισμός της ετερότητας και του άλλου
Στα πρώτα χρόνια της νεωτερικής εποχής ,όπως μας υπενθύμισε ο Μισελ Φουκό, οι αρχές κάθε πόλης συγκέντρωναν τους τρελούς, τους φόρτωναν στα Narrenschiffen (πλοία των τρελών) και τους ξαπόστελναν στη θάλασσα οι τρελοί αντιπροσώπευαν «το σκότος, την αταξία και την χαοτική κίνηση(…)που αντιτάσσεται στη φωτεινότητα και σταθερότητα του ενήλικου νου »η δε θάλασσα «αντιπροσώπευε το υγρό στοιχείο, «που παρασύρει αλλά και κάτι ακόμα:εξαγνίζει»

Αυτός ο περιορισμός της ετερότητας με τη σειρά του είχε ως συνέπεια την εγκαθίδρυση μιας συνέχειας στο κοινωνικό πεδίο συνέχεια που συνέβαλε τουλάχιστον κατ αρχήν στην κινητικότητα των δημοκρατικών κοινωνιών, στις οποίες κάθε άτομο είχε ίση δυνατότητα να αιτήσει να καταλάβει όλες τις θέσεις και κανένα άτομο δεν αποκλειόταν λόγω της φύσης του η της συμμετοχής του σε μια ομάδα. Αντίθετα, το αμετάβλητο των ιεραρχικών κοινωνιών συνίστατο στο γεγονός ότι η θέση του καθενός προσδιοριζόταν αμετάκλητα από τη συμμετοχή του σε κάποια ομάδα

. «Η νέα αυτή αντίληψη για τον άλλον ανέτρεψε εκ βάθρων τη γενική οικονομία της ετερότητας. Το ερώτημα με βάση το οποίο εκτυλίχθηκε η μετάβαση από τον ένα μηχανισμό (της παραδοσιακής κοινωνίας ) στον άλλο ( της νεωτερικότητας) δεν ήταν αν υπάρχουν περισσότερες ή λιγότερες πραγματικές ανισότητες ανάμεσα στα άτομα καθώς μάλιστα ήταν δυνατόν να υπάρχουν πολύ μεγάλες πραγματικές ανισότητες και στη νεωτερική οικονομία. Η νεωτερική επανάσταση της ισότητας έθεσε τέλος στο σύστημα της περιχαράκωσης των ανθρώπων στις διάφορες τους και εγκαινίασε την αμοιβαία δεκτικότητα της μιας ταυτότητας στην άλλη. Η νέα οικονομία της ετερότητας μετασχημάτισε τη σχέση με τον άλλο , καθώς σήμαινε ότι η σχέση εμπεριέχει την δυνατότητα αμοιβαίας ταύτισης»

Όμως πολλές φορές αυτή η αμοιβαία δεκτικότητα προϋπέθετε την εξαφάνισης της ετερότητας και του άλλου «Ο τυπικός σύγχρονος ξένος» γράφει ο Ζygmunt Bauman υπήρξε το απόρριμμα του ταξινομητικού ζήλου του (νεωτερικου )κράτους«Οι νεωτερικοι ξένοι δεν ταίριαζαν στο όραμα της τάξη. Όταν χαράζεις διαχωριστικές γραμμές και ξεχωρίζεις τα διαιρεμένα, οτιδήποτε θολώνει η διαρρηγνύει τις γραμμές αυτές υπονομεύει και βλάπτει την εκτέλεση του έργου σου Ο σημασιολογικός υπό η υπερκαθορισμός του ξένου έφθειρε τις ξεκάθαρες οριοθετήσεις και κατέστρεφε τις σηματοδοτήσεις . Και μόνο με τη παρουσία τους , οι ξένοι επενέβαιναν στο έργο που το Κράτος είχε υποσχεθεί πως θα επιτελέσει και εμπόδιζαν τις προσπάθειες του για να το ολοκληρώσει. Προκαλούσαν δηλαδή μια αίσθηση αβεβαιότητας εκεί που θα έπρεπε να κυριαρχεί η βεβαιότητα και η σαφήνεια . Στην αρμονική και λογική τάξη που επρόκειτο να οικοδομηθεί ΄δεν ήταν δυνατόν να υπάρξει χώρος ΄για τα «μήτε το ένα μήτε το άλλο» για τα στρεβλά , για τα αμφίσημα. Η οικοδόμηση μιας τέτοιας τάξης σήμαινε συντριπτικό πόλεμο κατά των ξένων και του ξένου στοιχείο»

«Σε αυτόν τον πόλεμο»- ΄συνεχίζει ο Ζygmunt Bauman εφαρμόσθηκαν κατά περιόδους δυο εναλλακτικές αλλά και συμπληρωματικές μεταξύ τους στρατηγικές. Η μια ήταν ανθρωποφαγική: οι ντόπιοι εξαφάνιζαν τους ξένους καταβροχθίζοντας τους και εν συνεχεία μεταμορφώνοντας τους ως δια μεταβολισμού σε μια υφή αξεχώριστη από τη δική τους. Αυτή ήταν η στρατηγική της αφομοίωσης ,που είχε στόχο να εξομοιώσει το διαφορετικό, να καταπνίξει τις πολιτισμικές και γλωσσικές διαφορές , να απαγορεύσει κάθε παράδοση και πίστη πέρα από εκείνες που επρόκειτο να τροφοδοτήσουν τη συμμόρφωση στην νέα ολοκληρωτική τάξη και να προωθήσει και να επιβάλλει ένα και μοναδικό μέτρο υποταγής. Η άλλη στρατηγική ήταν ανθρωποεμετική :το σχέδιο της ήταν να« ξεράσει »τους ξένους ,να τους εκτοπίσει πέρα από τα όρια του τακτοποιημένου κόσμου και να αποτρέψει κάθε επικοινωνία τους με τους εντός των ορίων . Αυτή ήταν η στρατηγική του αποκλεισμού ΄στόχο είχε να περιορίσει τους ξένους μέσα στα ορατά τείχη των γκέτο ή να τους απαγορεύσει , αδιόρατα μεν αλλά πραγματικά, τη συμβίωση, την επιγαμία και τις εμπορικές συναλλαγές με τους γνώριμος άλλους δηλαδή είχε σκοπό της να κάνει «κάθαρση»- να εκτοπίζει τους ξένους πέρα από τα σύνορα της διευθετούμενης και υπό διαχείριση εδαφικής ζώνης . Κι αν κανένα από τα δυο μέτρα δεν μπορούσε να εφαρμοσθεί, τότε ακολουθούσε η φυσική εξόντωση των ξένων»

* Ζygmunt Bauman Η Μετανωτερικότητα και τα δεινά της

Aπο τη Σπηλια του Νοσφερατου..

http://nosferatos.blogspot.com/2008/08/blog-post_20.html

 

 

(βλεπε και Ταυτοτητες και Ξενοι .περιοδικόΕΝΕΚΕΝ Τ 4 2006)

Κατηγορίες:ταυτότητες Ετικέτες: