Archive

Archive for Σεπτεμβρίου 18, 2008

Το Φλογερόν Φλαούτο

Σεπτεμβρίου 18, 2008 1 Σχολιο

Το Φλογερόν Φλαούτο

Τώρα που πέρασε ο Καιρός και σβήνουνε τα Πάθη
και όλοι μας Δεν μάθαμε απ’ τα δικά μας λάθη

Τώρα που κλείνουν αι πληγαί και βγαίνουμε απ’ τ’ αμπάρια
κι όλοι ξεχνούν πως γίναμε τότες , μαλλιά Κουβάρια

Τώρα που μάλλον τέλειωσαν Μεγάλες Αφηγήσεις
και μείναν τα συμπτώματα κι οι Πιο Μικρές οι Λύσεις

Τώρα που πια δεν έμεινε κανείς να τον Αφήσεις
και μένει μόνο να εξηγείς: πως- διάολο- θα Ζήσεις;

Ήρθε η ώρα να σας πω τι ήτανε ετούτο
Που όλοι αποράγανε: Το Φλογερόν Φλαούτο

( που Μουσικά σαγήνευε Κορίτσια και Ποντίκια
και τέντωνε σαν τα σχοινιά, ραδίκια μα και Φύκια)

Φλαούτο που Φλαούτευε ένας τρελός Φακίρης
Που μες στα Μπλόγκια τρύπωσε , άυλος Μουσαφίρης

Λες κι ήρθε απ’ το Πουθενά , από την Αφροδίτη
και Φώλιασε στον Καναπέ μέσα στων Μπλογκς το Σπίτι

Κάθε φορά που έπαιζε το Φλογερόν Φλαούτο
Βγάζαν οι Άμουσοι Σπυριά , κι οι Φλογεροί Λαούτο

Φλογίζονταν με Μουσικές Όλη η Μπλογκο σφαίρα
Κι όλων οι Φλόγες Φλόγιζαν Φωνάζοντας : ”Αέρα ”……

Το Φλογερόν Φλαούτο

Στα σκοτεινά σα τριγυρνουν οι Φαυνοι μες τα δάση
και απο πισω ακολουθουν των Ξωτικών οι ‘Ασσοι
οταν απλώνεται η Νυχτιά και τα πουλιά λουφαζουν

Μες απ’τα δέντρα τα θερια, οι Βατραχοι κοάζουν
Και ειναι ολοσκότεινα και δεν θωρείς Σελήνη
κι ολόγυρα επικρατεί φρικιαστική γαλήνη
Σωπαίνουν ως κι οι σκίουροι , σωπαίνουν και τ’ελάφια
και ολοι αναλογίζονται του κόσμου μας τα Πάθια…
Στη Σύναξιν μαζευονται οι Φαύνοι λυπημένοι
Και νοσταλγούν τις Νύμφες τους και είναι Ερωτευμένοι
..Και τότες μεσ’ τη σιγαλιά , μέσα στο Δασος
Τούτο

Μια μελωδία ακούγεται: Το Φλογερόν Φλαούτο !!

που ηταν διασταύρωσις Φλογέρας και Φλαούτου
Καημού και Περηφάνιας και Βιόλας και Λαούτου
Ήταν ένα Υπόγειο Κελάρυσμα του Πάθους
Και ήτανε Απαύγασμα Του πιο μεγάλου Λάθους
Ήταν ο σπαραγμός ψυχών , των Κουρελιών Ελπίδα
και το χρυσάφι ήτανε μεσα απ’το στόμα Μίδα

-ήταν κραυγή του Βάτραχου απ’ την βαθιά Κουφάλα
Κι ήτανε και μετείκασμα απ’ Όνειρα Μεγάλα
Δεν ήτανε μια μουσική από τον κόσμο τούτο
Ήταν Απόηχος θεών:Το φλογερόν Φλαούτο .

Ειναι η φλογα της καρδιάς στα υπόγεια που καίει
ειναι ψυχών κελάρρυσμα που σαν ρυάκι ρέει
ειναι του Νου συλλογισμός,της ερημιας μεράκι
ειναι της φαντασίας μας το δροσερό Νεράκι
….ειναι σαν το μετείκασμα βαθειάς επιθυμίας
-η σαν κρυφή ανάμνηση Αγαπημένης Θείας-
ειναι σαν ενα Μιούζικαλ οπου χορεύουν Ολοι
Και Αρχοντες και Ποιητές ακόμα και Διαβόλοι……

Ειναι σαν ν ερωτεύεσαι στ’ απόλυτο Σκοτάδι
και εναι σαν να σβύνεσαι στον πιο βαθύ τον Αδη

Σαν μια ταινία του Μπουνουέλ πουχε Διπλή την Οψη
και σαν μια Σπάθα φοβερή, με Κοφτερή την Κόψη

….Κι ειναι σαν να αγκάλιασε όλον τον Κόσμο τούτο
Με μελωδία τρομερή :το Φλογερόν Φλαούτο !!!

(Μα υστερα σαν επαψε το Φλογερόν Φλαούτο
αρχισαν πάλι οι Κούτβηδες να παιζουν με το (Κν)ούτο
Ειν ‘ αραγε αδιέξοδη η των ανθρωπων Φυση ;
Σ’ αυτό το Μέγα αίνιγμα , ποιά ειναι τάχα η Λύση;
τι σου απομένει αραγε οταν σε καίει ο Φθόνος
ενω γυρνάει τους τροχούς ο Πανδαμάτωρ Χρόνος;
Γιατί αυτή η εμμονή , γιατί αυτή η Ζηλεια ;
ενώ οι Νύμφες μας καλούν με τα Χρυσά τους Χείλια
Σε τουτο το απογιομα σε τουτο το Βραδάκι
Στην Κρήνη την παναρχαιη,πλαι σ’ενα Δεντράκι
Οπου Νεραιδες λούζονται μ’ ασταφτερά φτερά
Και τα φλαούτα προσκαλουν στη Ζωντανή χαρά😉

Απο την Σπηλια του Νοσφεράτου
http://nosferatos.blogspot.com/2008/07/blog-post_1122.html
Κατηγορίες:ποιηματάκια Ετικέτες:

Στα Ονειρα μας ξαφνικά βρίσκουμε την Αλήθεια

Σεπτεμβρίου 18, 2008 Σχολιάστε

Στα Ονειρα μας ξαφνικά βρίσκουμε την Αλήθεια

Στα Ονειρα μας ξαφνικά βρίσκουμε την Αλήθεια
Για οτι είναι τριγύρω μας και μας περιγελά
Για την καρδιά μας που κτυπά λες και θα βγει απ’ τα στήθεια
Τα δώρα της Αγάπης μας ναναι απατηλά
 
Στα Όνειρα μας ξαφνικά βλέπουμε στον καθρέφτη
Ολόσωμη τη γύμνια μας ,με σάρκα και οστά
Και νιώθουμε τον εαυτό στην Άβυσσο να πέφτει
Και τον Θεό αδιάφορο που από ψηλά κοιτά …

Απο τη Σπηλια του Νοσφεράτου

Κατηγορίες:ποιηματάκια Ετικέτες:

Homo sentimentalis

Σεπτεμβρίου 18, 2008 1 Σχολιο

Homo sentimentalis

o Homo sentimentalis πρέπει να προσδιοριστεί όχι ως πρόσωπο που δοκιμάζει συναισθήματα (γιατί όλοι είμαστε ικανοί να τα δοκιμάσουμε ) αλλά ως πρόσωπο που τα έχει αναγάγει σε αξίες . Από τη στιγμή που το συναίσθημα θεωρείται αξία , όλοι θέλουν να το νιώσουν και καθώς όλοι μας είμαστε υπερήφανοι για τις αξίες μας, ο πειρασμός να επιδείξουμε τα συναισθήματα μας είναι μεγάλος .


Κανένας δε εμβάθυνε στον Homo sentimentalis –λέει ο Μίλαν Κουντερα με περισσότερη οξυδέρκεια από τον Θερβάντες . Ο Δον Κιχώτης αποφασίζει να αγαπήσει μια ορισμένη κυρία , τη Δουλτσινέα ,παρόλο που ελάχιστα την γνωρίζει Στο εικοστό πέμπτο κεφάλαιο του πρώτου μέρους αποσύρεται συνοδευόμενος από τον Σανστο στα έρημο βουνά, εκεί όπου θέλει να του δείξει το μεγαλείο του πάθους του . Πως όμως ν ¨αποδείξει ότι μια φλόγα καίει στη ψυχή του; Και πώς επιπλέον να το αποδείξει σε ένα πλάσμα τόσο απλοϊκό και άξεστο όσο ο Σαντσο; Ετσι , ο Δον Κιχώτης γδύνεται στο απόκρημνο μονοπάτι, μένει μόνο με την πουκαμίσα του και για να επιδείξει στον υπηρέτη του την απεραντοσύνη του συναισθήματος του , αρχίζει να κάνει μπροστά του τούμπες στον αέρα . Κάθε φορά που ξαναβρίσκεται με το κεφάλι κάτω, η πουκαμίσα γλιστράει στους ώμους του και ο Σαντσο διακρίνει το όργανο του που ταλαντεύεται. Το αγνό, μικρό μόριο του ιππότη, προσφέρει ένα θέαμα τόσο θλιβερό και γελοίο , τόσο σπαρακτικό , που ακόμα και ο Σαντσο με την αγροίκα ψυχή του , δεν αντέχει άλλο, σπιρουνίζει τον Ροσσινάντε και φεύγει ορμητικά. ”Μιλαν Κούντερα , Η Αθανασία .

Απο την  Σπηλια του Νοσφερατου

http://nosferatos.blogspot.com/2008/07/homo-sentimentalis.html

Κατηγορίες:συναισθηματα Ετικέτες:

Η Αγάπη και το Βασίλειο του Κιτς .

Σεπτεμβρίου 18, 2008 Σχολιάστε

Η Αγάπη και το Βασίλειο του Κιτς .

Η Αγάπη και το Βασίλειο του Κιτς .
«Όταν μιλάει η καρδιά, δεν είναι σωστό η λογική να προβάλλει αντιρρήσεις . Στο Βασίλειο του κιτς επικρατεί η δικτατορία της καρδιάς .
Πρέπει φυσικά ,τα συναισθήματα που υποκινούνται από το κιτς να μπορεί να τα συμμερίζεται η πλειοψηφία . Επίσης , το κιτς, δεν έχει να κάνει με τα ασυνήθιστο. Αναφέρεται σε εικόνες –κλειδιά, βαθιά αγκυροβολημένες στη μνήμη των ανθρώπων: η αχάριστη κόρη , ο εγκαταλελειμμένος πατέρας , τα πιτσιρίκια που τρέχουν σενα πάρκο , η προδομένη πατρίδα, η ανάμνηση του πρώτου έρωτα .
Το κιτς κάνει να αναβλύζουν , το ένα μετά το άλλο , δυο δάκρυα συγκίνησης . Το πρώτο δάκρυ λέει :Τι ωραία που είναι τα πιτσιρίκια που τρέχουν σ¨ ένα πάρκο!
Το δεύτερο δάκρυ λέει:Τι ωραίο που είναι να συγκινείσαι μαζί με ολόκληρη την ανθρωπότητα βλέποντας τα πιτσιρίκια να τρέχουν σ ¨ένα πάρκο!
Μόνο το δεύτερο αυτό δάκρυ κάνει το κιτς να είναι κιτς .
Η αδελφοσύνη όλων των ανθρώπων ουδέποτε θα μπορέσει να βασισθεί πουθενά αλλού , παρά στο κιτς
»
Μιλαν Κουντερα:η Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι

Απο την Σπηλια του Νοσφερατου

 http://nosferatos.blogspot.com/2008/07/blog-post_6040.html 

Κατηγορίες:συναισθηματα Ετικέτες:

φαινεται πως παρανομα εφαγε ενα Μηλο

Σεπτεμβρίου 18, 2008 2 Σχόλια

φαινεται πως παρανομα εφαγε ενα Μηλο

http://panosz.wordpress.com/2007/11/21/helidona-12/
Αυτή η μικρουλα στη φωτό που περπατά διωγμένη
με εφηβαίο αξούριστο και σαν καταδιωγμένη
Φαινεται πως παράνομα εφαγε ενα Μήλο
Τήν είδε φαίνεται ο Θε(ι)ός την πλάκωσε στο Ξύλο
Την ειδε με την κάμερα εκείνου του Σανίδα
Βρεγμενη – και την έδιωξε σαν νατανε μια Γίδα
και τωρα τρέχει έντρομη και σαν Αλλοπαρμένη
Μα να αποφύγει δεν μπορεί την Θεία Ειμαρμένη
Μονάχα ενας Βατραχος , ενας Ασχημομούρης
και του Χρηματιστήριου κανείς Αλογομούρης
-Κανενας Γιάππης πονηρός , κανείς κρεμανταλάς
Κανείς απ’ την Κυβερνηση , Λαμο – Μαντραχαλάς
Κανας λιγούρης Βάτραχος , κανένας πομφολύγας
Κανενας Μυγοφτέρουγος και πονηρός ατσιδας
απ’ το Βαρύ Αμαρτημα μπορεί να απαλλάξει
Σαν Μίζα απ’ τα ομολογα, το εγκλημα να πάψει
απο την σπηλιά του Νοσφεράτου
http://nosferatos.blogspot.com/2008/08/blog-post_3713.html
Κατηγορίες:ποιηματάκια Ετικέτες: