Αρχείο

Archive for Σεπτεμβρίου 17, 2008

Tα πρωτα βήματα του Ολοκληρωτικου εθνικισμου :

Σεπτεμβρίου 17, 2008 Σχολιάστε

Tα πρωτα βήματα του Ολοκληρωτικου εθνικισμου :

  • Tα πρωτα βήματα του Ολοκληρωτικου εθνικισμου :
    Oι νίκες του
    Βismark to 1866 και 1870 οδήγησε πολλούς διανοούμενους να δεχθούν την συντηρητική αυταρχική όψη του κρατικού συγκεντρωτισμού .
    Σε αυτή την περίοδο εμφανίζονται οι διανοούμενοι να εξυμνούν την ωμή μιλιταριστική δύναμη. Ενώ το κάλεσμα στα όπλα των Arndt και Jahn είχε ακόμα το νόημα μιας ηρωικής αυτοθυσίας για το καλό της κοινότητας, ο Treitschke άρχισε να εξυμνεί τον μιλιταρισμό ως αυτοσκοπό και κήρυξε την υποταγή του ατόμου στο κράτος, ανεξάρτητα από το πόσο επιθετική και ανήθικη θα ήταν η πολιτική του τελευταίου. Την ίδια εποχή, ο αντισημιτισμός του Wagner συνέβαλε στο κρίσιμο πέρασμα από έναν παλαιότερο ρομαντικό, πολιτισμικό εθνικισμό προς ένα ολοκληρωτικό εθνικισμό ‘’της γης και του αίματος‘’ και λατρείας των ένστικτων’’ .
    Το πρώτο από τα βήματα προς αυτή τη κατεύθυνση ήταν αυτό του ‘’γενετικού προσδιορισμού’ του έθνους’ ή πίστη δηλαδή, ότι κάθε Γερμανός είναι γενετικά δεμένος με το έθνος του και δεν μπορεί ποτέ να αρνηθεί την ταυτότητα του επειδή αυτή αποτελεί ένα αναπόδραστο πεπρωμένο.
    Το δεύτερο βήμα προς την κατεύθυνση του ολοκληρωτικού εθνικισμού στην Γερμανία το αποτέλεσε ο αντισημιτισμός. Αν για τους πρώιμους ρομαντικούς εθνικιστές μοναδικός εχθρός ήταν η Γαλλία (για πολιτισμικούς και όχι φυλετικούς και βιολογικούς λόγους), στην τελευταία εικοσαετία του 19ου αιώνα εχθρός γίνεται ο εβραίος. Δημιουργείται ένα μυθικό στερεότυπο, αυτό του εβραίου, πού θεωρήθηκε κοσμοπολίτης, υλιστής και διεφθαρμένος.
    Το τελικό βήμα ήταν η αποθέωση του Ήρωα, ενός άνδρα πού υπακούει στα ένστικτα του, ενός πολεμιστή προετοιμασμένου να πεθάνει, καταστρέφοντας κάθε σαθρή άξια προκειμένου να εγκαθιδρύσει μια νέα τάξη. Ο νέος ήρωας όμως δεν διαθέτει πια μια ανθρωπιστική ηθική όπως τον φανταζόταν η ‘’ηρωολατρεία’ του Carlyle ,αλλά μια ‘’μηδενιστική-βιταλιστική ματιά του κόσμου’’ περιφρόνηση προς την φτώχεια και τους αδύνατους, λατρεία της ωμής δύναμης. Δύναμης πού όμως χαρακτηρίζεται από μια σχεδόν μυστικιστική προέλευση: κατάγεται από την γη, από το γενέθλιο έδαφος όπου έχουν τις ρίζες της. Οι καλύτερες ιδιότητες των μεγάλων ανδρών είναι οι ιδιότητες της φυλής τους. Οι μεγάλοι άνδρες από μόνοι τους δεν θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα δεν αποτελούν παρά ενσαρκώσεις των βαθύτερων δυνάμεων της φυλής στην οποία ανήκουν
  • αποσπασμα …βλ η Σπηλια του Νοσφερατου
  • http://nosferatos.blogspot.com/2008/08/t.html

Μη ταχα με τα ματια μας ερμητικά κλειστα

Σεπτεμβρίου 17, 2008 7 Σχόλια

Μη ταχα με τα ματια μας ερμητικά κλειστα

Μη τάχα με τα μάτια μας ερμητικά κλειστά
Σκονταφτουμε σε ουράνια μυστήρια σφραγιστά;

Τη πίστη μας κι αν χάσαμε σε όλα τα θεϊκά
σ’ αερικά πετούμενα, σε ξόρκια μαγικά,

Μη τάχα παύουν να πετούν νεράιδες στον αέρα
Που μας δαγκώνουν την καρδιά,σαν φτάνουμε εκεί πέρα;

Στων οριζόντων τη γραμμή , στην άκρη της γαλήνης
Τυφλούς μας παγιδευουνε με πέπλα της σαγήνης

Σερβίδες …μετενσάρκωση της λάγνας αμαρτίας
Δεν είναι η αναλαμπή της πιο τυφλής μωριας;

Να τώρα! εγώ που σας ποθώ ,κι είμαι συγκινημένος
Ανήμπορος να κινηθώ ,εδώ καθηλωμένος
ενώ εσείς αγγίζετε την κάθε πολλαπλότητα
και την συμπαντική ,την πάλλουσα ενότητα,

Σερβιδες νεραιδοπλεχτες ψηλά σαν χελιδόνια
που τώρα διασχίζετε τα πιο ουράνια χιόνια,

Το Σύμπαν είναι τ΄όνειρο του Μύχιου εαυτού μας
κι εσείς Σερβιδες μου, ψυχές του εσωτερικού μας
Μη τάχα με τα μάτια μας ερμητικά κλειστά …
Σκοντάφτουμε σε ουράνια μυστήρια σφραγιστά;

Και σας ρωτώ τι έγινε το άλλο μας μισό
του εαυτού πολύτιμο ,σαν κύπελλο χρυσό …

Σε πιο πηγάδι χάθηκε η και ουράνια δίνη
Αυτό που’ μέσα κρυβαμε, Ψυχενιο κομποσκοίνι

Και στα στενά περάσματα των κόσμων μας των νόθων
Μπλέκονται οι αναστεναγμοί των πιο Κρυμμένων πόθων ..

Σερβίδες ,τώρα εινα πρωί, σε λίγο θα ναι βράδυ
Αν ξέρατε τι θαδινα για ένα δικό σας Χάδι..

απο την Σπηλιά
http://nosferatos.blogspot.com/2008/07/blog-post_1535.html

Καποιες φορές οι άγγελοι

Σεπτεμβρίου 17, 2008 22 Σχόλια

Καποιες φορές οι άγγελοι

Κάποιες φορές
Κάποιες φορές οι άγγελοι θυμούνται περασμένα
Γεύονται την θνητή ζωή και λόγια ξεχασμένα
Πάθη και συναισθήματα ,πάλι αναπολούνε
Των ασωμάτων οι ψυχές ,τα σώματα ποθούνε


κάποιες φορές ,αναλαμπές ,τη μνήμη μας φωτίζουν
Κι είναι σα κάποια μυστικά ,στ αυτί να ψιθυρίζουν
Τι να μας λένε άραγε οι άγνωστες φωνές;
Τι υποσχόταν άραγε το, μόλις τώρα , χθες;

Κάποιες φορές, βυθίζομαι, σε τρυφερή ανία ,
Και αιωρειται μέσα μου του χρόνου η γοητεία.
Το παρελθόν και το παρόν γίνονται ένα μάγμα
Και μοιάζουν τα μελλούμενα να λάμπουνε σαν θαύμα
H ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ

http://nosferatos.blogspot.com/2008/07/blog-post_1675.html

Κατηγορίες:ποιηματάκια Ετικέτες: