Αρχική > ποιηματάκια > Να είσαι σαν τον(φτερωτό) ιπποπόταμο

Να είσαι σαν τον(φτερωτό) ιπποπόταμο

Σεπτεμβρίου 15, 2008 Σχολιάστε Go to comments

Ν α είσαι σαν τον Ιπποπόταμο

Που πηδάει χαρούμενα την

ιπποποταμινα του μέσα στη λάσπη

μουγκρίζοντας

Χωρίς να τον Νοιάζει αν –πάνω στα

δέντρα- οι γατζωμένοι Πίθηκοι τον

κοροϊδεύουν και του πετάνε Διάφορα

πράγματα

 

Ν α είσαι σαν τον Ιπποπόταμο

Που όταν βγαίνει από το έλος, περπατά καμαρωτός και γυαλίζοντας και με μουσούδα όλο χάρη και μ’ένα πονηρo γελάκι 

Ενώ κολλάνε πάνω του διάφορα έντομα και βδέλλες και παράσιτα

 

Ν α είσαι σαν τον Ιπποπόταμο

Που όταν ανοίγει την στοματάρα του,ρουφάει τον ουρανό ολόκληρο , σφυρίζοντας(κι αστράφτουν διαμαντένια τα δυο μπροστινά μοναχικά του δόντια)

Και όταν Πλατσουρίζει ευτυχισμένος στον βάλτο του ευγνωμονεί τη θεά Ιπποποταμίνα για τα καλούδια του,

Γιατί δεν είναι αχάριστος

Και είναι και φτερωτός …

Κι όταν δίνει ένα σάλτο και πηδά από τον Βάλτο ,απογειώνεται Μαζί με τα ιπτάμενα γαϊδούρια που τα λένε Πηγάσσους , και τους ρινόκερους, τιςνεράιδες, τις μπεκάλτσες ,τους καναρινόγατους και τους Μηρμυγκολέοντες

-Και τα καρχαρίνια με τα φτερά νυχτερίδας και τα χελιδονόψαρα

Και στήνουμε ουράνια πάρτι για πάρτη τους και γελάνε μέχρι δακρύων , -και μετά κλαίνε-κι ύστερα ξαναγυρνούν όλοι στο βάλτο και κάνουν λασπόλουτρο και κοιμούνται –άπαντες- μακάριοι ….

ευτυχισμένοι

στον  βριπολακίδη  με αγάπη  …

Advertisements
Κατηγορίες:ποιηματάκια Ετικέτες:
  1. coerdia
    Σεπτεμβρίου 16, 2008 στο 5:39 πμ

    Ένα προφητικό ποίημα του T.S. Eliot:

    The Hippopotamus

    Similiter et omnes revereantur Diaconos, ut mandatum Jesu Christi; et Episcopum, ut Jesum Christum, existentem filium Patris; Presbyteros autem, ut concilium Dei et conjunctionem Apostolorum. Sine his Ecclesia non vocatur; de quibus suadeo vos sic habeo.
    S. Ignatii Ad Trallianos.

    And when this epistle is read among you, cause that it be read also in the church of the Laodiceans.

    THE BROAD-BACKED hippopotamus
    Rests on his belly in the mud;
    Although he seems so firm to us
    He is merely flesh and blood.

    Flesh and blood is weak and frail,
    Susceptible to nervous shock;
    While the True Church can never fail
    For it is based upon a rock.

    The hippo’s feeble steps may err
    In compassing material ends,
    While the True Church need never stir
    To gather in its dividends.

    The ’potamus can never reach
    The mango on the mango-tree;
    But fruits of pomegranate and peach
    Refresh the Church from over sea.

    At mating time the hippo’s voice
    Betrays inflexions hoarse and odd,
    But every week we hear rejoice
    The Church, at being one with God.

    The hippopotamus’s day
    Is passed in sleep; at night he hunts;
    God works in a mysterious way—
    The Church can sleep and feed at once.

    I saw the ’potamus take wing
    Ascending from the damp savannas,
    And quiring angels round him sing
    The praise of God, in loud hosannas.

    Blood of the Lamb shall wash him clean
    And him shall heavenly arms enfold,
    Among the saints he shall be seen
    Performing on a harp of gold.

    He shall be washed as white as snow,
    By all the martyr’d virgins kist,
    While the True Church remains below
    Wrapt in the old miasmal mist

  2. luciferidis
    Σεπτεμβρίου 16, 2008 στο 6:24 πμ

    coerdia

    ευχαριστώ πολύ…Εξαιρετικό.

  3. Ανώνυμος
    Σεπτεμβρίου 16, 2008 στο 12:22 μμ

    Τελικά στήν παρούσα ζωή αξίζει να είσαι παπάς ή ιπποπόταμος;

    Vripolίδης ανησυχών διά τήν σωτηρία τής ψυχής τού ιερέως αποσπεριτου..Εγώ τώρα πρέπει νά παχύνω καί νά βγάλω φτερά..

  4. Σεπτεμβρίου 24, 2008 στο 8:17 μμ

    «Από όλους αυτούς, όποιος ζει δίκαια, μετέχει σε μια καλύτερη μοίρα, ενώ όποιος ζει άδικα, σε μια χειρότερη, γιατί κάθε ψυχή δεν επιστρέφει εκεί, απ’ όπου έρχεται, πριν από δέκα χιλιάδες χρόνια, αφού δεν αποκτά φτερά πριν περάσει τόσο διάστημα. Εξαιρείται η ψυχή εκείνου που φιλοσόφησε χωρίς δόλο ή του φιλοσόφου εραστή των παιδιών˙ αυτές εδώ οι ψυχές αποκτούν φτερά κατά την Τρίτη χιλιετή περιφερική διαδρομή, αν διάλεξαν τρεις διαδοχικές φορές αυτή τη ζωή, και έτσι απέρχονται στο τρισχιλιοστό έτος. Οι άλλες όμως, όταν τελειώσουν την πρώτη τους ζωή, κρίνονται, και αφού κριθούν, άλλες πηγαίνουν στους τόπους όπου αποδίδεται δικαιοσύνη, κάτω από τη γη, και εκτίουν εκεί την ποινή τους, και άλλες, αλαφραίνοντας με την κρίση, ανυψώνονται και ζουν σ’ έναν τόπο του ουρανού αντάξια με τη ζωή που έζησαν όταν είχαν τη μορφή ανθρώπου. Στο χιλιοστό όμως έτος, και οι πρώτες και οι δεύτερες, φθάνοντας σε κλήρωση και σε εκλογή της δεύτερης ζωής τους, διαλέγουν η καθεμιά τη ζωή που θέλει˙ και τότε είναι δυνατό η ανθρώπινη ψυχή να οδηγηθεί στη ζωή ενός θηρίου, και από το θηρίο να επιστρέψει σε άνθρωπο η ψυχή που ήταν κάποτε άνθρωπος. Και δε θα πάρει αυτή τη μορφή την ανθρώπινη, η ψυχή που δεν είδε ποτέ την αλήθεια»
    Πλάτωνα, Φαίδρος, 248e-249b

    «Η αξιολογικά ελεύθερη γνώση δεν μπορεί να θέσει ως στόχο της τη διάλυση των ψευδαισθήσεων, γιατί η ίδια έγινε αξιολογικά ελεύθερη μόνο και μόνο χάρη στη διαπίστωση ότι οι ψευδαισθήσεις δεν διαλύονται, και μάλιστα είναι βιοτικά αναγκαίες. Για τούτο η αξιολογικά ελεύθερη γνώση υποχρεωτικά παραμένει στο περιθώριο και απευθύνεται σε όσους είναι σε θέση να εκτιμήσουν γνώσεις και διαπιστώσεις πρακτικά περιττές ή και ανασχετικές. Αν σε ορισμένες εποχές γνωρίζει περισσότερη δημοσιότητα, ο λόγος είναι απλώς ότι η κανονιστική σκέψη βρίσκεται σε κρίση και θέλει να αυτοεπιβεβαιωθεί ασκώντας πολεμική εναντίον της και αναζητώντας αποδιοπομπαίους τράγους. Επειδή η αξιολογικά ελεύθερη σκέψη δεν πρόκειται ποτέ να κερδίσει την ευρύτερη κοινωνική επιδοκιμασία, γι’ αυτό και η δημόσια εμφάνισή της έχει ως μόνο αποτέλεσμα να κινητοποιούνται οι εχθροί της και να εκλεπτύνονται τα επιχειρήματα των κανονιστικών θεωριών. Αυτό δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό, απλώς είναι αναπόφευκτο. Αν τα πράγματα έρχονταν διαφορετικά, τότε ο κόσμος αυτός θα γινόταν άλλος, δηλαδή δεν θα ήταν πια ο κόσμος, από την περιγραφή του οποίου προέκυψε η αξιολογικά ελεύθερη θεώρηση.
    Η τελευταία τούτη πρόταση συνεπάγεται ότι η λογικά συνεπής αξιολογικά ελεύθερη θεώρηση εδράζεται σε μιαν ορισμένη αντίληψη για τα ανθρώπινα πράγματα. Πρόθεσή μας εδώ είναι να τονίσουμε και να διευκρινίσουμε αυτήν τη συνάφεια. Όταν προσπαθεί κανείς να την αρνηθεί ή τουλάχιστον να την αποσιωπήσει, τότε δημιουργείται εκείνη η κατάσταση της αμηχανίας, στην οποία βρίσκονται αδιάκοπα μερικοί σύγχρονοι μας θετικιστές ή «κριτικοί» ορθολογιστές, καθώς θέλουν να εμφανίζονται ως αξιολογικά ελεύθεροι επιστήμονες, ενώ την ίδια στιγμή μεταμορφώνονται σε αιθεροβάμονες μεταφυσικούς προκειμένου να υπερασπίσουν λ.χ. τον φιλελεύθερο ηθικισμό ή «την» ελευθερία».
    Κονδύλη, Ισχύς και Απόφαση, Εισαγωγή, σ. 15

  5. coerdia
    Οκτώβριος 25, 2008 στο 8:35 μμ

    Αν θέλετε να μάθετε πόσους και τι λογιών ιπποπόταμους είχε ο Μαρκούζε στο γραφείο του στο πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο και γιατί (η απάντηση στα 17 λεπτά του ντοκυμανταίρ):

    http://modernsocieties.wordpress.com/2007/12/28/herberts-hippopotamus-marcuse-and-revolution-in-paradise/

    http://video.google.com/videoplay?docid=-5311625903124176509

  1. Σεπτεμβρίου 27, 2008 στο 10:43 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: