Αρχείο

Archive for Σεπτεμβρίου 15, 2008

Να είσαι σαν τον(φτερωτό) ιπποπόταμο

Σεπτεμβρίου 15, 2008 6 Σχόλια

Ν α είσαι σαν τον Ιπποπόταμο

Που πηδάει χαρούμενα την

ιπποποταμινα του μέσα στη λάσπη

μουγκρίζοντας

Χωρίς να τον Νοιάζει αν –πάνω στα

δέντρα- οι γατζωμένοι Πίθηκοι τον

κοροϊδεύουν και του πετάνε Διάφορα

πράγματα

 

Ν α είσαι σαν τον Ιπποπόταμο

Που όταν βγαίνει από το έλος, περπατά καμαρωτός και γυαλίζοντας και με μουσούδα όλο χάρη και μ’ένα πονηρo γελάκι 

Ενώ κολλάνε πάνω του διάφορα έντομα και βδέλλες και παράσιτα

 

Ν α είσαι σαν τον Ιπποπόταμο

Που όταν ανοίγει την στοματάρα του,ρουφάει τον ουρανό ολόκληρο , σφυρίζοντας(κι αστράφτουν διαμαντένια τα δυο μπροστινά μοναχικά του δόντια)

Και όταν Πλατσουρίζει ευτυχισμένος στον βάλτο του ευγνωμονεί τη θεά Ιπποποταμίνα για τα καλούδια του,

Γιατί δεν είναι αχάριστος

Και είναι και φτερωτός …

Κι όταν δίνει ένα σάλτο και πηδά από τον Βάλτο ,απογειώνεται Μαζί με τα ιπτάμενα γαϊδούρια που τα λένε Πηγάσσους , και τους ρινόκερους, τιςνεράιδες, τις μπεκάλτσες ,τους καναρινόγατους και τους Μηρμυγκολέοντες

-Και τα καρχαρίνια με τα φτερά νυχτερίδας και τα χελιδονόψαρα

Και στήνουμε ουράνια πάρτι για πάρτη τους και γελάνε μέχρι δακρύων , -και μετά κλαίνε-κι ύστερα ξαναγυρνούν όλοι στο βάλτο και κάνουν λασπόλουτρο και κοιμούνται –άπαντες- μακάριοι ….

ευτυχισμένοι

στον  βριπολακίδη  με αγάπη  …

Advertisements
Κατηγορίες:ποιηματάκια Ετικέτες:

Σαν νιώσουνε το Τέλος τους ,λένε , οι Ινδιάνοι

Σεπτεμβρίου 15, 2008 Σχολιάστε

Σαν νιώσουνε το Τέλος τους ,λένε , οι Ινδιάνοι

Σαν νιώσουνε το Τέλος τους ,λένε , οι Ινδιάνοι
-Αυτοί που με πνεύματα μιλούν κι είναι Σαμάνοι
Φορτώνουν τα υπάρχοντα σε μια παλιά Πιρόγα
Και προσπαθούν να φτάσουνε του Μανιτού τη Ρόγα …

Μες την Πιρόγα κάθονται και έτσι γλιστρούν στο Έλος
Το Νεκρικό σαν αισθανθούν ,το των Σαμάνων Τέλος
Και προχωράνε σιγανά μες του Θεού τον Βάλτο
Κι όταν φτάνουν στο κέντρο του , Κάνουν εκεί ένα Σάλτο

Κι εν τέλει ο Βάλτος τους Ρουφά στην Θεία αταραξία
Και οι Σαμάνοι σβήνουνε μες την Ανυπαρξία
Βυζαίνουνε το γάλα τους στου Μανιτού τη Ρόγα
Και άδεια πλέει απαλά η Νεκρική Πιρόγα

Απο την Σπηλιά του Νοσφεράτου:
Κατηγορίες:ποιηματάκια Ετικέτες:

Για την Απατηλή Υποσχεση της Αγαπης

Σεπτεμβρίου 15, 2008 17 Σχόλια
Για την Απατηλή Υποσχεση της Αγαπης
Αποσπασματα

Η Σπηλια του Νοσφερατου:

Προσπαθούμε να γεμίσουμε το ανυπόφορο χάσμα του Che vuoi?-_το άνοιγμα της επιθυμίας του Άλλου, Προσφέροντας το ον εαυτό μας ως αντικείμενο ης επιθυμίας το. Υπό αυτή την έννοια η αγάπη είναι , όπως επισήμανε ο Λακάν , μια ερμηνεία της επιθυμίας του Άλλου: η απάντηση της αγάπης είναι. Υπό την έννοια αυτή η αγάπη είναι, όπως επισήμανε ο Λακάν , μια ερμηνεία της επιθυμίας του Άλλου :η απάντηση της αγάπης είναι «Είμαι αυτό που σου λείπει ..με την αφοσίωση μου σε σένα, με τη θυσία μου για σένα, θα σε γεμίσω, θα σε ολοκληρώσω». Συνεπώς , η κίνηση της αγάπης είναι διπλή :το υποκείμενο συμπληρώνει τη δική του έλλειψη προσφέροντας τον εαυτό του στον Άλλον. -η εξαπάτηση που ενέχει η αγάπη συνίσταται στην ιδεα ότι αυτή η αλληλοεπικάλυψη δυο ελλείψεων ακυρώνει την έλλειψη ως τετοια σε μιαν αμοιβαία πλήρωση

Αγαπά την κοινότητα σου ως εαυτόν
Οι δυο σημασίες της Αγάπης :
«Μια σημασία της «αγάπης » είναι η επιθυμία για εγγύτητα. Αλλά «εγγύτητα» μπορεί να σημαίνει δύο πράγματα. Μπορεί να σημαίνει απόλαυση της οικειότητας ή μπορεί να σημαίνει εξάρτηση, συναισθήματα προσκολλήσεις σένα άλλο άτομο με τέτοιο τρόπο που μας είναι πολύ δύσκολο να κάνουμε χωρίς αυτό. Πράγματι , για μερικούς ανθρώπους, αυτό μπορεί να σημαίνει ακόμη και ότι προσκολλάται ο ένας τον άλλο, ότι είναι διαρκώς απαραίτητος ο ένας τον άλλο , κι είναι πολύ δυστυχισμένοι όταν το άλλο άτομο δεν είναι κοντά τους –πράγμα που βέβαια, προκαλεί κτητικότητα και ζήλια».
Η πρώτη σημασία της αγάπης,η «υγιής» αγάπη εμπεριέχει την εγγύτητα και την απόσταση. Τα μέλη των οικογενειών (που νοιώθουν αυτή την αγάπη ) είναι ικανά για μεγάλη οικειότητα και στοργή. Αλλά αισθάνονται επίσης ότι είναι αυτάρκη , γεμάτα αυτοπεποίθηση και ελευθέρα, ετσι δεν έχουν απεγνωσμένα ανάγκη ο ένας τον άλλο. Όταν είναι χωριστά τα καταφέρνουν θαυμάσια »
Δεν λείπει ο ένας τον άλλο ; Ασφαλώς και θυμούνται με ζεστασιά τον σύντροφο τους. Χαίρονται να τον σκέπτονται και χαίρονται τα καλά συναισθήματα που αυτή η σκέψη τους δημιουργεί. Αλλά δεν τους «λείπει», με την έννοια ότι αισθάνονται άθλια, ότι δεν χαίρονται τα αλλά καλά πράγματα που βρίσκονται μπροστά τους εκείνη τη στιγμή
Ετσι η υπόλοιπη ζωή τους δεν φθείρεται απ ¨τον φόβο μήπως η σχέση αυτή χαλάσει, απ ¨την έγνοια για το πώς θα τα καταφέρουν αν χάσουν τον σύντροφο τους απλώς και μόνο επειδή μπορούν να εξασφαλίζουν χώρο για τον εαυτό τους όταν το θελήσουν, χωρίς οι αγαπημένοι τους να προσπαθούν να προσκολληθούν πάνω τους η να τους κάνουν να αισθάνονται ενοχή, σε άλλες στιγμές αισθάνονται ασφαλείς να αφεθούν με μεγάλη εγγύτητα και οικειότηταΔεν φοβούνται μήπως αν έλθουν υπερβολικά κοντά δεν θα μπορούν να ξανα χωριστουν, και ν¨ αποκτήσουν έπειτα ξανά την ανεξαρτησία τους. Στην αρχή φαίνεται παράδοξο ,αλλά στην πραγματικότητα είναι προφανές πως όσο περισσότερο βάλεις στη μια πλευρά της ζυγαριάς το «να είσαι χώρια» τόσο περισσότερο μπορείς να βάλεις στην άλλη πλευρά «το να είσαι μαζί». Ενώ –αντίθετα – όσο περισσότερο«έχεις ανάγκη »τους άλλους ανθρώπους, τόσο περισσότερο πρέπει να τους ελέγχεις;
Όμως υπάρχει και το δεύτερο είδος της αγάπης που μάλλον (και δυστυχώς )είναι και το κυρίαρχο στις μέρες μας (και σε όλη τη σύγχρονη εποχή) η Ρομαντική αγάπη η αγάπη ως εξάρτηση« η πρώτη αγάπη που βιώνουμε, η αγάπη για τη μητέρα μας είναι ετσι. Στην αρχή της ζωής μας είμαστε εντελώς εξαρτημένοι, ετσι υποφέρουμε άσχημα αν η μητέρα δεν είναι εκεί όταν την χρειαζόμαστε.. Και αυτού του είδους η αγάπη μας κάνει να αισθανόμαστε «ξεχωριστοί »

Αυτή τη δευτερη οπτική της αγάπης να εντάξω θα ήθελα να την συνδεσω με το πρόβλημα της ταυτότητας και της ξενοφοβίας σήμερα
Η αγάπη περιγράφεται από τον Lacan ως ένα καθαρά φαντασιακό φαινόμενο. Η αγάπη είναι αυτοερωτική και η δομή της θεμελιωδώς ναρκισσιστική από τη στιγμή που εκείνο που αγαπά κανείς στην αγάπη είναι το ίδιο του το εγώ, που γίνεται πραγματικό στο φαντασιακό επίπεδο Η αγάπη ενέχει μια φαντασιακή αμοιβαιότητα αφού« να αγαπάς σημαίνει., «κατ¨ ουσία να θέλεις να αγαπηθείς» Αυτή ακριβώς η « αμοιβαιότητα μεταξύ του «να αγαπάς» και να αγαπιέσαι» συνιστά τον απατηλό χαρακτήρα της αγάπης. Η αγάπη κατά τον Λακάν, εξαπατά. Εξαπατά επειδή το να αγαπά κανείς προϋποθέτει να δίνει κανείς εκείνο που δεν έχει . σημαίνει να « δίνει εκείνο που δεν έχει» Η αγάπη δεν στοχεύει εκείνο που διαθέτει το αντικείμενο της αγάπης, αλλά εκείνο που του λείπει, το τίποτε πέρα από αυτόν’ ‘Σ’ αγαπώ, (λεει το υποκείμενο στο αντικειμενο της αγαπης του )αλλά, επειδή ανεξήγητα αγαπώ σε σένα κάτι περισσότερο από σένα σε ακρωτηριάζω» Το αντικείμενο αποκτά αξία στο βαθμό που καταλαμβάνει την θέση της έλλειψης
Αυτή την τάση υπερβολικής αγάπης (αγάπης που ακρωτηριάζει θα προσπαθήσω κάπως να την περιγράψω. ως νοσταλγία της συγχώνευσης η συντηξης
Η νοσταλγία της συγχώνευσης ως επιστροφής στην αρχική παραδείσια κατάσταση θυμίζει το περίφημο αρσενικοθήλυκο του Αριστοφανη στο Συμπόσιο του Πλατωνα δηλαδή «ένα ξεχωριστό φύλον που, συνεδύαζε και εις την εμφανισιν και εις το όνομα τα δύο άλλα, το αρσενικόν και το θηλυκόν(….)ολόκληρος ο κορμός του κάθε ανθρώπου ητο στρόγγυλος και ειχεν ολόγυρα ραχην και πλευράς. Είχε τέσσερα χέρια και άλλα τόσα σκέλη και δυο πρόσωπα επάνω εις ένα λαιμόν κυλινδρικόν(…)και αυτιά τέσσερα και διπλά γεννητικά όργανα(….).εστηρίζοντο και εις τα οκτώ των άκρα και μετακινουντο πολύ γοργά περιστροφικώς
Αυτή η επιθυμία ή νοσταλγία συγχώνευσης έχει ως αφετηρία ένα θεμελιώδες τραύμα που προκύπτει σε κάθε προσωπική ταυτότητα από το ίδιο το γεγονός της γέννησης Με τη γέννηση χωρίζεται στα δυο η πρωτογενής μονάδα μέσα στην οποία περιέχονται μητέρα και παιδί και την οποία ο Φρουντ περιγράφει ως έχουσα ένα ωκεάνιο αίσθημα εισόδου μέσα στην αδιάκοπη ροή της ζωής. Η έξοδος από αυτή την κατάσταση μέσω της γέννησης, κάνουν την μητέρα και το παιδί να ζήσουν μια θεμελιώδη αγωνία αποχωρισμού.
Η γέννηση είναι ένα τρομακτικό τραύμα για το παιδί πού μυστηριωδώς και αυθαιρέτως αποβάλλεται από την ωκεάνια εκείνη διάσταση και έρχεται στο φως. Η απώλεια, η διακοπή της συμβίωσης καταγράφονται ως εμπειρία αγωνίας, εμπειρία πού το βρέφος δεν μπορεί να εκφράσει με λόγια, να διατυπώσει ή να επεξεργαστεί εγκεφαλικά

Ο Ο Άγγλος ψυχαναλυτής John Bowlby.θεώρησε ότι πέρα από την τροφή και το σεξ υπήρχε μια βασική προσκόλληση μεταξύ μητέρας και παιδιού, η οποία εξαρτιόταν από την εικόνα , τον ήχο και τη μυρωδιά. Το μωρό διαμορφώνει ένα δεσμό του, έναν ενστικτώδη και συναισθηματικό δεσμό προσκόλλησης με την μητέρα μέσω της αναγνώρισης του προσώπου της, του ήχου της φωνής της τη μυρωδιά της, με την αίσθηση ότι την «κρατάει» και το «κρατάει».Αυτή η συναισθηματική προσκόλληση δίνει στο βρέφος παρηγοριά και ανακούφιση όταν είναι φοβισμένο πληγωμένο ,άρρωστο η κουρασμένο. Κάτω από τέτοιες συνθήκες το βρέφος θα κλάψει και ως αποτέλεσμα θα το πάρουν αγκαλιά και θα ανακουφισθεί. Καθώς το βρέφος γίνεται νήπιο , η μητέρα του η κάποια άλλη ανθρώπινη μορφή προσκόλλησης όπως οι πατέρας οι παππούδες οι γιαγιάδες η οποιαδήποτε άλλη μορφή πού αναγνωρίζει καλά, λειτουργεί ως ασφαλής βάση από την οποία μπορεί να εξερευνήσει το περιβαλλον Η συνάφεια της θεωρίας προσκόλλησης με την αγάπη εκφράζεται από τον ισχυρισμό του Bowlby ότι η συμπεριφορά «προσκόλλησης» πού σημαίνει κάλεσμα βοήθειας και θεμελίωση μιας ασφαλούς βάσης, θεωρείται ότι χαρακτηρίζει τα ανθρώπινα όντα από την αρχή μέχρι τέλους της ζωής τους.

Η προσκόλληση- αγάπη εκδιπλωνεται (η μάλλον αναδιπλώνεται )στην εποχή μας και ως «κοινοτισμός» που μπορεί να προσδιορίζει, σύμφωνα με την Ντομινίκ Σναππερ: «τον εγκλεισμό των ατόμων σε μια ιδιαίτερη ομάδα σε βάρος της κοινής τους συνείδησης και των σχέσεων τους , πέραν της ομάδας τους , με τα μέλη της ευρύτερης κοινωνίας

ως «μνησικακία ικανή να μετασχηματίζει την απώλεια νοήματος σε αναδίπλωση στον εαυτό καθιστώντας την ομάδα «φυλή»συνεχόμενη από την απόρριψη του εχθρού(ο οποίος είναι ικανός να παίρνει πολλές μορφές»…..

Μ’ αρεσει οταν βγαινεις απ’ το μπάνιο

Σεπτεμβρίου 15, 2008 19 Σχόλια

Μ’ αρεσει οταν βγαινεις απ’ το μπάνιο

Μ’ αρεσει οταν βγαινεις απ’ το μπάνιο

Με μια πετσετα μόνο, τυλιγμενη
και τα μαλλια λυτά ,σαν ανεμώνες

και το κορμί σου -λαμπει -υγραμένο
…..
Μετείκασμα μιας ανοιξης που φευγει
και de ja vu της θηλυκής σου ουτοπίας

απο την Σπηλιά του Νοσφεράτου

Κατηγορίες:ποιηματάκια Ετικέτες:

Ο μοτοσικλετιστής και ο δρομέας:(Η:για την έκσταση της ταχύτητας και τη γλυκιά απραξία)

Σεπτεμβρίου 15, 2008 Σχολιάστε
Ο μοτοσικλετιστής και ο δρομέας:(Η:για την έκσταση της ταχύτητας και τη γλυκιά απραξία)

Ο κινητισμός αποτελεί τη νέα θρησκεία της εποχής:« αποτελεί την κύρια σύγχρονη μορφή του μηδενισμού: Πρέπει να επιταχύνουμε– δηλαδή σύμφωνα με τις μαγικές λέξεις της μεντιακής ορθοδοξίας να γίνουμε «ευκίνητοι»«εύκαμπτοι» «,να δείξουμε «περισσότερη ευελιξία» να «προσαρμοσθούμε » .
«Από τη στιγμή που ο άνθρωπος εκχωρεί την ικανότητα του για ταχύτητα σε μια μηχανή: το σώμα του βρίσκεται εκτός παιχνιδιού και παραδίδεται σε μια παχύτητα που είναι ασώματη, ταχύτητα αμιγής, ταχύτητα καθαυτή, ταχύτητα- έκσταση» . ,

Τα πάντα στην εποχή μας κινούνται γρηγορότερα Ζούμε σε μια εποχή «όπου το e/mail αντικαθιστά΄ την επιστολογραφία, όπου τα άρθρα στις εφημερίδες γίνονται όλο και μικρότερα, οι εναλλαγές εικόνων στις οθόνες συχνότερες». Το αεικίνητο και μεταβαλλόμενο ύφος της επικοινωνίας, που εισήχθη με το MTV. απεικονίζει επακριβώς το πνεύμα της εποχής. Γιατί «η ταχύτητα είναι εθιστικό ναρκωτικό: Γεμίζουμε τα αργά κενά μιλώντας στο κινητό τηλέφωνο ενώ περπατάμε στο δρόμο τρομοκρατημένοι, ή πιάνουμε τους εαυτούς μας στον κινηματογράφο να ψάχνουν ψηλαφητά το πλήκτρο Fast forword..»
Ο,τι χαρακτηρίζει την σύγχρονη εποχή είναι η αδυνατότητα να παραμείνεις στη θέση σου Δεν επιλέγεις να είσαι σε κίνηση:Τίθεσαι σε κίνηση.

Για παράδειγμα, ο άνθρωπος που σκύβει πάνω στη μοτοσικλέτα του, -γράφει ο Μιλαν Κούντερα,- δεν μπορεί να συγκεντρωθεί παρά μόνο στη παρούσα στιγμή, γαντζώνεται πάνω σε ένα κλάσμα χρόνου, αποκομμένο και από το παρελθόν και από το μέλλον, βρίσκεται σε κατάσταση έκστασης:σε αυτή τη κατάσταση, δεν ξέρει τίποτε για την ηλικία του, για τη γυναίκα του, για τα παιδιά του, για τις σκοτούρες του. Σε αντίθεση με τον μοτοσικλετιστή, ο δρομέας είναι πάντοτε παρών στο σώμα του, αφού είναι αναγκασμένος να σκέφτεται ασταμάτητα τις φουσκάλες του, το λαχάνιασμα του:Όταν τρέχει ,αισθάνεται το βάρος του ,την ηλικία του, έχοντας όσο ποτέ άλλοτε συνείδηση του εαυτού του και του χρόνου της ζωής του.
Μια τσέχικη παροιμία δίνει τον ορισμό της γλυκιάς απραξίας με μια μεταφορά; «(οι αργόσχολοι) κοιτάζουν τα παράθυρα του καλού Θεού. Οποίος κοιτάζει τα παράθυρα του καλού Θεού δεν βαριέται:είναι ευτυχής»

.Όμως στον κόσμο μας η αργία μεταβλήθηκε σε αεργία, που είναι τελείως άλλο πράγμα:ο άεργος είναι στερημένος, βαριέται, αναζητάει μονίμως την κίνηση που του λείπει.

Από την Σπηλιά του Νοσφεράτου

http://nosferatos.blogspot.com/2008/07/blog-post_9060.html

Κατηγορίες:ταυτότητες, θεωρια Ετικέτες:

Ας ηταν Τωρα νάμπαινα σ’ενα Ονειροπλάνο

Σεπτεμβρίου 15, 2008 Σχολιάστε

Ας ηταν Τωρα νάμπαινα σ’ενα Ονειροπλάνο

Ας ήταν. Τώρα, νάμπαινα σ’ενα Ονειροπλάνο
Στα Σύννεφα ν’ανέβαινα κι ακόμα και Πιο Πάνω
και να διέσχιζα υγρές περιοχές του αέρα
ας ήτανε να ξέφευγα από της Γης τη σφαίρα
σε άλλο κόσμο Ονειρικό , μέσα στα παραμύθια
να εκσφενδονιζόμουνα μεσ’ του ουρανού τα Στήθια
Κιας ήταν να κρεμιομουνα στη Θεϊκή τη Ρόγα
και να γλιστρουσα στα Ψηλά μ’ιπτάμενη Πιρόγα
ας ήταν να με χάιδευε των ΄Ονειρων η Μάνα
και να κοιμόμουν απαλά στων Σινεμά τα Πλάνα….
απο τη Σπηλιά του Νοσφερατου
http://nosferatos.blogspot.com/2008/08/blog-post_6186.html
Κατηγορίες:ποιηματάκια Ετικέτες:

η έννοια της ιδιότητας του πολίτη: Προβληματισμοί…

Σεπτεμβρίου 15, 2008 Σχολιάστε

η έννοια της ιδιότητας του πολίτη: Προβληματισμοι…

η έννοια της ιδιότητας του πολίτη, τοποθετείται εξαρχής, στη σφαίρα του δέοντος.
Η ιδιότητα του πολίτη, υπόρρητα συνδέεται και με το αίτημα ενός συνόλου ηθικών αρετών: ο πολίτης οφείλει να ‘’γίνεται’’ κάτι παραπάνω από άτομο, να αναλαμβάνει δικαιώματα και υποχρεώσεις, να εκπληρώνει δηλαδή τους όρους ενός υποθετικού ‘’κοινωνικού συμβολαίου’’. Σ’αυτό το αίτημα συν-πλήρωσης των ενεργειών της δραστηριότητας του κάθε πολίτη με τη δράση των άλλων πολιτών, ανευρίσκουμε και ένα δεύτερο στοιχείο που διαφοροποεί την έννοια της ιδιότητας του πολίτη από την έννοια της τάξης: η τάξη είναι έννοια διαιρετική-αντιθετική προς τις άλλες ταξεις, –συγκρουσιακή με την προοπτική της αρσης των αντιθεσεων στην μαρξιστική θεώρηση
-αντίθετα η έννοια του πολίτη είναι ενοποιητική, υπαινίσσεται ένα πολιτικό-δικαικό περιβάλλον ισότητας και ισονομίας, μια συνεργασία χωρίς αντιφάσεις.
 Η έννοια της ιδιότητας του πολίτη παραπέμπει σε μια ‘’βαθειά οριζόντια συντροφικότητα’’ αν θυμηθούμε ένα από τα στοιχεία του ορισμού του Β. Anderson για το έθνος, στην εθνική ( λαική) κυριαρχία, την κυριαρχία των πολιτών. Εντέλει, η κοινωνική και πολιτική εσωτερίκευση της κυριαρχίας διακρίνεται στον ίδιο τον πυρήνα της ιδιότητας του πολίτη και συναρθρώνει τα επιμέρους χαρακτηριστικά που συνθέτουν την έννοια.Η σχέση της εθνικής κυριαρχίας με την ιδιότητα του πολίτη προκύπτει και από την πορεία ενοποίησης της Ευρωπαικής Ενωσης : Η ενοποίηση δεν αναζητείται ως απλή διεθνική ένωση, ως αναδιπλασιασμός και μόνο των επιμέρους εθνικών κυριαρχιών αλλά ως υπερεθνική ένωση δηλαδή ως ολοκλήρωση που αναπόφευκτα υπονομεύει τις επιμέρους εθνικές κυριαρχίες, που επεμβαίνει απο-διαρθρωτικά και ανα-διαρθρωτικά στη δικαική, κοινωνική, πολιτική τάξη των κρατών μελών. Τα σημάδια αυτής της δισχιδούς διαδικασίας διακρίνονται και στην εξέλιξη της ιδιότητας του πολίτη: Στα πλαίσια της Ε.Ε πλάι στον πολίτη του έθνους-κράτους αναδύεται ως ενδεχόμενη προπτική και ο Ευρωπαίος πολίτης. Ο τοκετός, όμως, δεν είναι ανώδυνος αλλά επώδυνος και ανασφαλής: Στήν έννοια του Ευρωπαίου πολίτη ενυπάρχει η απάρνηση της εθνικής κυριαρχίας, που αποτελεί συστατικό στοιχείο του πολίτη του έθνους-κράτους. Από την άλλη, δεν είναι ακόμα ορατή μια αρθρωμένη πολιτισμικά Ευρωπαϊκή ταυτότητα, ώστε να εμπεδωθεί η μελλοντική ιδιότητα του Ευρωπαίου πολίτη
Απο τη ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ
Βλ και εδώ : Για την ιδιοτητα του πολιτη και τη σχεση του με τον Συγχρονο , μετανεωτερικο , εκ των Υστερων , εθνικισμό και τους διαφορους Φονταμενταλισμους
Κατηγορίες:ταυτότητες, θεωρια Ετικέτες: