Αρχική > ποιηματάκια, Uncategorized > Η ποιηση ειναι βαθυ εντός μας, ορυχείο

Η ποιηση ειναι βαθυ εντός μας, ορυχείο

Σεπτεμβρίου 13, 2008 Σχολιάστε Go to comments

Η ποιηση ειναι βαθύ εντός μας, ορυχείο

Η ποιηση ειναι βαθυ εντός μας, ορυχείο
Κι αυτό που εξορύσσεται ειναι στιλπνό και λείο
ειναι του βιού μας Λάφυρο,πολύτιμο πετραδι
μοιάζει περίβλημα Αυγου ,μοιάζει ματιου ασπραδι

μοιάζει μ’ ενα κατάλευκο ,στο πέτο μας μαντήλι
η ,στο καντήλι, που η μαμά , άναβε, το φυτίλι
μοιάζει με τον πλακούντα (μας) και τον ομφαλιο λώρο
που η Φυση ,αν και αστοργη ,μας εδωσε για δώρο…


Που όμως το πετάξανε απο την γέννηση μας
-ενώ κουκούλι θάτανε για αναγέννηση μας
απο την Σπηλιά του Νοσφεράτου
Advertisements
Κατηγορίες:ποιηματάκια, Uncategorized Ετικέτες: ,
  1. vripol
    Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 12:22 μμ

    Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΣΙΧΑΜΕΝΩΝ ΠΟΙΤΩΝ..

    Η ποίηση ρέι μέσα μου σάν οχετός δυσώδης,
    πού βάθος έχει απύθμενον καί μύες θηριώδεις,
    φυσαλιδώδη απόπνοια μεθάνιου αναδίδει,
    σκύβαλα διανοητικά στό πνέυμα αποδίδει.

    Φάσματα σκοτεινότατα , βλέννες γλοιωδεστάτους,
    γεννά καί σκέψεις ειδεχθείς, τής ομορφιάς θανάτους,
    μνημεία προχειρογραφής, ξυπνακισμού φουσκάλες,
    πού πρίζουνε καί τού Ιώβ τίς δίδυμες τίς μπάλες..

    Κι άν κάνω αυτοκριτικήν, βελτίωσιν δέν βλέπω
    διότι οντας οκνηρότατος ποίησιν δέν διαβάζω,
    μόν’ έχων δείκτην τής χειρός μόνιμα σέ ρουθούνι,
    μ’ ιξώδες σμήγμα εκ τού ωτός σβόλους κατασκευάζω..

  2. luciferidis
    Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 12:51 μμ

    η ποιησις σου Vripola ,λίγ Μπωντλαίρ θυμίζει,
    αν και στ΄αλήθεια αρχισε ,λιγάκι να μας πρηζει

  3. vripol
    Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 2:45 μμ

    Απ τά δικά μου ποιήματα επιτυχή είναι τούτα
    πού επιφέρουν οίδημα στά εκκρεμή σου φρούτα.
    Ενώ οι στίχοι οι υμέτεροι ψηλότερα στοχεύουν:
    καί στήν ψυχή καί στό μυαλό τήν μέθεξη νά φέρουν..

  4. vripol
    Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 3:21 μμ

    Ο ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΑΤΟ..

    Γλυφτρόνι εκατάντησα, κόλακας τού αφέντη,
    πού γιά νά γίνω αρεστός στά πόδια του κυλιέμαι
    δήθεν μέ ευχαρίστηση δέχομαι τίς κλοτσιές του,
    τό φτύσιμό του λούζομαι , σιωπαίνω στίς βρισιές του.

    Τόν ρόλον αποδέχθηκα διότι έχω οικογένειαν,
    πούχει στομάχια μπόλικα πού ανηλεώς πινούνε,
    πληρώνω φροντιστήρια, τρέχω σ οδοντιάτρους΄,
    μέ σύνθλιψαν λογαριασμοί κι επτά δανίων τόκοι.

    Χωρίς αξιοπρέπεια κερδίζω τό ψωμί μου
    καμιά δουλειά δέν είν ντροπή έλεγε μιά γνωστή μου
    πού παλαιά διηύθυνε ένα χαμαιτυπείο,
    καί τώρα έχει διάσημο ιδιωτικό σχολείο.

    Μά τώρα πού ανασκοπώ τού βίου μου τήν πορεία,
    κρίνω πώς καί καλύτερες υπήρξαν ευκαιρίες,
    μά εγώ πάντα επέλεγα απ τίς δουλειές εκείνες,
    πού ήταν ευτελέστερες, αισχρότερες κι αχρείες..

    Νομίζω, χμ, ναί , σκέπτομαι πώς κάτι μέ τραβάει
    νά σέρνομαι στών αφθεντών τά προστυχα τά πόδια,
    νά ενδύομαι τά πέτσινα, τά κρικοφόρα ρούχα,
    μά ναί, είναι ολφάνερο, ΚΑΤΑΝΤΗΣΑ ΜΑΖΟΧΑ..

  5. vripol
    Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 3:22 μμ

    ΤΗΛ 66666666666
    ΤΑ ΚΑΝΩ ΟΛΑ!!!!!

  6. luciferidis
    Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 4:34 μμ

    Αυτό που μαλλον φαινεται απ’ τα Ποιήματα σου
    ειναι μικρε Βριπόλακα, η Τρυφερή καρδιά σου
    παρόλο που την τυραννας και που την Μαστιγώνεις
    -με καμιτσιες που δερνεσαι ,τον εαυτό πληγωνεις-
    Απ’ τις ρωγμές της Ποιησης βγαινει ενα φως που Καίει
    που ‘ναι σαν ποταμός δροσιας ,ρευστη ψυχή που ρεει …

  7. luciferidis
    Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 4:44 μμ

    Κι αυτό που αναδεικνυεται μεσ την ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ
    Στη Χωρα μας που επέφερε η Δεξια και Σία
    -και τεινει να εξαπλωθει σ’ ολη την Ευρασία=
    ως μια ελπίδας οαση μεσα στη Ξηρασια
    σαν συντριβανι απο Φωτιά, σαν νεα Ευτοπία
    – η σαν κρυμμενη μεσα μας παλιά φωτογραφια
    σαν φυλαγμένο μυστικό κι Αγαπημένη Θεια-
    ειν’ του μικρου vripolaka η μαγική ουσια
    ποιηματα που μοιαζουνε σαν Αυτο-συνουσια
    σαν να συνουσιαζεται το μεσα και το εξω
    Πως αραγες να γίνεται; Θελω κι εγώ να παίξω …

  8. vripol
    Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 5:39 μμ

    ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΑΥΤΟΜΑΣΤΙΓΟΥΜΕΝΩΝ ΣΤΙΧΩΝ

    Το μυστικό πατέρα μου είναι το αυτομίσος.
    Νάχεις ψυχή πού θα θελε όλους να αγαπήσει, κι όμως τον ίδιον εαυτόν στόν τοίχον να κτυπήσει.
    Ψυχή πού πάντα δίνονταν στής κοινωνίας τά πρέπει κι ούτε στιγμή δε ρώτησε : «εγώ δι εμέ τι θέλω;» καί
    έμαθε στόν περίγυρον «καλό παιδί » να δείχνει
    καί εντός της τά απόβλητα
    αισθήματα να ρίχνει. Σαν έρχονται οι έπαινοι, όχι δεν με αγγίζουν, μά καί μού προκαλούν αμόκ γιατί μού υπενθυμιζουν πώς πίσω από ένα έκαστον εκ των αφθόνων «μπράβο»,
    μιά νόμιμη ή παράνομη επιθυμία θάβω..

  9. vripol
    Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 6:34 μμ

    ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ
    ΓΙΑ ΤΗΝ 14η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
    ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

    1. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΟΥ. 1900-1985

    Γεννήθηκε στά Κοτύλια τής Αργυρούπολης τού Πόντου

    Ηρωΐδα μάννα 7 παιδιών.

    Αφθαστη στήν ταχύτητα στίς αγροτικές εργασίες.

    Επλυνε, τάϊσε καί φιλοξένησε εκατοντάδες περαστικούς από τό χωριό Λεκάνη Καβάλας, πού τούς μάζευε ο σύζυγός της
    Γιώργος Πολλυχρονίδης σάν δέν είχαν πού νά μείνουν..

    Αγωνίστηκε νά μεγαλώσει τά παιδιά της , μόνη της μετά τήν εκτέλαση τού συζύγου της τό 1947.

    Ελεγε στό εγγονό της Γιώργο:

    » Γιωρίκα, όντες θά ίνεσαι γιατρός, κι θα περτς παράδας α σί φτωχούς»

    Γιώργο, όταν θά γίνεις γιατρός, δέν θά παίρνεις χρήματα από τούς φτωχούς,

    «Γιωρίκα, πούλι ‘μ, όντας πέρτς γομώντς τήν τσόπα ‘σ.
    όντας δείς, γομώντς τήν ψή ‘σ

    Γιώργο, παιδί μου, ΟΤΑΝ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΓΕΜΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΣΟΥ
    ΟΤΑΝ ΔΙΝΕΙΣ ΓΕΜΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ

    Ηξερε μόνο νά δίνει. Αιωνία της η μνήμη.

  10. vripol
    Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 7:01 μμ

    ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ
    ΓΙΑ ΤΗΝ 14η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
    ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

    2. ΠΕ»Ι ΜΑΝΙΔΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ 1900-1968

    Γεννήθηκε στό χωριό Κοσπιδί τής Ματσούκας τής Τραπεζούντας τού Πόντου.

    Φοίτησε στό Φροντιστήριο τής Τραπεζούντας καί μετά τήν ανταλλαγή στήν Ακαδημία Αλεξανδρούπολης.

    Υπηρέτησε τρία χρόνια στά Τάγματα Εργασίας (Αμελέ Ταμπουρού) όπου οδηγούνταν οι στρατευμένοι στόν Οθωμανικό Στρατό χριστιανοί. Επιβίωσε αυτός καί οι χωριανοί του, γιατί σάν ο μόνος εγγράμματος, ήταν σιτιστής στό τάγμα του καί φρόντισε ώστε νά μήν πεθάνουν από τήν πείνα.

    Παντρέυτηκε τήν Ελένη Κοταλακίδου κάι έκαναν πέντα παιδιά .
    Τό πρώτο του παιδί, η Δεσποινούλα, πέθανε μέσα στόν ναό τού Αγίου Γρηγορίου τής Τραπεζούντας, από εξανθηματικό τύφο. Εκεί «συνοστίζονταν» επί δίμηνο οι πρόσφυγες, περιμένοντας τό πλοίο γιά τήν Ελλάδα. Εκεί πέθαναν καί οι δύο γονείς του απο την ιδια αιτία. Η Ελένη αρώστησε καί δέν μπόρεσε νά πάει στήν ταφή τού παιδιού της. Μιά ζωή γι αυτό μοιριλογούσε. Αργότερα, είχε τήν ευκαιρία νά πάει στήν κηδεία τού δεύτερου της παιδιού..

    Αγωνίστηκε, όπως όλοι τότε, σάν αγρότης καί σάν δάσκαλος νά σταθούν στά πόδια τους στήν Λεκάνη Καβάλας. Σάν δάσκαλος έδωσε τήν ψυχή του. Η Λεκάνη ονομάστηκε «Τό χωριό τών γραμμάτων»

    Ηξερε μόνον νά δίνει. Αιωνία του η μνήμη.

  11. vripol
    Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 7:26 μμ

    ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ
    ΓΙΑ ΤΗΝ 14η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
    ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

    3. ΠΟΛΥΧΡΟΝΪΔΗΣ ΓΙΩΡΙΚΑΣ 1898-1947

    Γεννήθηκε στό χωριό Κοτύλια τής Αργυρούπολης τού Πόντου.

    Τό παλληκάρι τού χωριού, καί ο πρώτος μαθητής

    Φυγόστρατος μετά από τό 1914. Από τούς 18 πού στρατεύτηκαν από τό χωριό του, γύρισαν ζωντανοί μόνο οι 2

    Επί χρόνια οι χωροφύλακες προσπαθούσαν νά τόν στρατεύσουν καί δεν τά κατάφερναν

    Παντρεύτηκε τήν Αλεξάνδρα.

    Αγρότης, καλαϊτσής, πρακτικός γιατρός μά πάνω απ όλα αύθαστος ταουλτσής.

    Φανατικός Βενιζελικός. Πολέμησε στόν Στρυμώνα τό 1935, μέ τό κίνημα τού Βενιζέλου. Πρός τιμήν τού εκτελεσθέντος τότε ταγματάρχη Βολάνη, ονόμασε τό τελευταίο του κορίτσι Βολάνα. Τότε καθαιρέθηκε από πρόεδος τού χωριού του.

    Γλύτωσε από εκτέλεση τό 1944 στό Κιλικίς, γιατί ο ένας από τούς ΠΑΟτσίδες πού θά τόν εκτελούσαν τόν ρώτησε : «Εσύ δέν είσαι ο Πολυχρονίδης από τήν Λεκάνη; Εγώ φιλοξενήθηκα στό σπίτι σου» καί τόν φυγάδευσε.

    Δέν γλύτωσε από τήν εκτέλεση τό 1947, όταν οι παρακρατικοί
    τού χωριού του τόν απήγαγαν από τό χωράφι, καί τόν κρέμασαν από ένα δέντρο ως κομμουνιστή.

    Δέν μασούσε τά λόγια του.

    Ηξερε μόνον νά δίνει. Αιωνία του η μνήμη

  12. vripol
    Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 7:41 μμ

    ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ
    ΓΙΑ ΤΗΝ 14η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
    ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

    4. ΕΛΕΝΗ ΠΕ»ΙΜΑΝΙΔΟΥ 1902-1987

    Γεννήθηκε στήν Κοσπιδί τής Ματσούκας τής Τραπεζούντας τού Πόντου.

    Γυναίκα τού Γιάννη. Ηρωϊδα τής φτώχιας καί τής προσφυγιάς όπως οι περισσότερες, τότε.

    Φιλομαθέστατη, ίσως η μόνη γυναίκα από τό χωριό της πού επιχείρησε νά πάει στό σχολείο. Τά αδέλφια της πού ντρέπονταν γι αυτό τήν μάλωσαν. Εκείνη επέμενε καί πήγε τήν πρώτη μέρα. Κατά τήν διάρκει ατού μαθήματος, καί ενώ έξω γινόταν χαλασμος από βροχή καί αστραπόβροντα, φώναξε : «Κϋριε, κύριε, έξω ρούζνε γιλδιρίμεα» ( έξω πέφτουν κεραυνοί). Τά αδέλφια της προσβλήθηκαν, καί στήν επιστροφή τήν πέταξαν στό ποτάμι..Δέν ξαναπήγε..
    Εμαθε νά κουτσοδιαβάζει στά 40 της..

    Ηξερε μόνον νά δίνει. Αιωνία της η μνήμη..

  13. vripol
    Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 7:43 μμ

    Σ ευχαριστώ γιά τήν ανοχή Δέν έχω άλλον. Τελείωσα.

  14. Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 9:51 μμ

    Τη ρίζα ‘σ κι νέσπαλες Βριπολίδη.
    Είναι και δικές μου ρίζες.
    Αιωνία τους η μνήμη.

  15. luciferidis
    Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 10:14 μμ

    καλά εκανες και τα βαλες ολα αυτά εδώ μεσα αγορι μου. Με συγκινησες .
    καποια στιγμή θα γραψω κι εγώ για τους δικους μου.Συγγενεις και φιλους .

  16. luciferidis
    Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 10:34 μμ
  17. vripol
    Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 10:41 μμ

    Λελεύω σε, ρίζαμ δέλτα-κάπα. Ους να τελένταν τ’ ημέρασιμ κι θα νεσπάλατς.
    Κι άλλα πολλά γιά τα ατιντς
    ημπορώ να λέω σε, αλλά έναν μόνον θα λέω: Οντας έυρέθαν όλεα τά αδέλφια τη κύρισι μ εντάμαν γιά να εφτάνε τά χαρτία ,να δίγνε σόν μικρόν, τον ταϊ μ τον Παύλον, το οσπίτ καί τά χωράφεα σό χωρίον, ουλ εγκαλεάασθαν κι έκλαψαν, κι ας επτά νομάτς κανείς πα τηδέν κ είπε, να ψαλαφά χωράφεα κι ας αήκα..Μόνον εδίναν ο πάπο μ καί η καλομάνα ‘μ
    καί αέτς πα εμάθαναν καί τά παιδία τουν. Εεε κι τι Γιωρίκα, εε κι τι Αλεξάνδρα..Αμον εσας αν έτον ούλ οι ανθρώπ, πολέμους κι θα εφτάγαν..

  18. vripol
    Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 11:15 μμ

    Ses chromosomes dans l atmosphere…
    Le vent les portera..
    Merci mon pere, luciferidis.
    Merci pour l esprit d’ espour qui me donnes.
    Peut-etre parlent les
    23 chromosomes
    de l’ origine pontiac qui te ports..

  19. vripol
    Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 11:25 μμ

    Exquisez-moi…que tu ports. Τά ξέχασα τά ρημάδια, μετά από 30 χρόνια..

  20. vripol
    Σεπτεμβρίου 14, 2008 στο 3:05 πμ

    Excusez moi pour l’ «exquisez»…πφχθθθθθ!!

  21. Σεπτεμβρίου 14, 2008 στο 12:29 μμ

    Εγώ πα, να καλατσεύω τα κι πορώ αμόν εσε τα ποντιακά. Αλλά πολλά γρικώ γιατί ο πάππο ‘μ ο Ξανθόπουλος ο Γιάννης κι η γιάγια ‘μ η Ραχήλα ποντιακά καλατσεύαν και γώ το εγγόνι άκουγα. Κι η μάνα ‘μ καλατσεύ αλλά ποίος ξερ’ αν καλατσεύε ‘τα σωστά;
    Όταν έρτα αδακά ση Γερμανίαν, επήρα έναν καλόν βιβλίον για την ιστορίαν της ελληνικής γλώσσας (κ’εν’ η δουλεία ‘μ εμένα οι γλώσσες κι αήκα….). Έμαθα ανάξα για την γλώσσαν εμούν γιατί απές γραφ’ και για τα ποντικά,. την συντηρητική τους εξέλιξη και την αρχαιοπρέπεια που κράτησαν από την κοινή την ελληνιστική.

    Francisco R. Adrados, Historia de la lengua griega. De los origenes a nuestros dias. 1999
    γερμανική μετάφραση του βιβλίου από την amazon >>

    Ντο τερείς ναι ο Ισπανός έγραψ’ και για την γλώσσαν εμούν!

  22. vripol
    Σεπτεμβρίου 14, 2008 στο 1:50 μμ

    Νέπρε, γιάβρουμ, πολλα εμορφα καλατσεφς τεμέτερον την γλώσσαν..
    Μη θαρρείς ντό εν έναν τογρίν (σωστόν) καλάτσεμαν και πώς τά άλλα κ είναι..Γιατι καί σόν Πόντον, από χωρίον σε χωριον, η λαλία μουν, το ίδιον κι έτον..Καλάτσευε εσυ πουλόπομ τεμέτερον την γλώσσαν, καί μη νουνίζς ντό κι έν σωστόν..Ακσον την μάνα ‘σ, σωστά καλατσέβ..

    Φιλώ σε, πουλόπομ
    Ο ταΐ ‘σ (ο θείος σου) ο Γιωρίκας.

  23. luciferidis
    Σεπτεμβρίου 14, 2008 στο 2:11 μμ

    ρε σεις ; Εσεις οι δυο ..Πως καταφερνετε να προσπερνατε την εγκριση;και να απαντατε οενας στον αλλον ; Βρε ;

  24. vripol
    Σεπτεμβρίου 14, 2008 στο 4:09 μμ

    Αφεντικό, μιλάμε σέ εναλλακτική Ποντιακή συχνότητα. Κάμε δουλειά σου εσύ στήν Σπηλιά. Εδώ εμείς φιλάμε τά έρημα..

  25. luciferidis
    Σεπτεμβρίου 14, 2008 στο 4:49 μμ

    Χριστε και Κυριε!! ..Σοδομα και Γομορα γινονται εδώ περα μεσα ..

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: