Αρχείο

Archive for Σεπτεμβρίου 13, 2008

Ωδή στην Τερατοχώρα

Σεπτεμβρίου 13, 2008 Σχολιάστε

Ωδή στην Τερατοχώρα

Στην μακρινή πατρίδα μου ,χώρα των Νοσφεράτων
Υπάρχει μια περιοχή που λέγεται: ‘’Τεράτων ‘’

Είναι κρυφή και άβατη ,και πας μόνο με τζιπ
Και πάνε εκεί για τουρισμό τρελοί Ντιπ κατά Ντίπ

Εκεί ειν’ ο Βατραχόμυγας εκεί κι ο Αρχιδολεων
Εκεί λένε κατεφυγε κι ο βασιλιάς ο Κρεων

Εκεί λένε πως κρυφτήκαν οι Μόρλοκ κι οι Ελόι
Και όλο αλληλοτρωγονται μες την παχιά τη χλόη

Εκεί είναι ο Ιππόγρυπας κι ο Ιπποψωλιαδης
Εκεί κιο Ισοπεδωτής και ο Κερβεριαδης

 

Σε ένα δεντρί –το πιο ψηλό -κρύβεται ο Κατωβλέπας
Πουναι της τερατόχωρας . ο τρομερός Γκιουλέκας

Εκεί κι οι Καφετούληδες πούνε καλικαντζάροι
Κι οι Γίγαντες οι τρομεροί που λέγονται Τσατσαροι

Γιατί όλο χτενίζονται με μια μικρή τσατσάρα
Και λεν πως διαθέτουνε και τρομερή πο..τσάρα
απο την Σπηλια του Νοσφερατου

 

’’http://nosferatos.blogspot.com/search/label/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CE%B1?updated-max=2008-08-21T21%3A00%3A00%2B03%3A00&max-results=20

Advertisements
Κατηγορίες:ποιηματάκια Ετικέτες:

Θαλάσσιο ταξίδι

Σεπτεμβρίου 13, 2008 Σχολιάστε

Θαλάσσιο ταξίδι

Θαλάσσιο ταξίδι

Μένα καράβι που το γδέρνει ο αέρας
να ανταμώσω το θαλάσσιο μου τέρας
΄πού -Σα τον φόβο-κατεβαίνει απ΄τον βορρά
μες της καρδιάς μου τα βαθύτατα νερά

να πολεμήσω στού ωκεανού τη μάχη
σκαρφαλωμένος σε μιας φάλαινας τη ράχη
λογχίζω με τα μάτια μου το βλέμμα
-πού μου πληγώνει τη καρδιά σαν ένα ψέμα-

όαση μες το πουθενά-να η αλήθεια
καθώς φυτρώνει στου ουρανού τα στήθια
και με λυτρώνει απ’ τη μίζερη συνήθεια

Σαν το νερό που διαρκώς γλιστρά ,η αυταπάτη
Καθώς μου φεύγει το γλυκύτερο μου κάτι,
Σα μια πληγή στο στόμα ,σα φαρμάκι

Σαν όαση στην έρημο μοιάζεις αγάπη
Σαν το νερό που διαρκώς γλιστρά ,σαν αυταπάτη
Καθώς μας φεύγει το γλυκύτερο μας κάτι,
Σα μια πληγή στο στόμα ,σα φαρμάκι….

Απο την Σπηλια του Νοσφεράτου
Κατηγορίες:ποιηματάκια Ετικέτες:

Η ποιηση ειναι βαθυ εντός μας, ορυχείο

Σεπτεμβρίου 13, 2008 25 Σχόλια

Η ποιηση ειναι βαθύ εντός μας, ορυχείο

Η ποιηση ειναι βαθυ εντός μας, ορυχείο
Κι αυτό που εξορύσσεται ειναι στιλπνό και λείο
ειναι του βιού μας Λάφυρο,πολύτιμο πετραδι
μοιάζει περίβλημα Αυγου ,μοιάζει ματιου ασπραδι

μοιάζει μ’ ενα κατάλευκο ,στο πέτο μας μαντήλι
η ,στο καντήλι, που η μαμά , άναβε, το φυτίλι
μοιάζει με τον πλακούντα (μας) και τον ομφαλιο λώρο
που η Φυση ,αν και αστοργη ,μας εδωσε για δώρο…


Που όμως το πετάξανε απο την γέννηση μας
-ενώ κουκούλι θάτανε για αναγέννηση μας
απο την Σπηλιά του Νοσφεράτου
Κατηγορίες:ποιηματάκια, Uncategorized Ετικέτες: ,