Αρχείο

Archive for Σεπτεμβρίου 12, 2008

Τουρίστες και περιπλανώμενοι Αλήτες

Σεπτεμβρίου 12, 2008 Σχολιάστε

Τουριστες και περιπλανωμενοι Αλητες

Το να ζεις σε μια μετανεωτερική κοινωνία σημαίνει να ζεις στο κέντρο ενός καλειδοσκοπίου εναλλασσόμενων ρόλων κατι που οδηγεί τις ταυτότητες σε ένα μόνιμο ταξίδι . Στις μέρες μας όλοι είμαστε επί ποδός, αλλάζουμε θέση μετακινούμενοι προς και από τόπους πού δεν αποτελούν κατοικία μας ,με ταξίδια, διαδίκτυο, δορυφορική τηλεόραση .
Σημερα ζουμε στον κοσμο του τουριστα
O Πωλ Ρισαρντ
(αμερικανός ζωγράφος λέει «ο αλήτης όταν είναι πλουσιος ονομάζεται τουρίστας, ‘
Ο Ντανιελ Μπουρτιν (αμερικανός ιστορικός ) γράφει «ο ταξιδιώτης ηταν ενεργητικός . Αναζητούσε περιπέτεια , εμπειρίες…. Ο τουρίστας είναι παθητικός. Περιμένει να του έρθουν τα ενδιαφέροντα. Πάει για να δει τα αξιοθέατα»

Ο Γκ. Τσεστερτσον ,,«Ο ταξιδιώτης βλέπει ο,τι βλέπει, ο τουρίστας βλέπει ο,τι έχει έρθει να δει»,
Ο Πολ Θερου αμερικανός συγγραφεας « Οι τουρίστες δεν ξέρουν που έχουν πάει , οι περιηγητές δεν ξέρουν που να πάνε ,
Ο Ρομπερ Ρανσι βρετανός κληρικός « Το Μεσαίωνα οι άνθρωποι ήταν τουρίστες λόγω της θρησκείας τους , ενώ σήμερα ειναι τουρίστες γιατί ο τουρισμός είναι η θρησκεία τους ,
Η Σουζαν Σονταγκ : « Η κάμερα σε κάνει τουρίστα στην πραγματικότητα των άλλων ανθρώπων και τελικά και στη δική σου»
Όμως ταυτόχρονα η παγκοσμιοποίηση μετατρέπει και χωρίζει τους κάτοικους του πλανήτη σε δυο παράλληλους κόσμους:
Ο Ζ Μπαουμαν ονομάζει «τουρίστες» τους κάτοικους του πρώτου του ολοένα περισσότερο κοσμοπολίτικου «υπερεδαφικού» κόσμου της ελίτ ,των παγκόσμιων επιχειρηματιών, των σταρ του μάρκετινγκ.
Για τους «τουρίστες »τα εθνικά σύνορα ισοπεδώνονται. Ο χώρος δεν έχει σημασία γι αυτούς εφόσον η κάλυψη οποιασδήποτε απόστασης είναι στιγμιαία.
Για τους κατοίκους του δεύτερου κόσμου, «περιπλανώμενους αλήτες» τους πρόσφυγες ,τους μετανάστες, τα τείχη πού είναι χτισμένα από τους μεταναστευτικούς έλεγχους γίνονται ψηλότερα.

Για τους «τουρίστες» οι βίζες εισόδου καταργούνται.
Για τους «περιπλανώμενους αλήτες» – ανοίγονται οι τάφροι των ελέγχων.
Οι «τουρίστες» φεύγουν από ένα μέρος όταν νέες άγνωστες εμπειρίες τους καλούν σε άλλα μέρη.  

Οι ‘‘περιπλανώμενοι» μετανάστες όπου κι αν σταματήσουν είναι απίθανο να γίνουν δεκτοί με χαρά .


Κατηγορίες:ταυτότητες

Η Ντροπή

Σεπτεμβρίου 12, 2008 Σχολιάστε

Nτροπή και ενοχή

Η ντροπή συγχέεται εύκολα με την ενοχή. Ενοχή αισθανόταν ο Ρασκολνικοφ για τη πράξη του, ο Ηλίθιος του Ντοστογιέφσκι αισθανόταν ντροπή(για την κοινωνική αδεξιότητα του).

Ο Ηλίθιος, ο Μίσκιν «αμύνεται όσο μπορεί, επιδεικνύει ανωτερότητα και τη γνωστή του ηλιθιότητα, αλλά μένουμε μονίμως με την αίσθηση ότι είναι περιττός ανάμεσα στους ανθρώπους, υπεράριθμος και λίγο άχρηστος παρά πρωταγωνιστής» .

Η ντροπή για τον Νορμπερτ Ελιας συνδέεται με την αίσθηση ενός ανυπεράσπιστου εαυτού. Για τον Ελιας η γενίκευση της ντροπής( αιδούς ) αποτελεί ένα κρίσιμο επεισόδιο στην μακρά πορεία εσωτερικευσης των συναισθημάτων -εκλογίκευσης της συμπεριφοράς του Δυτικού ανθρώπου. Το συναίσθημα της αιδούς -γράφει- «είναι ένα είδος φόβου , μπροστά σε χειρονομίες υπεροχής τρίτων», φόβος που δεν μπορεί να αποκρουστεί με κάποια μορφή σωματικής άμυνας. Η σύγκρουση η οποία εκδηλώνεται με αιδώ- φόβο δεν είναι μόνο μια σύγκρουση του ατόμου με την επικρατούσα κοινή γνώμη αλλά «μια σύγκρουση στην οποία το οδηγεί η συμπεριφορά του με το κομμάτι εκείνο του εαυτού του το οποίο εκπροσωπεί αυτή την κοινή γνώμη , είναι μια σύγκρουση στα πλαίσια της δικής του θυμικής οικονομίας» Ο φόβος απέναντι στην παραβίαση κοινωνικών απαγορεύσεων αποκτά τόσο πιο έντονα χαρακτήρα αιδούς όσο εντονότερα η κοινωνική συγκρότηση μεταβάλλει εξωτερικούς καταναγκασμούς σε αυτοκαταναγκασμους, όσο δηλαδή προωθείται ο (εκ)πολιτισμός της συμπεριφοράς 

 Ο Ελιας, σ αυτό το σημείο , φαίνεται να συμφωνεί με την πολύ ευρεία χρήση του όρου «πολιτισμός» που κάνει ο Φρουντ (στο έργο του «η δυσφορία στον πολιτισμό ») : ο Πολιτισμός είναι η μορφή κοινωνικού και πολιτιστικής οργάνωσης που προχωράει πέρα από την απλή πρωτόγονη, που υπαινίσσεται αυξανόμενη περιπλοκοττητα της κοινωνικής ζωής . Το τίμημα που πληρώνεται για τα υψηλά πολιτιστικά επιτεύγματα σύμφωνα με τον Φρόυντ ,(κατά τον Ελιας το τίμημα για την «κοινωνική ειρήνευση») είναι η αυξανόμενη καταπίεση- απώθηση της επιθετικής ορμής και η ενοχή.(στον Ελιας η «αιδώς»-ντροπή). Tα αισθήματα ενοχής για τον Φρουντ είναι η έκφραση της έντασης ανάμεσα στο υπέρ-εγώ και το εγώ. Σύμφωνα με τις φροϋδικές απόψεις, θεμελιώδης πηγή της ανθρώπινης ενοχής και πρωταρχική δύναμη του πολιτισμού , είναι ο (υποτιθεμενος) φόνος του πατέρα από τους γιους , που διεκδίκησαν από αυτόν την εξουσία εντός της πρωταρχικής ομάδα -ορδής . Με τη σύλληψη της έννοιας του ένστικτου της καταστροφής, ο Φρουντ αναγνώρισε πως. υπήρχε πολύ πιο πολλή καταστροφικότητα από oση μπορούσε να ερμηνευτεί από το συσχετισμό με το σεξουαλικό ένστικτο : «ο άνθρωπος – λέει ο Φρόιντ- δεν είναι ένα πράο ,αξιαγάπητο πλάσμα , που το πολύ πολύ να αμυνθεί όταν το επιτεθούν , αλλά στον ορμικό εφοδιασμό του περιλαμβάνει και μια σημαντική ποσότητα επιθετικής τάσης. Γι αυτό ο πλησίον του δεν είναι μόνο πιθανός βοηθός και σεξουαλικός αντικείμενο , αλλά και πειρασμός για να ικανοποιήσει πάνω του την επιθετικότητα του , να εκμεταλλευτεί την εργασία του χωρίς αμοιβή , να τον μεταχειρισθεί σεξουαλικά , να τον ταπεινώσει ,να τον βασανίσει , να τον σκοτώσει… Η πολιτισμένη ζωή , αποδέχεται ο Φρουντ , είναι, εν γένει, πιο ασφαλής από αυτή των πρωτόγονων. Αυτή η ασφάλεια από την άλλη πλευρά, ανταλλάσσεται με αυστηρές απαγορεύσεις.:« Ο πολιτισμός δαμάζει δηλαδή την επικίνδυνη επιθετική τάση του ατόμου με το να το αποδυναμώνει , να το αφοπλίζει , και με μια αρχή που τοποθετεί στο εσωτερικό του, σαν φρουρά σε κατεχόμενη πόλη , να το επιτηρεί. » Από αυτή την οπτική γωνία , συνεπώς, ο πολιτισμός είναι μια ηθική επιχείρηση «ο πολιτισμός [ ..].κάνει κάτι πολύ περίεργο[…]. Η επιθετικότητα ενδοβάλλεται, εσωτερικευται, και στην πραγματικότητα ξαναστέλνεται εκεί από όπου προήλθε, δηλαδή απευθύνεται ενάντια στο Εγώ του άτομο[….] εκεί παραλαμβάνεται από ένα μέρος του Εγώ , που αντιπαρατίθεται στο υπόλοιπο, ως Υπερεγώ, και ασκεί τώρα ως «ηθική συνείδηση » απέναντι στο Εγώ την ίδια επιθετική ορμή , που το Εγώ θα την ασκούσε ευχαρίστως πάνω σε αλλά , ξένα άτομα . Την ένταση ανάμεσα στο αυστηρό Υπερεγώ και στο υποταγμένο σε αυτό Εγώ την ονομάζουμε ένοχη συνείδηση : Εκφράζεται ως ανάγκη για τιμωρία Η ενοχή όπως συμπεραίνει ο Φρόυντ είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα στην ανάπτυξη του πολιτισμού καθώς « το τίμημα για την πολιτισμένη πρόοδο πληρώνεται με απώλεια της ευτυχίας προερχόμενη από αύξηση του αισθήματος ενοχής»

Όμως ,για τον σύγχρονο Άγγλο κοινωνιολογο Α.Giddens ,στην τωρινή «ύστερη νεωτερικοτητα» «η δυναμική της ντροπής μάλλον παρά της ενοχής έρχεται να καλύψει την κεντρική ψυχολογική σκηνή .Η ντροπή -λεει ο Α.Giddens.- διαφέρει από την ενοχή : η ντροπή εξαρτάται από (συν)αισθήματα προσωπικής ανεπάρκειας, και έχει σχέση με την ολοκλήρωση του εαυτού, ενώ η ενοχή προέρχεται από (συν)αισθήματα λαθεμένων πράξεων

 Στην τυπολογία που παραθέτει ο Α Giddens. η ενοχή αφορά σε πράξεις που σχετίζονται με την παραβίαση κωδίκων ή ταμπού, σε παραβίαση κωδίκων κατάλληλης συμπεριφοράς σε ότι αφορά το σώμα και σε (συν) αισθήματα που συνδέονται με το να μη κάνεις κάτι λάθος μπροστά σε ένα πρόσωπο που σέβεσαι ή αγαπάς. Το συναίσθημα εμπιστοσύνης που συνδέεται με την ενοχή βασίζεται στην απουσία της προδοσίας ή της απιστίας. Το θετικό αντίστοιχο στο οποίο οδηγεί η υπέρβαση του συναισθήματος της ενοχής είναι το συναίσθημα της ηθικής ακεραιότητας

 

Aπο το περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ

http://periodikoeneken.blogspot.com/2008/07/5-6-2006.html

Στοιχειωδεις αρχές φαιάς προπαγάνδας

Σεπτεμβρίου 12, 2008 2 Σχόλια

Στοιχειωδεις αρχές φαιάς προπαγάνδας

Θυμάστε την Ανατριχιαστική εκείνη θεωρία περί Ασύμμετρης Απειλής , μετά τις φωτιές του περασμένου καλοκαιριού που διατύπωσε η καλή κ. Ντόρα;
τότε είχα γράψει ένα σχόλιο εδώ

http://pontosandaristera.wordpress.com/2007/08/29/29-8-2007/
σχ 17
το οποίο επαναλαμβάνω :

1. Η επανάληψη (Συκοφαντείτεσυκοφαντειτε …κάτι θα μείνει… Γκαιμπελς )

2.Η παραποίηση : Να λες μισές αλήθειες ,ανακατεμένες με ψέματα(π.χ οι Ναζί στην μεσοπολεμική Γερμανία της οικονομικής κρίσης α) για την κρίση φταίνε οι πλούσιοι β) οι Εβραίοι είναι πλούσιοι γ) άρα για την κρίση φταίνε οι Εβραίοι

3. Η γενίκευση( Κάποιοι Εβραίοι είναι πλούσιοι …άρα όλοι είναι πλούσιοι)

4. Η προσωποποίηση ( ο πολύς κόσμος δεν μπορει να καταλάβει πολύπλοκες και εν τέλει απρόσωπες αιτίες …Ειδικά σε περιπτώσεις κρίσης , πρέπει να κατηγορηθούν συγκεκριμένα Πρόσωπα ή ομάδες ως αιτία

5. Η επιλογή του Αποδιοπομπαίου Τράγου Το συγκεκριμένο πρόσωπο ή ομάδα που θα επιλεγεί ως Α. Τ πρέπει να είναι όσο το δυνατόν απομονωμένο από κοινωνικούς συμμάχους (π.χ Εβραίοι, Αθίγγανοι κ.λ.π) Αν δε κάνει και καμιά μαλακία , ακόμα καλύτερα . Αν δε δεν κάνει τότε την κάνουν άλλοι και την φορτώνουν σ’ αυτόν (ους)

6. Το υπονοούμενο Δεν γίνονται δηλώσει αλλά υπονοούνται , με φήμες …. Κλείσιμο του ματιού: ‘’καλά ,πιστεύεις πραγματικά ότι όλα αυτά είναι Σύμπτωση ….έλα τωρα , με το χέρι στην καρδιά

7. ή ακόμα χειρότερα: Πολιτικός εκβιασμός : Γιατί τους Υποστηρίζετε;(εδώ εκβιαστικό υπονοούμενο (πρόσεξε καλά γιατί θα κατηγορήσουμε και σένα )

8. Όλα τα παραπάνω ,πρέπει να γίνονται καταιγιστικά και αλλεπάλληλα σε καιρό κρίσεως όταν δεν λειτουργεί καλά η κοινή λογική ,αλλά κυρίως το Θυμικό και η συγκίνηση

Κατηγορίες:θεωρια

Για την έννοια της Ιδιότητας του Πολίτη , σήμερα

Σεπτεμβρίου 12, 2008 Σχολιάστε
(απο τις μεταμορφωσεις της ταυτοτητας,Εθνος νεωτερικότητα και εθνικιστικός λόγος  )

 

Η ιδιότητα του πολίτη , ως δυαδική έννοια ,σημαίνει τη συμμετοχή στη δική σου κοινότητα αλλά και την ανοχή των άλλων κοινοτήτων. Και αυτό το δεύτερο ,η ανοχή ,γίνεται σχεδόν αβάσταχτη στις συνθήκες της ύστερης νεωτερικότητας, της παγκοσμιοποίησης και των μεγάλων κρατικών μορφωμάτων..

Γιατί οι κοινότητες πολλαπλασιάζονται διαρκώς ,έρχονται σε στενή συνάφεια και σύγκρουση ,εγείρουν διαφορετικές και συχνά αντιφατικές απαιτήσεις πίστης .Έτσι, συχνά το άτομο μπροστά στη διαρκή κατάσταση αμφιθυμίας ,βρίσκει καταφύγιο στην »κατασκευασμένη, ενεργητική ,συνειδητή εγκατάλειψη της αμφιβολίας».

Εγκαταλείπει την ανοχή, πού σε συνθήκες διαρκούς αβεβαιότητας μοιάζει να μετατρέπεται σε κινούμενη άμμο, και βυθίζεται στη θαλπωρή της εθνικής ταυτότητας και του εθνικισμού, για να ανακουφισθεί κατά κάποιο τρόπο ή ένταση των διλημμάτων που αντιμετωπίζει.

απο την Σπηλια του Νοσφεράτου: