Πέτρος Θεοδωριδης Να γράφεις .
Πέτρος Θεοδωριδης
Να γράφεις .
Η γραφή. Σφηνοειδής που ξεραίνεται στις πλίνθους .
Μετέωρα ιερογλυφικά στις πυραμίδες . Για αιώνες ατέρμονους ακατάληπτη .
Κάποτε η γραφή μεσολαβούσε μεταξύ ουρανού και γης .
Κάποτε η γραφή ήτανε το προνόμιο των ιερέων….
Να γράφεις .
Ελπίζοντας να ακινητοποιήσεις την στιγμή.
Να γράφεις για μια στιγμή αθανασίας . Όχι της αθανασίας του ονόματος αλλά της ακινητοποίησης της στιγμής που ρέει .
Κάποτε η γραφή μύριζε φρεσκοτυπωμένο χαρτί. Κάποτε γράφαμε για να το δούμε τυπωμένο. Μεσολαβούσε η λαχτάρα ,η προσμονή της εκτύπωσης .
Να γράφεις τώρα είναι σαν να εξατμίζεσαι . Είναι σαν ν’ ακουμπάς τα μύχια της ψυχής σου στην οθόνη. Κάθε στιγμή και μια αλλοτρίωση .
Κάθε στιγμή ,μια ψίχα απ τη ψυχή σου ξεκολλά,
εφήμερο σημάδι ,σαν το μυγάκι που μόλις για λίγο ζει ανάμεσα σε δισεκατομμύρια άλλα,σ’ ένα ποτάμι από τρισεκατομμύρια ήχους, εικόνες ,χρώματα, που χάνεται μες σ’ ένα σύμπαν από λέξεις που με την σειρά του καταπίνεται από τις μαύρες τρύπες του καιρού μας..
Να γράφεις οπως να ράβεις μια πληγή που διαρκώς ανοίγει…
απο την ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ
http://nosferatos.blogspot.com/2009/07/blog-post_12.html
Ας επιμείνουμε λοιπόν στις αρχαίες εκτιμήσεις: η γραφή δεν θα χρειαζόταν αν δεν ήμασταν σκληρόκαρδοι. Η γραφή δεν θα χρειαζόταν αν δεν ήμασταν επιλήσμονες (αυτό καθαρευουσιάνικα για εφέ). Χρειάζεται άρα ακριβώς για να θεραπεύσει αυτά. Καμιά φορά δεν πετυχαίνει κανένας τρόπος ο σκοπός όμως είναι σωστός, σωστά; Καλησπέρα.