Όταν συναντηθούμε ξανά
Το ξέρω θα μου γυρίσεις την πλατη
Ε το ίδιο κι εγώ.
Θα πεις μέσα σου:’’ Δεν θέλω να ξέρεις πόσο με πόνεσες
Πόσο έκλαψα εκείνα τα Βράδια
Το πόσο περίμενα ένα σου τηλεφώνημα – ένα μεηλ ίσως, μια απόκριση
Περίμενα Τόσο και το δάκρυ στέγνωσε
Αναποδογύρισε μέσα μου κι έγινε ένα απόστημα στο εσωτερικό του ματιού .
Και τώρα τα βλέφαρα μου δεν ανοιγοκλείνουνε πια .Κατάματα κοιτώ την ολοδική μου μοίρα: Είμαστε μονοι
-,ακίνητοι σαν σταματημένα ρολόγια
Ατέλειωτα παλίμψηστα βαθιά μες τον ίδιο τον Βυθό μας
Κι όταν σε ξαναδώ-κάπου- το ξέρω πως δεν μπορώ να μιλήσω για όλα αυτά –ισως βγάλω μια κραυγή ανεστραμμένη, που θ ακουστεί μόνο Μέσα
αντίλαλος ενός Ήχου που δεν βγήκε ,πυκνού σαν πέτρα
Στον
Λαιμό
Σαν κόμπος
Σαν ….’’
Το ξέρω όταν με ξαναδείς θα μου γυρίσεις την πλάτη
Ε ! Το ίδιο κι εγώ .
Πρόσφατα σχόλια